Kaderin İmzası kitap kapağı

20. bölüm / 20

İstanbul'a Kalan

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: İstanbul'a Kalan

Uçağımız İstanbul'a indiğinde Ankara'da geçirdiğimiz günlerin yorgunluğu yavaş yavaş üzerime çökmeye başlamıştı. Güzel bir yolculuk geçirmiştik ama eve dönmenin verdiği o tanıdık rahatlığı da özlemiştim.

Herkes eşyalarını toparlayıp uçaktan inmeye başladığında Esila yanıma yaklaştı.

“Ben eve gidince direkt uyuyacağım. Kimse beni aramasın, mesaj atmasın, kapımı çalmasın.”

Gülerek ona döndüm.

“Daha dün gece uyudun.”

“Dün gece uyumakla bugün uyumak aynı şey mi Hira? İnsan biraz anlayışlı olur.”

“Tabii, çok haklısın. Hatta sana bir hafta izin alalım.”

“Bence de. Sonunda beni anlayan biri çıktı.”

Başımı iki yana sallayarak güldüm. Esila'yla birlikte çıkışa doğru ilerlerken Alp yanımıza geldi. Elindeki çantayı omzuna yerleştirip Esila'ya baktı.

“Uykucu , eve gidince haber ver. Merak etmeyeyim.”

Esila'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Veririm.”

“Bir de dinlenince konuşuruz.”

“Tamam Alp.”

İkisini izlerken gülümsememi saklayamadım. Esila bunu fark edince bana dönüp kaşlarını kaldırdı.

“Ne var?”

“Hiçbir şey.”

“Hira.”

“Ya hiçbir şey dedim ya.”

“Şu bakışını değiştir.”

Kahkahamı tutamadım. Alp Esila'nın çantasını aldı.Tam o sırada Göktuğ yanımıza geldi ve bana baktı.

“Seninkini de verebilirsin.”

“Taşıyabilirim.”

“Taşıyabileceğini biliyorum ama almak istiyorum.”

Bir an ona baktım, sonra çantamı uzattım.

“Peki, madem bu kadar istiyorsun.”

Çantayı alırken hafifçe gülümsedi.

“Bazen çok zor birisin.”

“Daha yeni mi fark ettin?”

“Ankara'da birkaç kez fark ettim.”

“Ha birde birkaç kez yani öyle mi?"

Göktuğ güldü. Birlikte çıkışa ilerlerken Esila ve Alp de önümüzde yürüyordu.

Havaalanından ayrıldığımızda herkes kendi aracına yöneldi. Kısa vedalaşmaların ardından Esila'yla birlikte eve geçtik.

Eve girdiğimde ilk yaptığım şey ayakkabılarımı çıkarıp rahat bir nefes almak oldu. Çantamı odama bıraktım, üzerimi değiştirdim ve yatağımın üzerine oturdum.

Ankara'da geçirdiğimiz günleri düşününce istemsizce gülümsedim. Her şey oldukça güzeldi. Bir sürü şey yaşamış, bol bol gülmüş, hiç beklemediğim kadar güzel anılar biriktirmiştik.

Bir süre odamda oyalanıp eşyalarımı yerleştirdim. Ardından aşağı inerek bir şeyler atıştırdım. Günün geri kalanı oldukça sakindi. Ankara'nın hareketliliğinden sonra böyle sessiz bir akşam iyi gelmişti.

Akşam saatlerine doğru odama çıktım. Telefonumu elime alıp birkaç fotoğrafa baktım. Ankara'da çektiğimiz fotoğrafların arasında gezinirken birinde durdum. Hepimiz bir aradaydık. Göktuğ'un yanımda olduğu fotoğrafı görünce gülümsedim.

Tam telefonu kapatacaktım ki ekranımda onun adı belirdi.

Arıyordu.

Gülümseyerek telefonu açtım.

“Efendim?”

“Ne yapıyorsun?”

“Hiç öyle telefona bakıyordum..”

"İyi." ardından devam etti.

“Eve yerleştin mi?”

“Evet, biraz önce eşyalarımı yerleştirdim. Sen?”

“Ben de yeni geldim sayılır.”

“Yorulmadın mı?”

“Biraz. Ama seni aramak istedim.”

“Niye ki? mesaj da atabilirdin.”

“İstemiyorum.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Neden?”

“Sesini duymak istedim.”

Bir an cevap vermedim. Söylediği şey o kadar doğal çıkmıştı ki ne diyeceğimi bilemedim. Sonra gülümseyerek yatağımın başlığına yaslandım.

“Bunun için mi aradın?”

“Evet. Bir sorun mu var?”

“Yok, sadece şaşırdım.”

“Neye şaşırdın?”

“Mesaj atmak yerine aramana.”

“Artık mesajlaşmakla yetinmek istemiyorum Hira.”

Sesindeki ciddiyet gülümsememe neden oldu.

“Ne istiyorsun peki?”

“Bilmiyorum. Mesela gün içinde ne yaptığını senden duymak istiyorum. Bir şey olduğunda mesajını beklemek yerine seni aramak istiyorum. Bazen de hiçbir sebep olmadan sesini duymak istiyorum.”

Dudaklarımda büyüyen gülümsemeyi engelleyemedim.

“Oldukça fazla isteğin varmış.”

“Daha başlamadım bile.”

“Öyle mi?”

“Öyle.”

“Peki, devamını merak ettim.”

