Bölümler 20Şu an: Gülüşlerin Arasından
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Havalimanının kalabalığı arasında valizimin sapını tutmuş, telefonumdan saate bakıyordum. Esila yanımda durmuş, bir yandan mesajlarını kontrol ediyor, bir yandan da etrafı inceliyordu.
"Gelmişler mi?" diye sordum.
"Alp az önce yazdı. İçerideler."
"İyi, biz de geldik sayılırız."
Esila gülümseyerek telefonunu çantasına koydu.
"Yalnız seni uyarayım, Alp'i görünce beni unutma."
Ona dönüp güldüm.
"Sen de beni unutma Hira."
Hira ise ters ters bakmayı seçti.
Tam o sırada telefonuma yeni bir mesaj düştü.
Alp: Neredesiniz?
Ben: Geldik sayılır, birazdan oradayız.
Alp: Esila'yı getir, Göktuğ da burada beklemekten sıkıldı.
Ben: Göktuğ'a söyle biraz sabretsin.
Mesajı Esila'ya gösterdim. Gülerek başını salladı.
"Sen daha gelmeden başladın."
"Ben bir şey yapmadım."
Birkaç dakika sonra onları bekledikleri yerde gördük.
Alp, bizi fark eder etmez ayağa kalktı. Esila'yı görünce yüzündeki gülümseme belirginleşti.
"Sonunda."
Esila yanına gidince Alp hafifçe gülümseyerek ona sarıldı.
Alp, Esila'dan ayrıldıktan sonra bana döndü.
"Hoş geldin Hira."
"Hoş bulduk."
Göktuğ da yanımıza gelmişti.
"Hoş geldin."
"Hoş bulduk. Çok beklettik mi?"
"Yok, biz de yeni geldik sayılır."
Alp hemen araya girdi.
"Yalan söylüyor. Yarım saattir burada."
Göktuğ ona baktı.
"Sen de benimle bekledin."
"Benim beklemem sorun değil."
Esila gülerek Alp'in koluna girdi.
"Tamam, artık geldik. Şikâyet bitti."
Valizlerimizi bir kenara alıp birbirimize sarıldıktan sonra hep birlikte kafeye geçtik.
✯
Cam kenarındaki masaya yerleştik. Alp ve Esila yan yana otururken ben Göktuğ'un karşısındaki sandalyeye geçtim.
Garson siparişlerimizi aldıktan sonra Alp telefonunu masaya bıraktı.
"Şimdi anlat bakalım Hira, düğün nasıl olacak?"
"Kalabalık olacak. Hem de bayağı."
Göktuğ gülümseyerek sordu.
"Kaç kişi?"
"Ben saymayı bıraktım. Annem her konuştuğumuzda yeni birilerinin geleceğini söylüyor."
Esila güldü.
"Yani bizi büyük bir aile bekliyor."
"Kesinlikle. Bir de herkes birbirini tanıdığı için salonda birini bulmak bile mesele olacak."
Alp başını salladı.
"Biz kaybolursak seni ararız artık."
"Ben de sizi tanımamazlıktan gelirim."
Göktuğ güldü.
"Misafirperverliğe bak."
"Şaka yapıyorum. Zaten kuzenlerim sizi görünce rahat bırakmaz."
Biraz daha sohbet ettik. Yolculuğun nasıl geçtiğinden, düğün hazırlıklarından ve İstanbul'da ne kadar kalacağımızdan konuştuk.
Esila bir ara Alp'e döndü.
"Sen hiç düğünlerde oynar mısın?"
Alp hiç düşünmeden cevap verdi.
"Ortamına göre."
"Yani?"
"Sen oynarsan oynarım."
Esila gülümseyip başını iki yana salladı.
"Çok iyi cevap verdin."
Ben de kahvemi alırken araya girdim.
"Alp, bu cevabı önceden çalıştın mı?"
"Hayır, yetenek."
Göktuğ kahkaha attı.
"Yetenek dediği de iki kelime."
Hepimiz gülmeye başladık.
✯
Uçuş anonsu yapıldığında kahvelerimizi bitirip masadan kalktık. Valizlerimizi alarak kapıya doğru ilerledik.
Uçağa geçip yerlerimize oturduğumuzda Alp ve Esila yan yana, ben de Göktuğ'un yanında oturuyordum.
