Kaderin İmzası kitap kapağı

16. bölüm / 20

Üç Gün Kala

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Üç Gün Kala

Sabah gözlerimi açtığımda odanın içine dolan gün ışığı, geceyi çoktan geride bıraktığımızı haber veriyordu. Birkaç saniye tavana bakıp kendime gelmeye çalıştım. Ardından telefonumu elime alıp saate göz attım.

Henüz kalkmak için acele etmem gerekmiyordu.

Yataktan çıkıp üzerime hırkamı aldım. Salona geçtiğimde Esila'yı mutfakta buldum. Saçlarını gelişigüzel toplamış, kendine kahve hazırlıyordu. Beni görünce yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Günaydın.”

“Günaydın. Erken kalkmışsın.”

“Senin aksine sabahları hayatla barışığım.”

Sandalyeyi çekip oturdum.

“Dün akşam da hayatla oldukça barışık görünüyordun.”

Esila kahvesini karıştırırken bana baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Hiç. Sadece akşam eve geldiğinde yüzündeki gülümsemeyi hatırladım.”

“Yine mi başladın?”

“Daha yeni başladım.”

Kahvemi hazırlamak için mutfağa yöneldim. Esila da karşımdaki sandalyeye oturdu. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra dayanamayarak ona döndüm.

“Eee, anlat bakalım.”

“Neyi?”

“Dün akşamı.”

Esila'nın yüzündeki gülümseme yeniden ortaya çıktı. Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra anlatmaya başladı.

“Güzel geçti.”

“Bu kadar mı?”

“Ne bekliyorsun? Baştan sona anlatayım mı?”

“Evet. Zaten onu bekliyorum.”

Gülerek başını iki yana salladı.

“İlk başta biraz heyecanlandım. Sonuçta baş başa yemek yiyecektik. Ama Alp her zamanki gibi rahattı. Konuşurken hiç gerilmedim.”

“Sonra?”

“Yemek boyunca konuştuk. Bir ara çocukluğumuzdan bahsettik. Mardin'de büyüdüğü zamanları anlattı. Sonra benim çocukluğumu sordu. Hatta bazı şeyleri anlatırken o kadar dikkatli dinliyordu ki…”

Sözünün devamını getirmeden gülümsedi.

“Hoşuna gitti yani.”

“Evet, gitti.”

“Belli zaten.”

“Bir de dönüşte…” dedi, ardından kısa bir an duraksadı. “Eve bırakırken iyi vakit geçirdiğimizi söyledi. Tekrar görüşmek istediğini de söyledi.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Bak sen!”

“Abartma Hira.”

“Abartmıyorum. Gayet güzel şeyler bunlar.”

Esila kahvesini masaya bıraktı.

“Bilmiyorum, yanında kendimi rahat hissediyorum. Beni dinliyor, anlattığım şeyleri hatırlıyor. Sürekli bir şeyleri kanıtlamaya çalışmıyor. Sadece olduğu gibi davranıyor.”

Bu kez şaka yapmadan gülümsedim.

“Bence önemli olan da bu zaten.”

Esila başını salladı. Yüzündeki mutluluk saklamaya çalıştığı kadar belli oluyordu.

“Peki, sen?” diye sordu birden.

“Ben ne?”

“Göktuğ Bey'le aranız nasıl?”

Kahvemi elime alırken gözlerimi devirdim.

“Esila, daha sabahın köründe başladın.”

“Ne var? Ben anlattım, sıra sende.”

“Anlatacak bir şey yok. İşte konuşuyoruz, çalışıyoruz. Her zamanki gibi.”

“Her zamanki gibiymiş.”

“Evet.”

“Peki, Çamlıhemşin daveti hâlâ geçerli mi?”

İstemeden gülümsedim.

“Geçerli olduğunu söyledi. Ben de unutmadığımı söyledim.”

Esila'nın yüzü aydınlandı.

“Güzel.”

“Senin kadar heyecanlanmana gerek yok.”

“Ben sadece arkadaşımın hayatındaki gelişmeleri takip ediyorum.”

“Çok sağ ol.”

Gülüşmelerimiz mutfağa yayıldı. Bir süre daha kahvaltı ve günlük planlarımız hakkında konuştuk. Ardından hazırlanmak için odalarımıza geçtik.