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Göktuğ'un sesi yeniden duyuldu.

“Bugün eve geldiğinden beri ne yaptın?”

“Önce eşyalarımı yerleştirdim. Sonra biraz dinlendim. Esila da gelir gelmez uyumaya karar verdi.”

“Hiç şaşırmadım.”

“Ben de. Kızın bütün yol boyunca uyumaktan başka yaptığı bir şey yoktu.”

“Alp'i de merak ediyorum. Esila'yı uyandırabilmiş midir?”

Kahkaha attım.

“Bence şu an hâlâ uyuyordur. Hatta telefonunu sessize almıştır.”

“Alp'in işi zor.”

“Kesinlikle.”

Bir süre Ankara'dan konuşmaya devam ettik. Orada yaşadığımız komik olayları hatırladık. Göktuğ, özellikle bir akşam hepimizin birbirine girdiği o küçük tartışmayı anlatırken kendini tutamayıp güldü.

“Senin o anki hâlin hâlâ gözümün önünde.”

“Benim ne hâlimmiş?”

“Bir şey anlatmaya çalışıyordun ama kimse seni dinlemiyordu.”

“Çünkü herkes aynı anda konuşuyordu!”

“Sen de onlardan farklı değildin.”

“Göktuğ!”

Gülüşü biraz daha belirginleşti.

“Tamam, bişey demiyorum."

“Bence de.”

“Bu kadar çabuk haklı çıkmana alışmayacağım.”

“Alışırsın, merak etme.”

“Göreceğiz.”

Konuşurken zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiştim. Bir ara telefonun ekranına baktığımda beklediğimden çok daha uzun süredir konuştuğumuzu gördüm.

“Bu arada,” dedim, “yarın ne yapacaksın?”

“Şirkete gideceğim. Birkaç işim var.”

“Ankara'dan döner dönmez çalışmaya başlıyorsun yani?”

“Maalesef.”

“Biraz dinlensen olmaz mı?”

“İşler benim keyfimi beklemiyor ne yazık ki.”

“Çok yazık. Biraz daha dinlenebilirdin.”

“Senin gibi bütün gün dinlenemiyorum.”

“Ben bütün gün dinlenmedim!”

“Öyle mi? Neler yaptın bakalım?”

Yaptıklarımı anlatmaya başladım. O da arada birkaç soru sorup beni dinledi. Bazen söylediklerime güldü, bazen de küçük yorumlar yaptı.

Bir süre sonra sesinin biraz daha alçaldığını fark ettim.

“Uykun mu geldi?” diye sordum.

“Biraz.”

“İstersen kapatalım. Dinlen.”

“Biraz daha konuşabiliriz.”

Gülümsedim.

“Yarın da konuşabiliriz.”

“Yarın da arayacağım zaten.”

“O kadar emin misin?”

“Evet.”

“Peki, o zaman yarın görüşürüz.”

“İyi geceler Hira.”

“İyi geceler Göktuğ.”

Telefonu kapattığımda bir süre ekranıma baktım. Sonra telefonu komodinin üzerine bırakıp yatağıma uzandım.

Ankara'da başlayan güzel şeylerin İstanbul'da da devam edecek olması hoşuma gitmişti. Üstelik artık aramızda söylenmemiş bir şeyler kalmamıştı. Birbirimizin hayatında olmak istediğimizi biliyorduk.

Ve sanırım bundan sonrası, birbirimizi daha yakından tanımakla geçecekti.

✯
Ertesi günün geri kalanı düşündüğümüzden de sakin geçti. Esila'yla birlikte evdeydik. Ankara dönüşünün ardından ikimizin de dışarı çıkmaya pek niyeti yoktu. Sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra biraz oturmuş, ardından odalarımıza dağılıp kendi işlerimizle ilgilenmeye başlamıştık.

Ben odamda dolabımı düzenlerken Esila birkaç kez yanıma gelip ne yaptığımı kontrol etmiş, sonunda da benimle oturmak yerine salona geçip televizyon izlemeye karar vermişti.

Bir süre sonra elime telefonumu alıp yatağıma oturdum. Sosyal medyada biraz dolaştıktan sonra Ankara'da çektiğimiz fotoğraflara yeniden baktım. O birkaç günün bu kadar çabuk bitmiş olması tuhaf geliyordu. Daha dün hepimiz bir aradaymışız gibi hissediyordum.

Fotoğrafların arasında gezinirken Esila'nın kapımda belirmesiyle başımı kaldırdım.

“Ne yapıyorsun?”

“Fotoğraflara bakıyorum.”

“Ankara mı?”

Telefonu ona doğru çevirdim.

“Evet. Şuna bak, hepimiz ne kadar yorgun çıkmışız.”

Yanıma gelip yatağın kenarına oturdu. Fotoğrafa birkaç saniye baktıktan sonra gülümsedi.

“Yorgun görünüyoruz ama mutluyuz.”

“Bence de.”

Bir sonraki fotoğrafa geçerken Esila'nın bakışlarının ekranda bir noktada durduğunu fark ettim.

“Göktuğ'la olan fotoğrafınızı da açsana.”

Başımı ona çevirdim.

“Senin başka işin yok mu?”

“Yok. Şu an son derece önemli bir inceleme yapıyorum.”

“Tabii, tabii.”

Fotoğrafı açıp ona gösterdim. Esila bir süre fotoğrafa baktı, ardından yüzüme döndü.

