(İHANETİN AŞKİ) 18- bölüm

(Anlatıcı: Alex)
Drew Bey o kasvetli ve yağmurlu gecenin içine doğru, gözlerinde sadece ölüm ve garez taşıyarak adımını attığı an, içimdeki sigortalardan birinin koptuğunu hissettim. Hayatım boyunca ona sadık kalmış, her emrini sorgusuz sualsiz yerine getirmiştim. Ama bu sefer durum farklıydı. Bu bir strateji değil, bu bir plan değil, bu düpedüz kendi canına kastetmek ve bizi de o dipsiz kuyunun içine bile bile sürüklemekti.

Hızla arkasından fırladım. Yağmur sicim gibi yağıyor, kliniğin önündeki loş sokak lambasının altında Drew Bey’in gölgesi adeta bir ölüm silsilesi gibi uzanıyordu. Arabasının kapısına uzanıp açmaya yeltendiği an, arkasından yetişip kolunu öyle bir kavradım ki, metallerin birbirine çarpma sesine benzer bir gerilim doğdu aramızda.

"Bırak, Alex!" diye kükredi Drew Bey. Yüzünü bana döndüğünde karşılaştığım o bakış, insani tüm duygulardan arınmış, sadece yok etmeye programlanmış bir canavarın bakışıydı. "Sana gelme dedim! Bu benim savaşım!"

İşte o an, yıllardır içimde biriken, o her şeye boyun eğen koruma kimliğimi bir kenara fırlattım. Drew Bey’i o lüks arabanın kapısına doğru sertçe ittim. Çıkan tok ses, sokağın o meşum sessizliğini bıçak gibi yardı. Gözlerimin içine kadar hücum eden öfkeyle, yağmur sularının yüzümüzden süzüldüğü o salisede, hayatımda ilk defa sesimin perdesini ona karşı alabildiğine yükselttim, adeta haykırdım.

"Kendine gel Drew! Yeter artık, kendine gel!" diye bağırdım, yakasına yapışarak. "Ne sanıyorsun sen kendini? Tek kişilik bir ordu mu? Oraya tek başına gidip Okan’ın o hunharca donatılmış yüzlerce adamını tek başına indirebileceğini mi sanıyorsun? Bu yaptığın kahramanlık değil, bu düpedüz korkaklık! Bu, acıyla baş edemeyip intihar etmeye gitmektir!"

Drew Bey şok olmuş bir şekilde bana bakıyordu. Hayatında benden, onun her daim arkasını toplayan Alex'ten böyle bir tepki, böyle bir azarlama almayı asla beklemiyordu. Ama durmaya niyetim yoktu. İçimdeki o amansız öfke dalga dalga taşıyordu.

"Okan senin canını almış öyle mi?" diye devam ettim, yakasını daha da sıkarak ve onu sarsarak. "Sedef içeride o makinelerin arasında canıyla cebelleşirken, sen burada kendi egonun, kendi intikamının peşinden koşuyorsun! Eğer o orospu çocuğunun mekanına tek başına girip kendini öldürtürsen, Sedef o bitkisel hayattan uyandığında karşısında kimi bulacak? Kim koruyacak onu? Haşmet abi mi? Ben mi? Sedef senin için o kurşunun önüne atladı Drew! Seni yaşatmak için! Sen ise şimdi onun bu fedakarlığını, onun bu muazzam aşkını çiğneyip geçiyorsun! Kendi canını bir paçavra gibi Okan’ın önüne atmaya gidiyorsun!"

Yağmur damlaları yüzümüze vururken nefes nefese kalmıştım. Drew Bey’in yumrukları yavaşça gevşedi, o gözlerindeki deli öfke yerini derin, katran karası bir çaresizliğe bırakmaya başladı. Onu hayatımda ilk defa bu kadar sarsılmış görüyordum.

"Eğer bu gece o kapıdan çıkıp gidersen," dedim sesimi biraz alçaltarak ama her bir kelimenin üzerine basarak, "arkandan gelmeyeceğim. Ve Sedef uyandığında ona diyeceğim tek şey şu olacak: 'Drew seni sevmedi Sedef. Drew sadece kendi öfkesini sevdi ve seni bu dünyada yapayalnız bırakıp ölmeyi seçti.' Şimdi karar ver Drew Aslan! Gerçekten bir lider gibi, Sedef’in hakkını savunan bir adam gibi oturup plan mı kuracağız, yoksa o pusuya bile bile yürüyüp bir hiç uğruna geberecek misin?!"

Sokağın ortasında, o keşmekeşin ve fırtınanın tam göbeğinde sadece ikimizin nefes alış verişleri duyuluyordu. Drew Bey başını öne eğdi, ıslak saçları alnına döküldü. Verdiğim bu ağır azap, onun zihnindeki o kör dumanı nihayet dağıtmıştı

Yağmur damlaları arabanın kaportasına amansızca vurmaya devam ederken, Drew Bey ile sokağın ortasında öylece kalakaldık. Söylediğim her ağır kelime, attığım her sert feryat aramızdaki o gergin havada asılı kalmıştı. Drew Bey’in göğsü hızla inip kalkıyor, bakışlarındaki o kontrolsüz öfke yerini yavaş yavaş derin bir idrake bırakıyordu. Yakasını tutan ellerimi yavaşça indirdim ama gözlerimi gözlerinden bir an bile ayırmadım.

"Haklısın," dedi en sonunda. Sesi o kadar kısık ve derinden çıkmıştı ki, yağmurun gürültüsü arasında neredeyse kaybolup gidecekti. Başını yavaşça yukarı kaldırdı,
gökyüzünden dökülen soğuk su damlalarının yüzünü yıkamasına izin verdi. "Haklısın Alex. Bu şekilde gidersem sadece Okan'ın istediğini yapmış olurum. Beni kendi elleriyle yok etmesine izin veremem. Sedef için, bizim için ayakta kalmak zorundayım."