Tam odama yönelmiştim ki telefonum çalmaya başladı. Ekranda annemin adını görünce hemen açtım.

“Günaydın anne.”

“Günaydın kızım. Uyandın mı?”

“Uyandım, hazırlanıyorum. Nasılsın?”

“İyiyim kızım, sen nasılsın? İşler nasıl gidiyor?”

“İyi anne, her şey yolunda.”

Annem birkaç günlük telaşından bahsettikten sonra asıl konuya geldi.

“Düğüne üç gün kaldı. Ona göre hazırlıklarını yap, son güne bırakma. Biliyorsun, hepimiz seni bekliyoruz.”

Bilmiyordum. İşler, dosyalar, toplantılar derken ben herşeyi unutmuştum ve özellikle üç gün sonraki abimin düğününü ama bozuntuya vermedim verseydim annem beni gebertirdi düzgünce konuşmaya devam ettim.

“Merak etme anne, Esila'yla hazırlıklarımızı yapıyoruz. Yarın bir şeyler eksikse tamamlarız.”

“Tamam kızım. Abinin de selamı var. Bir an önce gelin artık, evde herkes düğün telaşında.”

“Ben de özledim hepinizi. Üç güne oradayım.”

“Peki kızım, kendine dikkat et. Görüşürüz.”

“Görüşürüz anne.”

Telefonu kapattığımda içimde tatlı bir heyecan belirmişti. Abimin düğününe gerçekten az kalmıştı. Birkaç gündür aklımızda olan hazırlıklar artık iyice yaklaşmıştı.

Salona döndüğümde Esila çantasını hazırlıyordu.

“Annen miydi?”

“Evet. Düğüne üç gün kaldığını hatırlattı. Bir de herkesin bizi beklediğini söyledi.”

Esila gülümsedi.

“Ben de heyecanlanmaya başladım. Uzun zamandır İstanbul'a gitmiyorduk.”

“Bu sefer biraz kalabalık olacak gibi.”

“İyi ki de öyle. Biraz değişiklik ikimize de iyi gelecek.Aslında Alp ve Göktuğuyu da mı çağırsak sonuç olarak yakınız ve iş yapıyoruz hemen hemen her gün beraberiz. "

Cevap veremedim bi an düşündüm.

"Bilmiyorum ki öyle bi samimiyetimiz var mı veya gelirlermi?"

"Amann düşünme çağır gitsin ama ben geliceklerinden eminim."

✯

Ofise vardığımızda Göktuğ ve Alp kendi masalarındaydı. Alp bizi görünce başıyla selam verdi.

“Günaydın.”

“Günaydın,” diye karşılık verdik.

Esila masasına geçerken Alp'le kısa bir bakış paylaştı. İkisinin de yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı. Ben ise bilgisayarımı açıp çantamdan not defterimi çıkardım.

Bir süre işlerimizle ilgilendik. Önümdeki belgeleri düzenlerken aklıma sabah annemle yaptığım konuşma geldi. Düğüne üç gün kalmıştı ve henüz Göktuğ ile Alp'e davet konusunu açmamıştım.

Onların da gelmesi güzel olabilirdi.

Öğleye doğru Göktuğ'un masasına yaklaştım. Alp de yanındaydı.

“Bir dakikanız var mı?”

Göktuğ önündeki dosyayı kapatıp bana döndü.

“Tabii, buyurun.”

“Bu arada, size bir şey söyleyecektim.”

Alp merakla baktı.

“Dinliyoruz.”

“Üç gün sonra abimin düğünü var. İstanbul'da. Esila'yla birlikte gideceğiz. İsterseniz siz de bize katılabilirsiniz.”

Alp'in yüzü hemen aydınlandı.

“Gerçekten mi? Güzel olur.”

“Tabii,” dedim. “Hem İstanbul'u da gezmiş olursunuz. Biraz değişiklik olur.”

Alp, Göktuğ'a dönüp gülümsedi.

“Ne dersin?”

Göktuğ bakışlarını yeniden bana çevirdi.

“Davetiniz için teşekkür ederim. Memnuniyetle katılırız.”

“Sevindim. O zaman yolculukla ilgili ayrıntıları daha sonra konuşuruz.”