“Güzel çıkmışsınız.”

“Bence de fotoğraf güzel.”

“Ben fotoğraftan bahsetmiyorum Hira.”

Ne demek istediğini anlayınca gözlerimi devirdim.

“Başlama yine.”

“Ben bir şey demedim ki.”

“Demen gerekmiyor, yüzünden belli.”

Kahkaha atarak ayağa kalktı.

“Tamam, ben seni daha fazla rahatsız etmeyeyim. Ama akşam Alp'le konuşacağım, haberin olsun.”

“Bunu bilmeyen kaldı mı zaten?”

Kapıdan çıkarken bana dönüp gülümsedi.

“Sen de Göktuğ'la konuşursun artık.”

“Esila!”

Gülerek odadan uzaklaştı. Ben de başımı iki yana sallayıp telefonu yeniden elime aldım.

Günün geri kalanında evde vakit geçirdik. Öğleden sonra birlikte bir şeyler hazırladık, yemek yedik ve uzun zamandır ertelediğimiz birkaç işi hallettik. Gün içinde Göktuğ mesaj atmıştı işdeki yoğunluktan dolayı müsait olamadığını akşam arayacağını söyledi Akşam olduğunda ise ikimiz de koltuğa yerleşmiş, televizyon karşısında vakit geçiriyorduk.

Esila telefonuyla ilgilenirken ben de ekrana bakıyordum. Tam o sırada telefonumun çalmasıyla gözlerimi ekrandan ayırdım.

Göktuğ arıyordu.

İstemeden gülümsedim. Telefonu açıp kulağıma götürdüm.

“Efendim?”

“İyi akşamlar.”

“İyi akşamlar. Bugün mesaj atmakla yetinmişsin, aramanı bekliyordum.”

Karşı taraftan hafif bir gülüş geldi.

“Demek bekliyordun.”

“Öyle bir şey söylemedim.”

“Az önce söyledin.”

“Ben sadece arayabilirdin dedim.”

“Peki, bundan sonra daha dikkatli dinlerim.”

“Bence de iyi olur.”

“Günün nasıl geçti?”

“Gayet güzeldi. Evdeydim, Esila'yla biraz vakit geçirdik. Senin günün nasıl geçti?”

“Yoğun ama hallettim sayılır.”

“Şirket işleri mi?”

“Bir kısmı. Birkaç toplantım vardı, onları bitirdim.”

“Ankara'dan döner dönmez kendini yine işlere kaptırdın.”

“Bunu söyleyen kişi bütün gün evde oturuyor.”

“Benim dinlenmeye ihtiyacım vardı.”

“Benim yok mu?”

“Senin de var ama sen dinlenmeyi bilmiyorsun.”

“Bunu nereden çıkardın?”

“Daha dün eve gelir gelmez işe gittin.”

“Bazı şeyleri erteleyemiyorum.”

Sesindeki hafif yorgunluğu fark ettim. Biraz daha rahat bir sesle konuştum.

“Yine de kendine biraz zaman ayırmalısın. Her şeyi aynı anda halletmek zorunda değilsin.”

“Bunu aklımda tutacağım.”

“Gerçekten tut ama.”

“Peki, söz.”

Gülümsedim. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden konuştu.

“Esila ne yapıyor?”

“Yanımda. Telefonuyla ilgileniyor.”

“Alp'le mi?”

“Büyük ihtimalle.”

“Büyük ihtimalle mi?”

“Telefonunu elinden bıraktığını pek görmedim bugün.”

Göktuğ güldü.

“Alp'in işi zor.”

“Bence Alp bu durumdan şikâyetçi değil.”

“Sanırım değil.”

O sırada Esila bana dönüp kaşlarını kaldırdı. Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ona baktım.

“Ne oldu?” diye fısıldadım.

Esila dudaklarını oynatarak, “Göktuğ mu?” diye sordu.

Başımı salladım.

“Selam söyle.”

Telefonu yeniden kulağıma götürdüm.

“Esila selam söylüyor.”

“Ben de selam söylüyorum.”

“Duydu!”

Esila uzaktan el sallayıp yeniden telefonuna döndü.

“Yanında mı hâlâ?”

“Evet.”

“Birazdan yanından ayrılacak gibi duruyor.”

“Sen nereden biliyorsun?”

“Çünkü konuştuğumuzdan beri bizi dinlememek için elinden geleni yapıyor.”

“Belki de özel konuşuyoruz diye düşünüyordur.”

“Düşünceliymiş.”

“Sen de biraz düşünceli olabilirsin.”

“Ben yeterince düşünceliyim.”

“Orası tartışılır.”

Gülerek başımı yastığa yasladım. Konuşmamız bir süre daha böyle devam etti. Ankara'dan döndükten sonra ilk kez bu kadar rahat hissediyordum. Aramızda aceleyle doldurmaya çalıştığımız bir sessizlik yoktu. Bazen birimiz bir şey anlatıyor, diğeri dinliyor; bazen de hiçbir şey söylemeden birkaç saniye sessiz kalıyorduk.

Bir ara Göktuğ'un sesi yeniden duyuldu.

“Yarın bir planın var mı?”

“Şimdilik yok. Neden?”

“Görüşürüz diye düşündüm.”

Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.

"Belki."

“Belki mi?”

“Kesinleştirmedim henüz. İşlerime bağlı.Yani yine şirket işleri araya girebilir.”

“Olabilir ama seni görmek istiyorum.”