Valizler yerleştirildikten sonra kemerlerimizi bağladık.
Uçak hareket etmeye başladığında camdan dışarı baktım.
Göktuğ bana döndü.
"Ne zamandır gitmiyorsun?"
"Yedi sekiz ay oldu. Aslında sürekli konuşuyoruz ama ailemi, kuzenlerimi bir arada görmeyi özledim."
"Özellikle kuzenlerini.Birde yiğit var."
Gülümseyerek ona baktım.
"Evet. Biz küçüklükten beri hep beraberiz. Bazen kardeşimden farksızdır."
Alp ön taraftan konuşmaya katıldı.
"Yiğit'le tanışacağız o zaman."
"Tanışacaksınız. Yalnız biraz hazırlıklı olun."
Esila merakla döndü.
"Neden?"
"Çünkü çok konuşur."
Göktuğ gülümsedi.
"Sen de onu özlemişsin belli ki."
"Çok."
Bir süre annemden bahsettim. Düğün için yaptığı hazırlıkları, evdeki telaşı, akrabaların gelişini anlattım.
"Annem kesin yine herkesi aynı anda bir yere yetiştirmeye çalışıyordur," dedim.
Esila güldü.
"Sen de yardım edersin artık."
"Ben önce bir gideyim , sarılayım sonra bakarız."
Alp başını salladı.
"Öncelikler belli."
Uçuş boyunca sohbetimiz devam etti. Arada hepimiz sustuk, dışarıyı izledik. Bir ara Esila başını Alp'in omzuna yaslayıp gözlerini kapattı. Alp de konuşmayı kesip onun rahat etmesini bekledi.
Göktuğ bana dönerek alçak sesle sordu:
"Uykun var mı?"
"Biraz ama uyumam."
"Neden?"
"Manzarayı kaçırmak istemiyorum."
Camdan dışarı baktım. Göktuğ da benim baktığım yöne döndü.
Yolculuğun geri kalanı sakin geçti.
✯
Uçaktan indiğimizde valizlerimizi alıp çıkış kapısına doğru ilerledik.
Telefonumu açar açmaz Yiğit'ten mesaj geldi.
Yiğit: Nerede kaldınız?
Ben: Çıktık, geliyoruz.
Gülümseyerek telefonu çantama koydum.
Kapıdan çıktığımızda üç kuzenimi bir arada gördüm.
Yiğit beni fark ettiği anda elini havaya kaldırdı.
"HİRA!"
Valizimin sapını bıraktığım gibi ona doğru yürüdüm. O da bana doğru gelince kollarımı açtım.
" GELDİN SONUNDA!"
Sıkıca sarıldık. Yiğit beni birkaç saniye bırakmadı.
"Hoş geldin güzelim."
"Hoş buldum."
" Seni çok özledik."
"Ben de sizi çok özledim!"
Biraz geri çekilip yüzüme baktı.
"Ne yaptın kendine? Hiç değişmemişsin."
"Sen de değişmemişsin."
"Ben daha yakışıklı olmuşum."
Kahkaha attım.
"Hiç utanman yok."
"Niye utanayım, doğru."
Diğer kuzenlerim de yanımıza gelince onlara da sarıldım. Bir süre hepimiz aynı anda konuşmaya başladık.
"Ne zaman geldiniz?"
"Yolculuk nasıldı?"
"Annem nerede?"
"Akşam düğünde görüşeceğiz."
Soruların ardı arkası kesilmiyordu.
Yiğit sonunda kolunu omzuma attı.
"Bir dakika, sırayla konuşun. Kızı daha yeni gördüm."
Gülerek ona yaslandım.
"Sen hiç değişmemişsin gerçekten."
"Sen de gelmeyerek çok şey kaçırdın."
Ardından Alp, Esila ve Göktuğ'u yanımıza çağırdım.
"Size kuzenlerimi tanıştırayım. Bu Yiğit, bu Alperen bu da Hamza."
Herkesle tek tek tanıştılar. Yiğit özellikle Alp'le hemen sohbete başladı.
"Hoş geldiniz, sefalar getirdiniz."
Alp gülümseyerek elini uzattı.
"Hoş bulduk."