“Olur,” dedi Göktuğ. “Nasıl uygun olursa ona göre ayarlarız.”

“Tamamdır.”

Masama dönerken Esila'nın bana baktığını fark ettim. Yanına oturduğumda hafifçe eğilip fısıldadı.

“Kabul ettiler mi?”

“Evet. İkisi de geliyor.”

Esila'nın yüzünde memnun bir gülümseme belirdi.

“Çok güzel olacak.”

“Umarım.”

Günün geri kalanı işlerle geçti. Mert Bey'in kısa toplantısında dosyada ortaya çıkan bağlantıları yeniden değerlendirdik. Şimdilik kesin bir sonuca ulaşmış değildik. Belgelerdeki tarihler, şirketler arasındaki ilişkiler ve para hareketleri üzerinde dikkatle durmamız gerekiyordu.

Göktuğ ve Alp de kendi incelemelerine devam etti. Ben de önümdeki kayıtları karşılaştırırken bazı notlar aldım. Ancak günün sonunda dosyada yeni ve kesin bir gelişme yoktu. Elimizdeki bilgileri doğrulamadan ilerlemek istemiyorduk.

İş çıkışında Esila'yla birlikte eve döndük. Akşam yemeğimizi hazırladıktan sonra düğün için yapacaklarımızı konuşmaya başladık.

“Yarın alışverişe çıkalım mı?” diye sordu Esila.

“Olur. Eksiklerimizi tamamlarız.”

“Bir de valizleri hazırlamaya başlayalım. Son gün uğraşmak istemiyorum.”

“Bence de.”

O akşam çok geç olmadan odalarımıza çekildik.

✯

Ertesi sabah ofise gittiğimizde işler her zamanki düzeninde ilerliyordu. Göktuğ'la gün içinde birkaç kez dosyalar üzerine konuştuk. Bir ara incelediğim bir belgeyi ona gösterdim.

“Şu tarihe bir bakar mısınız? Önceki kayıtla arasında iki günlük fark var.”

Göktuğ belgeyi eline alıp dikkatlice inceledi.

“Evet, ben de fark ettim. Diğer şirketin kayıtlarıyla karşılaştırmakta fayda var.”

“Ben de onu düşünüyordum.”

“Güzel. O zaman bu kısmı birlikte kontrol edelim.”

Yan yana oturup kayıtları karşılaştırmaya başladık. Bir süre sonra Göktuğ, önümdeki notlara göz gezdirdi.

“Düzenli çalışıyorsunuz. Bir ayrıntıyı gözden kaçırmak oldukça zor sizinle.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Bu bir iltifat mı?”

Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.

“Öyle kabul edebilirsiniz.”

“Öyleyse teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Konuşmamız kısa sürse de günün geri kalanında birkaç kez aklıma geldi. Bazen insanın gününü güzelleştiren şeyler, büyük cümlelerden çok böyle küçük anlar oluyordu.

Öğle arasında dördümüz birlikte yemek yedik. Alp, İstanbul'a ne zaman gideceğimizi sordu.

“Yarın sabah yola çıkmayı düşünüyoruz,” dedim.

“Biz de ona göre ayarlarız,” dedi Alp. “Sizin için uygun olan saatte çıkarız.”

Esila ona döndü.

“Bizim için fark etmez. Yeter ki çok geç kalmayalım.”

“Merak etme, erken çıkarız.”

Göktuğ da konuşmaya katıldı.

“Yolculuğu akşamdan kesinleştiririz. Böylece sabah herhangi bir karışıklık yaşamayız.”

“Olur,” dedim.

Yemek boyunca sohbetimiz farklı konulara uzandı. Alp, Midyat'ta geçen çocukluğundan bir anısını anlattı. Esila da kendi ailesinden ve çocukken yaptığı yaramazlıklardan bahsetti. Göktuğ'un anlattığı Çamlıhemşin anılarıysa ilgimi çekmeye devam ediyordu.

“Bir gün gerçekten gitmem gerekecek,” dedim.

Göktuğ bana baktı.

“Bence geç bile kaldınız.”

“Öyle mi?”

“Anlattıklarınızdan sonra orayı bu kadar merak eden birinin daha fazla beklememesi gerektiğini düşünüyorum.”

“Peki, gittiğimde sözünüzü tutacaksınız değil mi?”