Bu kez hemen cevap vermedim. Sesindeki sakinlik, söylediklerini daha da anlamlı kılıyordu.

“Ben de seni görmek istiyorum.”

“Öyleyse yarın haberleşiriz.”

“Tamam.”

“Bir de Hira...”

“Efendim?”

“Bugün fotoğraflara baktın mı?”

Bir an duraksadım.

“Nereden bildin?”

“Ben de baktım.”

“Hangilerine?”

“Birçoğuna.”

“Benim en kötü çıktığım fotoğrafları kaydetmediysen sorun yok. ”

“Geç kaldın.”

“Göktuğ!”

Gülerek konuştu.

“Şaka yapıyorum. Güzel çıkmışsın.”

“Bunu söylemek için mi aradın?”

“Hayır. Ama söylemek istedim.”

Başımı yastığa biraz daha yaslayıp gülümsedim.

“Sen de fena çıkmamışsın.”

“Fena değil mi?”

“İdare eder.”

“Pekâlâ. Bir dahaki sefere daha iyi çıkarım.”

“Bakalım.”

Bir süre daha konuştuktan sonra ikimiz de dinlenmemiz gerektiğini fark ettik.

“Artık seni daha fazla tutmayayım,” dedim. “Yarın erken kalkacaksın.”

“Biraz daha konuşsak itiraz etmezdim.”

“Yarın da konuşabiliriz.”

“Yarın da konuşacağız zaten.”

“Bu kadar emin olma.”

“Ben eminim.”

Gülümseyerek gözlerimi kapattım.

“İyi geceler Göktuğ.”

“İyi geceler Hira. Güzel uyu.”

Telefonu kapattığımda Esila'nın çoktan bana döndüğünü gördüm. Yüzündeki ifadeyi görünce daha ben konuşmadan ne söyleyeceğini tahmin etmiştim.

“Ne?” dedim.

“Hiç.”

“Esila, sakın.”

“Ben sadece iyi geceler demek istiyorum.”

“Senin iyi gecelerin de ayrı bir mesele.”

Kahkaha atıp yeniden koltuğa yaslandı.

“Peki, tamam. Bir şey demiyorum.”

Bir süre daha oturduktan sonra odalarımıza geçtik. O gece yatağıma uzandığımda yarın Göktuğ'la görüşme ihtimalimizi düşünüyordum. Her şeyin bu kadar doğal ilerlemesi hoşuma gidiyordu.

Henüz hiçbir şeyi aceleye getirmek istemiyordum. Birlikte geçirdiğimiz zamanın tadını çıkarmak, birbirimizi biraz daha tanımak bana yetiyordu.

Fakat ertesi sabah bizi bekleyen şey, bütün planlarımızı değiştirecekti.

✯

Sabah uyandığımda telefonumda birkaç cevapsız bildirim vardı. Esila benden önce kalkmıştı. Salona geçtiğimde kahvaltı hazırladığını gördüm.

“Günaydın.”

“Günaydın. Sonunda uyandın.”

“Daha saat kaç?”

“Dokuzu geçti.”

“Bence gayet erken.”

Esila gülerek masaya tabakları yerleştirdi.

“Bugün dışarı çıkacak mıyız?”

“Bilmiyorum. Göktuğ'la konuşuruz demiştik.”

“Öyle mi?”

Ona şüpheyle baktım.

“Esila, yapma ya."

“Ağzımı dahi açmadım.”

Tam cevap verecektim ki telefonum çaldı. Ekranda Mert Bey'in adını görünce şaşırdım. Genellikle bu saatte beni aramazdı.

“Bir dakika, Mert Bey arıyor.”

Telefonu açıp kulağıma götürdüm.

“Günaydın Mert Bey.”

“Hira Hanım, günaydın. Rahatsız etmiyorum umarım.”

“Hayır, buyurun.”

Sesindeki ciddiyet dikkatimi çekmişti. Birkaç saniye bekledikten sonra devam etti.

“Karahan Holding'de önemli bir sorun yaşandı. Göktuğ Bey şu an şirkette. Sizin de Esila Hanım'la birlikte buraya gelmenizi rica edeceğim.”

Yüzümdeki gülümseme kayboldu.

“Bir sorun mu var? Ne oldu?”

“Şirketin üzerinde çalıştığı önemli bir projeye ait bazı bilgiler şirket dışına sızdırılmış. Şu an konu araştırılıyor. Ayrıntıları burada anlatmam daha doğru olur.”

Kaşlarım çatıldı.

“Anladım. Esila'yla hazırlanıp geliyoruz.”

“Teşekkür ederim Hira Hanım. Mümkünse fazla gecikmeyin.”

Telefonu kapattığımda Esila'nın yüzüme baktığını gördüm.

“Ne olmuş?”

“Mert Bey aradı. Şirkette bir sorun çıkmış.”

“Ne sorunu?”

“Bir projeye ait bazı bilgiler dışarı sızdırılmış. Ayrıntıları orada anlatacakmış.”

Esila'nın yüzündeki ifade değişti.

“Ciddi bir şey mi?”

“Öyle görünüyor. Hemen hazırlanalım.”

İkimiz de fazla oyalanmadan odalarımıza geçtik. Üzerimizi değiştirip hazırlandıktan sonra yola çıktık. Arabada ilerlerken aklım sürekli Göktuğ'daydı. Sabah sabah böyle bir haber almış olması, üstelik şirketin önemli bir projesiyle ilgili olması hiç iyi değildi.