Yiğit diğerlerine de dönüp aynı sıcaklıkla konuştu.
"İnşallah güzel vakit geçirirsiniz. Burada yabancılık çekmek yok."
Göktuğ gülümseyerek teşekkür etti.
"Sağ ol, çok teşekkür ederiz."
Yiğit elini salladı.
"Ne demek? Siz bizim misafirimizsiniz."
Kuzenlerim valizleri taşımaya yardım ederken Yiğit yanıma yaklaştı.
"Bu arada ev biraz kalabalık."
"Ne kadar kalabalık?"
"Anlatamam. Evde adım atacak yer yok."
Gülerek başımı salladım.
"Annem yine herkesi toplamış demek."
"Ne toplaması? Herkes orada. O yüzden sizi otele bırakacağız. Salon da otele yakın zaten, rahat edersiniz."
Alp hemen karşılık verdi.
"Hiç zahmet etmeyin."
Yiğit elini salladı.
"Ne zahmeti? Misafirimizsiniz, tabii ki ilgileneceğiz."
Göktuğ da teşekkür etti.
"Çok sağ olun."
✯
Araçlara yerleşip otele doğru yola çıktık.
Yiğit yol boyunca bir an bile susmadı. Bir yandan bana son gelişimden beri neler olduğunu anlatıyor, bir yandan Alp'le sohbet ediyordu.
"Bir ara hepimiz toplanalım," dedi.
Alp gülümsedi.
"Olur, memnuniyetle."
Ben arka koltukta Yiğit'in anlattıklarını dinlerken arada gülüyordum.
"Bir de geçen yaz olanları anlatayım sana," dedi Yiğit.
"Dur, önce bir nefes al."
"Yedi aydır birikmiş şey var."
Göktuğ ön koltuktan bize dönüp güldü.
"Sanırım bu akşam bütün hikâyeleri dinleyeceğiz."
"Kesinlikle," dedim.
Otelin önüne geldiğimizde kuzenlerim valizleri indirmemize yardım etti.
İçeri girip işlemleri hallettikten sonra odalarımıza yerleştik. Kuzenlerim de düğüne gitmeden önce bir ihtiyaçları olup olmadığını sordu.
Yiğit özellikle bana dönüp:
"Bir şey olursa direkt ara. Çekinmek yok," dedi.
"Tamam, merak etme."
"Annem de seni bekliyor. Hazırlanınca haber verin, salonda görüşürüz."
Ona sarıldım.
"Tamam. Görüşürüz."
✯
Odaya geçtiğimizde Esila'yla birlikte valizlerimizi açtık. Hazırlanmak için gerekenleri çıkardık. Bir süre sonra ikimiz de düğün için hazırdık.
Aynanın karşısında son kontrollerimi yaparken Esila arkamdan seslendi.
"Ben hazırım."
Ona döndüm.
"Ben de. Hadi gidelim."
Aşağı indiğimizde Alp ve Göktuğ bizi lobide bekliyordu. Alp, Esila'yı görünce gülümsedi.
"Çok güzel olmuşsun."
Esila teşekkür edip yanına geçti.
Göktuğ da bana baktı.
"Sen de çok güzel olmuşsun."
Gülümseyerek teşekkür ettim.
"Sağ ol."
Dört kişi birlikte otelden çıkıp düğün salonuna doğru ilerledik.
✯
Salona ilk giren Alp, Esila ve Göktuğ oldu.
İçeride hareketlilik başlamıştı. Masalar dolmaya başlamış, müzik için hazırlıklar yapılmıştı. Alp ve Esila salona girer girmez birkaç kişiyle selamlaştıktan sonra kendilerine ayrılan masaya geçtiler.
Göktuğ da yanlarına oturdu.
Bir süre sonra kapıdan içeri girdiğimde etrafıma bakındım. Birkaç akrabamla selamlaştıktan sonra onların bulunduğu masaya doğru ilerledim.
Alp beni ilk fark eden oldu.
Esila'nın koluna hafifçe dokundu.
"Bak."
Esila başını çevirdiğinde beni gördü ve gülümsedi.
Alp ayağa kalktı.
"Hoş geldin."
"Hoş bulduk."
Göktuğ da bana doğru baktı. Bir an göz göze geldik. Yüzündeki gülümseme belirginleşti.