“Tutacağım.”

Bu kez gülümsememi saklamadım.

Yemekten sonra yeniden işimize döndük. Günün kalanında dosyalarımızı tamamladık ve akşam olduğunda ofisten birlikte çıktık.

✯

Düğünden önceki son günümüzü hazırlıklara ayırmıştık.

Sabah erkenden kalkıp alışverişe çıktık. Esila'nın birkaç eksiği vardı, benim de yanıma alacağım bazı şeyleri tamamlamam gerekiyordu. Mağazaları dolaştık, ihtiyaçlarımızı aldık ve öğleden sonra eve döndük.

Eve girer girmez Esila aldığı poşetleri salondaki koltuğun üzerine bıraktı.

“Şimdi gerçekten valiz hazırlama zamanı.”

“Önce bir soluklanalım.”

“Sen soluklanırken ben de her şeyi yerleştireceğim.”

“Peki, ben de sana yardım edeceğim.”

Birlikte eşyalarımızı düzenlemeye başladık. Kıyafetlerimizi, ayakkabılarımızı ve kişisel eşyalarımızı ayrı ayrı yerleştirdik. Esila ara sıra bir şeyleri çıkarıp yeniden koyuyor, ben de neyi nereye koyduğunu takip etmeye çalışıyordum.

“Şunu da alayım mı?” diye sordu elindeki kıyafeti göstererek.

“Al. Yerimiz var.”

“Peki bunu?”

“Esila, bütün dolabı götürmeyeceğiz.”

“Biliyorum ama insanın ne giyeceği belli olmuyor.”

“Üç günlüğüne gidiyoruz, üç ay değil.”

Gülerek elindekileri valize yerleştirdi.

Hazırlıklarımızı tamamladığımızda akşam olmuştu. Valizlerimizi kapının yanına bıraktık. Ardından telefonlarımızı alıp yolculuk için son kez Göktuğ ve Alp'le konuştuk.

Ertesi sabah erkenden yola çıkmak üzere anlaşmıştık. Böylece İstanbul'a vardığımızda düğün hazırlıkları için de yeterince vaktimiz olacaktı.

Esila telefonu bıraktıktan sonra bana döndü.

“Her şey tamam mı?”

“Bence tamam.”

“Bir şey unutmadık değil mi?”

“Unuttuysak da artık yapacak bir şey yok.”

“Çok güven verici konuşuyorsun.”

Gülerek yanına oturdum.

Bir süre sessizce oturduk. Sonra Esila başını koltuğun arkasına yasladı.

“Yarın İstanbul'dayız.”

“Evet.”

“Abinin düğünü, kalabalık, aile, müzik… Güzel olacak.”

“Kesinlikle.”

“Bir de Göktuğ ve Alp var.”

Ona yan gözle baktım.

“Senin heyecanın biraz farklı galiba.”

Esila gülümseyerek omuz silkti.

“Ne yapayım? Güzel şeyler oluyor.”

“Umarım güzel olmaya devam eder.”

“Edecek bence.”

Gülümsedim. Onun mutluluğunu görmek beni de mutlu ediyordu.

Gece ilerlediğinde son kontrollerimizi yapıp odalarımıza geçtik. Sabah erken kalkacağımız için fazla oyalanmak istemiyorduk.

Yatağıma uzandığımda gün boyunca yaşadıklarımı düşündüm. Düğün için duyduğum heyecan, ailemi görecek olmanın verdiği mutluluk ve son günlerde hayatımıza sessizce eklenen yeni yakınlıklar…

Her şey kendi akışında ilerliyordu.

Göktuğ'la aramızdaki sohbetler artık eskisinden daha rahattı. Onun yanında kendimi daha az düşünürken buluyordum. Bazen söylediği bir cümle, bazen de yalnızca gülümsemesi günün içinde aklımda kalıyordu.

Bunun nereye varacağını bilmiyordum.

Şimdilik bilmem de gerekmiyordu.

Telefonumu komodine bıraktım ve gözlerimi kapattım.

Yarın İstanbul'a gidiyorduk.

Üstelik bu kez bizi bekleyen yalnızca ailemizle geçireceğimiz birkaç gün değil, hepimizin uzun süre hatırlayacağı bir düğün olacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…