Esila da sessizdi. Birkaç dakika sonra bana döndü.

“Göktuğ'u aradın mı?”

“Hayır. Önce şirkete gidelim. Nasıl bir durumda olduğunu görürüz.”

“Umarım düşündüğümüz kadar büyük bir sorun değildir.”

“Umarım.”

Karahan Holding'in binasına yaklaştığımızda içerideki hareketlilik daha kapıdan belli oluyordu. Girişte birkaç çalışan hızlı adımlarla bir yerlere yetişmeye çalışıyor, telefon görüşmeleri yapan insanlar koridorlarda dolaşıyordu.

Arabadan indiğimizde Esila'yla birlikte binaya girdik.

Resepsiyondaki görevli bizi görünce ayağa kalktı.

“Hira Hanım, Esila Hanım. Mert Bey sizi bekliyor. Toplantı odasında.”

Teşekkür ederek asansöre yöneldik.

Kapılar açıldığında koridordaki gerginlik daha belirgin hâle gelmişti.

Toplantı odasının kapısına yaklaştığımızda içeriden yükselen sert sesler duyduk. Esila'yla birlikte istemsizce yavaşladık.

“BEN SİZDEN BUNUN AÇIKLAMASINI İSTİYORUM!”

Göktuğ'un sesi koridoru doldurmuştu. Ardından masaya sertçe vurduğunu duyduk.

Birbirimize baktık. Kapı tamamen kapanmamıştı. İçeride yaklaşık yirmi kişi vardı. Yöneticiler, proje ekibinde çalışanlar ve dosyaya erişimi bulunan birkaç personel... Hepsi toplantı masasının etrafında toplanmıştı.

Göktuğ masanın başında ayakta duruyordu. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Önündeki dosyalar dağılmış, ekrandaki proje belgeleri açık kalmıştı.

“Altı aydır üzerinde çalıştığımız bir projeden bahsediyoruz! Altı ay! Bu dosyanın içinde şirketin geleceğini ilgilendiren bilgiler var. Siz ise bana burada sistem hatası olabilir diyorsunuz!”

Karşısındaki adamlardan biri konuşmak için öne çıktı.

“Göktuğ Bey, henüz kesin bir bilgiye ulaşamadık. Teknik ekip kayıtları inceliyor. Biraz daha zamana ihtiyacımız var.”

Göktuğ başını ona çevirdi.

“ZAMAN MI?”

Sesi bir kez daha yükseldi.

“Bana zamanımız olduğunu kim söyledi? O bilgiler şu an bizim dışımızda birilerinin elinde olabilir! Siz hâlâ kayıtların incelenmesini beklemekten bahsediyorsunuz!”

Odada çıt çıkmıyordu.

Göktuğ elindeki dosyayı masaya bıraktı. Bu kez bakışlarını odadaki herkese çevirdi.

“Şimdi beni çok iyi dinleyin. Bu dosyaya erişimi olan herkes şu an bu odada. Bu bilgilerin dışarı nasıl çıktığını öğrenene kadar kimse bu konunun kapandığını düşünmesin. Kimse de bana gelip bunun önemsiz bir sızıntı olduğunu anlatmasın!”

Bir kadın çalışan çekinerek konuştu.

“Göktuğ Bey, bizim ekibimizde böyle bir şeyin yaşanması mümkün değil. Herkes görevini eksiksiz yerine getirdi.”

Göktuğ'un bakışları anında ona döndü.

“Öyle mi? O zaman bu bilgiler nasıl dışarı çıktı?”

Kadın cevap veremedi.

“Ben burada kimsenin kendisini savunmasını istemiyorum. Bana sonuç getirin! Herkes kendi sorumluluğunu yerine getirdiğini söylüyor ama ortada kaybolan bilgiler var. Bu şirketin güvenliğini sağlamak benim sorumluluğumsa, sizin de işinizi doğru yapmak sorumluluğunuz!”

Alp araya girmeye çalıştı.

“Göktuğ, teknik ekip ilk kayıtları birazdan getirecek. Herkesin ifadesini ayrı ayrı alacağız.”

Göktuğ ona döndü.

“Alp, sabahtan beri aynı şeyi konuşuyoruz. Hâlâ elimizde kesin bir şey yok!”

“Biliyorum ama...”

“AMA YOK ALP!”

Göktuğ'un sesi o kadar sert çıkmıştı ki odadaki birkaç kişi başını önüne eğdi.

“Ben buraya bahane dinlemeye gelmedim. Kim bu dosyayı açmış, kim kopyalamış, kim dışarıya aktarmış... Hepsini öğrenmek istiyorum. Bir kişi bile bu işin dışında tutulmayacak!”

Masadaki belgelerden birini alıp önüne koydu.

“Bu listedeki herkesin erişim kayıtları yeniden incelenecek. Son bir haftadaki bütün hareketler kontrol edilecek. Şirket dışından yapılan bağlantılar da araştırılacak. Tek bir ayrıntıyı bile atlamayacaksınız.”

Sonra odanın diğer ucundaki yöneticilerden birine baktı.

“Ve sakın ola ki bu konuyu şirket içinde dedikoduya dönüştürmeyin. Kimse çalışanların arasında isim dolaştırmayacak. Elimizde kanıt olmadan tek bir kişiyi bile suçlamayacağız. Ama gerçek ortaya çıktığında da kimseye göz yummayacağım. Bunu herkes anladı mı?”