"Hoş geldin," dedi.
"Hoş bulduk."
Alp, Esila'ya dönüp eğilerek alçak sesle konuştu.
"Sanırım bugün de sıra Göktuğda."
Esila gülümseyerek ona baktı.
"Farkındayım."
Ben sandalyeme otururken Göktuğ hâlâ bana bakıyordu.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Bir şey yok."
Gülümsedim.
"Öyle bakıyorsun da."
"Bakamaz mıyım?"
Cevap vermeden gülümsedim.
Bir süre sonra akrabalarımın yanına geçmem gerektiğini söyledim.
"Biraz dolaşayım, herkesle selamlaşayım. Bir şeye ihtiyacınız olursa söyleyin."
Esila başını salladı.
"Tamam, biz buradayız."
Akrabalarımın yanına gidip tek tek selamlaştım. Annemle, diğer yakınlarımla ve kuzenlerimle sohbet ettim.
✯
Müzik başladığında önce büyükler piste çıktı. Ardından gençler de halaya katıldı.
Yiğit elimi tutup beni sıraya çekti.
"Haydi bakalım!"
Gülerek halaya girdim. Bir süre sonra Alp ve Esila da yanımıza katıldı. Alp, Esila'nın elini tutmuş, onun adımlarına uyum sağlamaya çalışıyordu.
Göktuğ ise masada oturup onları izliyordu.
Halaylardan birinde birkaç kişi coşkuyla oynamaya başladı. Şarkıcının söylediği sözlere herkes eşlik ederken halay sırası daha da hareketlendi.
Esila da Alp'le birlikte ritme ayak uyduruyordu.
Halay bittiğinde hepimiz gülerek masalara döndük.
✯
Biraz soluklandıktan sonra yerime oturdum. Tam Göktuğ'un karşısındaki sandalyeye yerleşmiştim ki Ankara oyun havası başladı.
Şarkının ilk ezgilerini duyar duymaz başımı kaldırdım.
"Ben kaçtım!"
Alp kahkaha attı.
"Bekliyorduk zaten."
Esila da gülümsedi.
"Duramaz şimdi."
Tam ayağa kalkacakken kuzenlerimden biri yanıma geldi. Elinde tahta kaşıklar vardı.
"Al bakalım."
Kaşıkları elime aldım.
Ankara oyun havasının ilk notaları salona yayıldığında başımı müziğe doğru çevirdim. Daha ilk saniyelerde yüzümde kocaman bir gülümseme belirdi.
Kaşıkları görünce daha da neşelendim.
"İşte şimdi oldu!"
Yiğit de karşıma geçip ellerini birbirine vurdu.
"Haydi bakalım, göster kendini!"
Piste doğru ilerlerken diğer kuzenlerim de bize katıldı. Kaşıkları ellerime alıp ritme uygun şekilde birbirine vurmaya başladım. Müzik hızlandıkça adımlarım da hızlandı. Bir sağa dönüyor, ardından yeniden Yiğit'e karşı geçiyordum.
"Yavaş, yavaş! Daha yeni başladık!" diye seslendi Yiğit.
"Sen yetişemiyorsan benim suçum değil!"
Kuzenlerim kahkahalarla bize eşlik etti. Bir ara hep birlikte dönüp yeniden karşı karşıya geldik. Kaşıkların sesi müziğe karışırken etrafımızdaki insanlar da alkışlarla tempoyu tutuyordu.
Masada oturan Göktuğ, Hira'nın kuzenleriyle ne kadar rahat ve eğlenceli olduğunu izliyordu. Bir ara Alp'e dönüp:
"Hiç yorulmuyor mu?" diye sordu.
Alp gülerek cevap verdi:
"Bu daha başlangıç."
Şarkının sözlerine eşlik ederek dans etmeye devam ettim. Arada kuzenlerime laf atıyor, onların yaptığı hareketlere gülüyordum. Şarkı bittiğinde bile piste dönmek için hazır bekliyordum.Oyun havasının sözlerini duyunca daha da coştuk.Söylemeye başladık.
Fallara Baktıralım ,
Türküler Yaktıralım ,
Görür Görmez Gönlümde
Şimşekler Çaktıralım.