“Anladık Göktuğ Bey.”

“Daha yüksek sesle duymak istiyorum!”

“Anladık Göktuğ Bey!”

Göktuğ birkaç saniye boyunca herkesi süzdü. Çenesini sıktığı, öfkesini bastırmaya çalıştığı her hâlinden belliydi.

“Güzel. O hâlde herkes işinin başına dönsün. İlk sonuçları bekliyorum. Ve bu sefer önüme eksik bir dosyayla gelmeyin!”

Toplantı odasındaki çalışanlar sessizce toparlanmaya başladı. Kimse Göktuğ'un gözlerine bakmaya cesaret edemiyordu. Alp birkaç kişiyi durdurup yapılacak işleri anlatırken Göktuğ önündeki dosyayı kapattı.

Tam o sırada başını kaldırıp kapıya doğru baktı. Bakışları bizimle buluştu.

Bir an göz göze geldik.

Yüzündeki öfke hâlâ geçmemişti. Bana baktıktan sonra derin bir nefes aldı, ardından elindeki dosyayı alıp odadan çıktı.

Koridorda yanımızdan geçerken yalnızca kısa bir an durdu.

“Birazdan konuşuruz.”

Bunu söyledikten sonra odasına doğru ilerledi.

Esila'yla birbirimize baktık. Göktuğ'un bu kadar öfkeli olduğunu ilk kez görüyordum.

Tam o sırada Mert Bey yanımıza geldi.

“Geldiğinize sevindim. Buyurun, sizi toplantı odasına alayım.”

Birlikte toplantı odasına geçtik. Mert Bey kapıyı kapattıktan sonra masanın üzerindeki dosyalardan birini önümüze bıraktı.

“Öncelikle durumu anlatayım. Şirketin bir süredir üzerinde çalıştığı yeni proje dosyasındaki bazı bilgiler dün akşam saatlerinde şirket dışındaki kişilerin eline geçmiş.”

Esila dosyaya baktı.

“Tam olarak hangi bilgiler?”

Mert Bey dosyayı açıp birkaç sayfayı önümüze çevirdi.

“Projenin teknik ayrıntıları, maliyet planlaması ve henüz kamuoyuna açıklanmamış bazı iş ortaklığı bilgileri. Bunların tamamı şirket içinde sınırlı sayıda kişinin erişimine açıktı.”

“Yani bu bilgilere herkes ulaşamıyor,” dedim.

“Hayır. Dosyanın erişim yetkileri belirli kişilerle sınırlandırılmıştı. Ancak şu an için yalnızca bu bilgiye dayanarak bir sonuca varamayız.”

Esila sayfalardan birini incelerken başını kaldırdı.

“Peki, bu bilgiler başka bir şirkette kullanılmış mı?”

Mert Bey kısa bir süre duraksadı.

“Henüz kesinleşmiş bir durum yok. Ancak bazı bilgilerin dışarıya ulaştığına dair elimizde veriler var. Alp Bey de bu konuyla ilgileniyor.”

Tam o sırada kapı çalındı. Alp içeri girdi. Elinde birkaç dosya vardı.

“Merhaba.”

“Merhaba Alp,” dedim.

Alp dosyaları masaya bıraktı.

“Size biraz daha ayrıntılı anlatayım. Çünkü şu an yaşananların neden bu kadar önemli olduğunu bilmeniz gerekiyor.”

Önümüzdeki dosyayı açtı. İlk sayfada projenin genel planı, diğer sayfalarda ise bazı tablolar ve notlar bulunuyordu.

“Bu proje üzerinde yaklaşık altı aydır çalışıyoruz. Şirketin yeni dönemdeki en önemli yatırımlarından biri olacak. Burada gördüğünüz maliyet planı ve iş ortaklığı bilgileri henüz kesinleşmiş değildi. Bunların dışarı sızması, rakip bir şirketin aynı alanda bizden önce harekete geçmesine neden olabilir.”

Sayfalara dikkatle baktım.

“Peki, bu dosyanın en son kim tarafından açıldığı biliniyor mu?”

Alp başını salladı.

“İlk sistem kayıtlarını aldık. Fakat henüz bütün hareketleri inceleyemedik. Dosyaya erişimi olan kişiler ve erişim saatleri tek tek kontrol ediliyor.”

“Bu bilgiler dün akşam mı sızdırılmış?”

“Dün akşam fark ettik. Ancak dışarıya ne zaman aktarıldığını henüz bilmiyoruz.”

Esila da dosyaya biraz daha yaklaştı.

“Peki, şirketin dışından birinin sisteme erişmiş olma ihtimali var mı?”

Alp ellerini masanın üzerine koydu.

“Bu ihtimali de değerlendiriyoruz. Şu an hiçbir seçeneği göz ardı etmiyoruz.”

Mert Bey araya girdi.

“Göktuğ Bey sabah konuyu öğrendiğinden beri oldukça gergin. Haklı olarak bu işin bir an önce çözülmesini istiyor.”

Alp hafifçe iç çekti.

“Sabah beri herkesle konuşuyor. Ama şu an en çok ihtiyacımız olan şey sakin kalıp doğru adımları atmak.”

Bakışlarımı dosyalardan kaldırıp Alp'e çevirdim.

“Peki, ona ulaşabiliyor musunuz? Yani konuşabiliyor musunuz?”