Dön Ne Olur Pişmanım
Sensizliğe Düşmanım
Kıyacağım Canıma
AĞLAR GEZER ANGARALIM.
Bağırarak şarkıya eşlik ettikten sonra ufak bir mola verip tekrar devam ettik.
Ardından başka bir Ankara oyun havası başladı. Bu kez kaşıkları kenara bıraktık.Bu sırada göktuğ'nun kaslarının çatık olduğunu farkettim garipsesemde şuanlık boşverdim. Yiğit karşıma geçti, diğer kuzenlerim de etrafımızda yerini aldı.
Müziğin ritmine kapılıp oynamaya başladık. Yiğit bir hareket yapınca ben de karşılık verdim. Birbirimizi çocukluğumuzdan beri tanıdığımız için ne yapacağımızı önceden biliyorduk. Bazen aynı anda dönüyor, bazen de birbirimize takılarak dans ediyorduk.
Şarkının sözleri salona yayıldı:
Altın olsa her yanın,
Değişmem Angara'ya.
Ben de çevremdekilerle birlikte şarkıya eşlik ettim. Yiğit'in yaptığı abartılı hareketi görünce gülmekten kendimi alamadım.
Senle geçen bir anı,
Değişmem Angara'ya.
Ne Köşke Ne Saraya
Ne Servet Ne Paraya
Saçının Bir Telini
Değişmem Angara’ya
Dert Gelmesin Başına
Kıyamam Gözyaşına
Değişmem Angara’ya
Gelsen Yetmiş Yaşına.
Bir sonraki bölümde kuzenlerimle hep birlikte tempo tuttuk. Salondaki kalabalık da şarkıya eşlik ediyordu. Göktuğ ise masadan bizi izliyor, Hira'nın her fırsatta kahkahalara karışan sesini duyuyordu.
Şarkı bittiğinde Yiğit yanıma gelip omzuma kolunu attı.
"İyi ki geldin be!"
"Ben de iyi ki geldim."
"Şimdi bir de horon oynayacağız. Kaçış yok."
"Ben zaten kaçmıyorum, hem horona hayır dediğimi ne zaman gördün?"
✯
Ankara oyun havalarının ardından kemençenin sesi duyuldu. Daha ilk ezgilerle birlikte yüzüm yeniden aydınlandı.
"Horon başladı!"
Hiç beklemeden piste doğru ilerledim. Kuzenlerim de arkamdan geldi. El ele tutuşup horon halkasına katıldık.
Kemençenin temposu yükseldikçe adımlarımız hızlandı. Omuzlarımız müziğin ritmine uyum sağlıyor, ayaklarımız aynı anda yere basıyordu. Horonun coşkusu kısa sürede bütün piste yayıldı.
Göktuğ, Hira'nın bu kez de horona katıldığını görünce şaşkınlıkla onu izlemeye başladı.
Alp, onun bakışlarını fark edip yanına eğildi.
"Ne oldu?"
Göktuğ gözlerini pistten ayırmadan cevap verdi.
"Horonu cidden biliyormuş."
Esila gülümseyerek araya girdi.
"Hem de çok iyi biliyor."
Göktuğ başını hafifçe salladı.
"Ankaralı olduğunu bilmesem, kesin Karadenizli sanırdım."
Alp gülerek ona baktı.
"Sen bayağı şaşırdın."
"Şaşırdım tabii. Bu kadar iyi oynayacağını düşünmemiştim."
Müziğin temposuna yeniden ayak uydurup daha da hareketlendiklerinde sohbetleri yarım kaldı.
✯
Bir süre sonra sözlü horon başladı. Kemençenin sesiyle birlikte şarkıcı söylemeye başladı. Halkadaki herkes sözlere eşlik ediyordu.
Ben de horona devam ederken Göktuğ'un karşı masama denk geldiğini fark ettim.
Şarkının ilk sözlerinde dansımı sürdürdüm. Ardından beklediğim bölüm geldi.
Karşumda duriyisun,
Adımı soriyusun...
Tam o sırada gözlerimi Göktuğ'a çevirdim. Sözleri doğrudan ona bakarak söyledim.
Göktuğ ilk başta şaşırsada ne yaptığımı anlamıştı. Dudaklarının kenarı kıvrıldı; gülümsemesini saklamaya çalışsa da başaramadı.