Alp kısa bir gülümsemeyle bana baktı.

“Konuşabiliyoruz ama pek dinlediği söylenemez.”

Esila hafifçe güldü ama hemen ardından yeniden ciddileşti.

“Biraz zamana ihtiyacı vardır.”

“Olabilir,” dedi Alp. “Ama bu sefer gerçekten çok sinirli. Üstelik kendini odasına kapattı. Birkaç kez yanına gittim, biraz daha beklememi söyledi.”

Bir süre düşündüm. Göktuğ'un toplantı odasındaki hâli gözümün önüne geldi. Böyle bir durumda ne kadar sinirlendiğini tahmin edebiliyordum. Yine de onu o hâlde bırakmak istemiyordum.

“Ben yanına gitsem?” dedim.

Alp hiç düşünmeden başını salladı.

“Bence gitmelisin.”

Esila bana döndü.

“Belki seninle konuşur.”

Alp de aynı fikirdeydi.

“Göktuğ şu an kimseyi dinlemek istemiyor olabilir ama seni görünce en azından biraz sakinleşir. Tabii yine de nasıl karşılayacağını bilemem.”

Ayağa kalkarken dosyalara son kez baktım.

“En azından bir deneyeyim.”

Toplantı odasından çıktığımda koridor eskisine göre biraz daha sakindi. Göktuğ'un odasının kapısına kadar ilerledim. Kapının önünde birkaç saniye durup derin bir nefes aldım.

İçeriden herhangi bir ses gelmiyordu.

Kapıyı iki kez hafifçe tıklattım.

“Gel.”

Sesindeki sertlik kapının ardından bile hissediliyordu.

Kapıyı açıp içeri girdim.

Göktuğ masasının arkasında oturmuş, önündeki belgelere bakıyordu. Başını kaldırdığında beni görünce kısa bir an duraksadı.

“Hira?”

“Merhaba.”

“Senin toplantı odasında olman gerekmiyor mu?”

“Oradaydım. Biraz da seni görmeye geldim.”

Önündeki dosyayı kapattı.

“Şu an pek uygun bir zaman değil.”

“Bunu tahmin etmiştim.”

“Öyleyse neden geldin?”

Sesindeki sertliğe rağmen geri adım atmadım. Masaya biraz daha yaklaştım.

“Çünkü sabahtan beri herkesin içinde sinirleniyorsun. Biraz nefes almaya ihtiyacın olduğunu düşündüm.”

“Şu an nefes almaktan çok çözmem gereken bir sorun var.”

“Biliyorum.”

“Bildiğini sanmıyorum Hira. Şu an yaşadığımız şey düşündüğünden daha ciddi.”

“Bana anlatılanları dinledim. Projenin ne kadar önemli olduğunu da anladım.”

Göktuğ sandalyesine yaslandı. Bir elini alnına götürüp kısa bir süre gözlerini kapattı.

“Öyleyse şu an neden burada olduğumu anlamalısın.”

“Anlıyorum. Ama bütün gün kendini bu kadar sıkarsan hiçbir şeyi daha kolay çözemeyeceksin.”

Bakışlarını yeniden bana çevirdi.

“Bana şimdi bir de sakin olmam gerektiğini mi söyleyeceksin?”

“Hayır. Çünkü bunu söylesem de dinlemeyeceğini biliyorum.”

Bu kez yüzünde çok hafif bir ifade değişikliği oldu.

“Güzel. En azından beni tanımışsın.”

Gülümsememi bastırdım.

“Biraz.”

Yanına doğru ilerleyip masanın kenarına oturdum.

“Bir de k sen kahvaltı yaptın mı?”

Kaşlarını çattı.

“Hira, sen ciddi misin?”

“Gayet ciddiyim.”

“Şirketin önemli bir projesiyle ilgili bilgiler sızdırılmış, sen bana kahvaltı mı soruyorsun?”

“Evet. Çünkü sabahtan beri bir şey yemediğini tahmin ediyorum.”

“Yedim.”

“Ne yedin?”

Bir an sustu.

“Bir şeyler.”

“Göktuğ.”

“Tamam, kahve içtim.”

Gözlerimi devirdim.

“Harika. Çok besleyici.”

İstemeden kısa bir gülüş çıkardı ama hemen ardından yeniden önündeki dosyalara baktı.

“Beni güldürmeye çalışma.”

“Ben bir şey yapmıyorum. Sen kendi kendine gülüyorsun.”

“Gerçekten bazen çok konuşuyorsun.”

“Bunu daha önce de söylemiştin.”

“Ve hâlâ değişmemişsin.”

“Sen de hâlâ çok inatçısın.”

Başını hafifçe iki yana salladı. Yüzündeki gerginlik tamamen geçmemişti ama ilk geldiğim andaki kadar sert görünmüyordu.

Bir süre onu izledim. Sonra masanın üzerindeki dosyalara baktım.

“Bütün gün bunlarla mı uğraşacaksın?”

“Bu iş çözülene kadar başka bir şey düşünemem.”

“Peki, çözmek için ne yapacaksınız?”

Bana döndü.

“Öncelikle erişim kayıtlarını inceleyeceğiz. Ardından dosyaya erişimi olan kişilerle ayrı ayrı görüşülecek. Dışarıya çıkan bilgilerin nerede kullanıldığını da araştırmamız gerekiyor.”