Ben ise gözlerimi ondan ayırmadan horona devam ettim.
Şarkı bir sonraki sözlere geçtiğinde bu kez gülümsememi biraz daha belirginleştirdim.
Bana bakupta gülme,
Ateşlen oyniyusun...
Göktuğ artık açıkça gülüyordu. Başını hafifçe yana eğip bana baktı. Sanki şarkının kendisine söylendiğinden hiç şüphesi yoktu.
Alp, yan taraftan Göktuğ'a seslendi:
"Sanırım şarkı sana geldi."
Göktuğ gözlerini benden ayırmadan güldü.
"Sanırım."
Esila da gülerek Alp'in koluna dokundu.
"Sanırım mı direkt ona söyledi işte."
Alp Göktuğ'un omzuna dokundu.
"Ne diyorsun cevap şarkısı mı isteyecek?"
Göktuğ ise kahkaha atmasada onun gibi güldü. Gülümsemesi hala tüm yüzünde yayılmış haldeydi.
"Sen bir sus."
Şarkının sonundaki uzayan ezgiyle birlikte hepimiz coşkuyla horona devam ettik. Parça sona erdiğinde halkadan ayrılırken Esilaların olduğu masaya doğru gittim.Göktuğ beni gördüğünde gülümsedi ve konuşmaya başladı.
"Az önce yaptığın şeyin farkında mısın?"
Gülümseyerek ona baktım.
"Ne yapmışım?"
"Şarkıyı resmen bana söyledin."
Omuzlarımı hafifçe kaldırdım.
"Üzerine alındıysan benim suçum değil."
Göktuğ güldü.
"Tabii, kesinlikle."
Ben de gülerek kuzenlerimin yanına döndüm. Arkadan Alp'in kahkahasını duydum.
"İyi cevap verdi!"
✯
Daha sonra roman havası başladı.
Alp, Esila'nın elini tutarak onu piste çağırdı.
"Bu sefer benimlesin."
Esila gülerek ayağa kalktı.
"Tamam, bakalım."
Ben de akrabalarımın yanına geçtim. Bir süre birlikte oynadık.
Gecenin ilerleyen saatlerinde herkesin yüzünde aynı yorgun ama mutlu ifade vardı.
Bir ara masaya dönüp Göktuğ'un yanına oturdum.
"Yoruldun mu?"
"Ben iyiyim."
"Senin enerjin hiç bitmiyor galiba."
"Biraz daha oynasam devam ederdim."
Göktuğ gülümsedi.
"İnanırım."
Esila ve Alp de yanımıza oturdu. Bir süre düğün hakkında konuştuk. Arada kuzenlerim gelip onlara bir şeyler soruyor, ben de ihtiyaçları olup olmadığını öğreniyordum.
"Bir şey ister misiniz?" diye sordum.
Alp başını salladı.
"Yok, teşekkür ederim."
Esila da gülümsedi.
"Her şey çok güzel, sen de biraz otur."
"Tamam."
Göktuğ bana dönüp:
"Bugün bayağı yoruldun. Biraz dinlen artık," dedi.
"Sen de bütün gece beni izlemekten yorulmuşsundur."
Göktuğ gülerek başını eğdi.
"Biraz."
Alp hemen araya girdi.
"Sonunda itiraf etti."
Esila gülerek Alp'in koluna vurdu.
"Yeter artık."
Hepimiz gülmeye başladık.
✯
Tanıdıklarla vedalaştıktan sonra Alp, Esila ve Göktuğ'la birlikte otele döndük.
Odaya çıktığımızda Esila ayakkabılarını çıkarıp yatağın kenarına oturdu.
"Ben bittim."
Gülerek çantamı bıraktım.
"Ben de. Ama çok güzeldi."
Esila gülümsedi.
"Özlediğin herkesi gördün."
"Bir de üstüne bütün gece oynadım."
Dışarıdaki düğün telaşı sona ermiş, salonun müziği çoktan susmuştu. Ama günün kahkahaları hâlâ aklımdaydı.
Özlediğim insanlarla yeniden bir araya gelmiştim.
Ve bu gece, beklediğimden çok daha güzel geçmişti.
Bölüm etkileşimi