“Yani henüz kimin yaptığını bilmiyorsunuz.”

“Hayır. Ve bilmeden kimseyi suçlamayacağım.”

Başımı salladım.

“Bence de. Önce ne olduğunu öğrenmeniz gerekiyor.”

Göktuğ birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından sandalyesinden kalkıp pencerenin önüne geçti.

“Bazen insanın kendi şirketinde böyle bir şey yaşaması gerçekten ağır geliyor.”

Sesindeki öfkenin altında başka bir şey olduğunu ilk kez o an fark ettim. Yalnızca sinirli değildi. Emek verdiği bir şeyin zarar görme ihtimali onu düşündüğümden daha fazla etkiliyordu.

Yanına gidip durdum.

“Biliyorum. Ama bu işi tek başına çözmek zorunda değilsin.”

“Bunu biliyorum.”

“Öyleyse kendini bu kadar yıpratma.”

Bana doğru döndü. Birkaç saniye gözlerimin içine baktıktan sonra yüzündeki sert ifade biraz yumuşadı.

“Senin burada ne işin var gerçekten?”

“Az önce de söyledim. Seni görmeye geldim.”

“Böyle zamanlarda bile mi?”

“Özellikle böyle zamanlarda.”

Cevabımın ardından kısa bir sessizlik oldu. Sonra biraz daha yaklaşıp yanağına küçük bir öpücük kondurdum.

Göktuğ beklemediği bu hareketle bir an durdu. Bana baktığında yüzündeki şaşkınlığı saklayamamıştı.Dumura uğramış gibiydi.

“Hira...”

“Ne?”

“Bunu beklemiyordum.”

“Belli oluyor.”

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Birkaç saniye önceki sert bakışları yerini daha sakin bir ifadeye bırakmıştı.

“Beni şaşırtmayı seviyorsun.”

“Sen de bazen biraz sakinleşmeyi öğrenmelisin.”

“Bunun için böyle yöntemler mi kullanacaksın?”

Omuz silktim.

“İşe yaradı gibi görünüyor.”

Başını hafifçe sallayıp güldü. Ardından elimi tuttu.

“Biraz daha kal.”

“Zaten hemen gitmeyi düşünmüyordum.”

Elimi bırakmadan yeniden masasına doğru ilerledi.

“Alp'le konuştun mu?”

“Evet. Bize dosyaları gösterdi, durumu anlattı.”

“Anlattıklarından ne anladın?”

Bir an düşündüm.

“Şimdilik kesin bir şey söylemek mümkün değil. Ama dosyaya erişimi olan kişilerin kim olduğunu ve bilgilerin ne zaman dışarı çıktığını bulmanız gerekiyor.”

“Bunu zaten araştırıyoruz.”

“Biliyorum. Sadece aceleyle birini suçlamamanız gerektiğini düşünüyorum.”

Göktuğ başını salladı.

“Haklısın. Ben de bunu istemiyorum.”

Sonra masanın üzerindeki belgelerden birini eline aldı.

“İstersen sana biraz daha anlatayım. Projenin hangi kısmının sızdırıldığını bilmeni istiyorum.”

Sandalyelerden birine oturdum.

“Dinliyorum.”

Göktuğ dosyayı açıp bazı sayfaları önüme çevirdi. Bu kez daha sakin bir sesle projenin ayrıntılarını anlatmaya başladı. Ben de anlamadığım yerlerde sorular sordum. Bazen cevaplarını dikkatle dinledim, bazen de bir ayrıntının üzerinde yeniden durmasını istedim.

Bir süre sonra kapı çalındı.

“Gel.”

Alp içeri girdi. Bizi yan yana görünce yüzündeki gergin ifade biraz hafifledi.

“Bölüyor muyum?”

Göktuğ dosyayı kapattı.

“Hayır. Bir gelişme mi var?”

“İlk kayıtların bir kısmı geldi. Henüz kesin bir sonuç yok ama incelememiz gereken birkaç ayrıntı var.”

Göktuğ'un yüzü yeniden ciddileşti.

“Getir, bakalım.”

Alp elindeki dosyayı masaya bıraktı.

“Birazdan diğer kayıtları da alacağız. Şimdilik bunları inceleyelim.”

Göktuğ dosyayı açarken bana döndü.

“Birazdan yanına gelirim.”

Başımı salladım.

“Tamam. Ben Esila'nın yanına geçiyorum.”

Ayağa kalkıp kapıya yöneldim. Tam çıkacakken Göktuğ seslendi.

“Hira.”

Arkamı döndüm.

“Efendim?”

“Geldiğin için teşekkür ederim.”

Gülümsedim.

“Ne demek.”

Kapıdan çıktığımda koridorda bekleyen Esila'yı gördüm. Yanıma gelip merakla yüzüme baktı.

“Nasıl?”

“Biraz daha iyi.”

“Konuşabildiniz mi?”

“Evet. Alp de yeni bilgiler getirdi. Şimdi onlara bakacaklar.”

Esila başını salladı.

“Umarım bir an önce çözülür.”

Ben de aynı şeyi umuyordum.

Fakat Karahan Holding'de yaşananların birkaç dosya ve birkaç görüşmeyle kapanmayacağını henüz bilmiyordum. Üstelik dışarı sızan bilgilerin kimlerin eline geçtiği ortaya çıktığında, bugün yaşadığımız gerginliğin yalnızca başlangıç olduğunu anlayacaktık.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…