Drew Bey’in bu geri adımı, içimdeki o büyük yangını biraz olsun söndürmüştü. Bir liderin en büyük gücü öfkesi değil, o öfkeyi ne zaman ve nasıl yönlendireceğini bilmesidir. Drew Bey, yıllardır tanıdığım o soğukkanlı, stratejik dehasına geri dönüyordu.

"Şimdi içeri giriyoruz," dedim, sesimi eski profesyonel ve kararlı tonuna döndürerek. "Haşmet abiyle oturup bu işi en ince ayrıntısına kadar planlayacağız. Okan bizi köşeye sıkıştırdığını sanırken, biz onun bastığı toprağı ayağının altından kaydıracağız."

Drew Bey başıyla beni onayladı. Birlikte kliniğin ağır, demir kapısına doğru adımladık. Tam içeriye adım atacakken, Haşmet abi koridorun sonundan bize doğru hızla koşmaya başladı. Yüzündeki o korku ve endişe dolu ifade, içeride işlerin bir kez daha değiştiğinin apaçık kanıtıydı.

"Drew, Alex! Çabuk gelin!" diye bağırdı Haşmet abi, nefes nefese kalmış bir halde. "Kliniğin arka sokağındaki gözcülerimizden haber geldi. Okan’ın öncü birlikleri buraya doğru harekete geçmiş. Mekanın yerini nasıl buldular bilmiyorum ama burayı kuşatmak üzereler!"

Duyduklarımla birlikte belimdeki silahın kabzasına elim gayriihtiyari gitti. Alex olarak sezgilerim beni hiçbir zaman yanıltmazdı; Okan’ın bu kadar hızlı hareket etmesi, aramızda ya bir hain olduğunu ya da Okan’ın sandığımızdan çok daha muazzam bir istihbarat ağına sahip olduğunu gösteriyordu.

Drew Bey’e baktım. Az önceki o çökmüş, çaresiz adamdan eser kalmamıştı. Gözlerinde yeniden o keskin, plan kuran ve etrafına güven veren liderin ışığı parıldıyordu. Ceketinin önünü ilikledi, belindeki silahı kontrol etti ve bana döndü.

"Güzel," dedi Drew Bey, dudaklarının kenarında beliren o buz gibi tebessümle. "Ayaklarımıza kadar gelmek gibi bir hata yaptılar. Alex, Haşmet abi... Klinikteki tüm giriş çıkışları kapatın. Doktoru ve hemşireleri Sedef’in odasına kilitleyin, oranın güvenliğini bizzat ben devralıyorum. Okan’ın adamları bu kapıdan içeri adım attıkları an, burayı onlara mezar edeceğiz."

Kliniğin loş koridorlarında acil durum ışıkları yanıp sönmeye başlarken, dışarıdaki yağmur fırtınası yerini yaklaşan bir çatışmanın muazzam sessizliğine bırakıyordu. Bu amansız gecede artık kaçacak yerimiz yoktu; ya bu duvarların arasında onlara diz çöktürecektik ya da Sedef’i korumak uğruna son kurşunumuza kadar savaşacaktık.

(Anlatıcı: drew)

Okan’ın kapımıza kadar dayandığı haberi, koridordaki o ağır havayı bir anda barut kokusuyla doldurdu. İçimdeki o deli öfke, Alex’in sözleriyle yerini buz gibi, keskin bir mantığa bırakmıştı. Artık fevri hareket edecek çocuk değildim; ben Drew Aslan'dım. Ve benim olduğum yerde piyonlar değil, şahlar konuşurdu. Bu odada bekleyerek Sedef’in hayatını zar fırlatır gibi tehlikeye atamazdım. Che pasticcio! Ne büyük bir karmaşa… Ama bu karmaşadan zaferle çıkmasını bilirdim.

Saniyeler içinde kararımı verdim. Bakışlarımı ameliyathane kapısından çıkan o korku içindeki doktora ve arkasındaki iki hemşireye diktim. Sesim, mermer duvarlarda yankılanan bir emir gibi pürüzsüz ve tavizsizdi.

"İki hemşire, bir doktor... Hemen şimdi!" dedim, elimle acil müdahale odasını işaret ederek. "Sedef’i alıyoruz, buradan gidiyoruz. Kaybedecek tek bir saniyemiz bile yok!"

Doktor kekeleyerek araya girmeye çalıştı: "Ama Drew Bey, hastanın durumu çok kritik, cihazlara bağlı, bu fırtınada taşımak onu tamamen—"

Sözünü bitirmesine izin vermeden ceketimin altındaki namlunun soğuk yüzünü hafifçe gösterdim. Gözlerimin içine çöken o karanlık, ona argüman sunma şansı tanımadı. "O cihazların taşınabilir olanlarını da alacaksınız. Eğer Sedef burada kalırsa, o makinelerin fişini çekecek adamlar şu an sokağın başında. Capisci? Anlıyor musun? Şimdi hareket edin!"

Benim bu kararlı duruşum odadaki tüm tereddütleri bir anda sildi. Doktor ve hemşireler, hayat kurtarma refleksinin getirdiği o muazzam hızla Sedef’in odasına daldılar. Alex ve Haşmet abi de benim bu vendetta (intikam) kokan hamlem karşısında hemen pozisyon aldılar.

"Alex, Haşmet abi," dedim belimdeki silahı tamamen çekip mekanizmayı sertçe geriye doğru vurarak. "Siz önden gidip çıkış yolunu
temizliyorsunuz. Ben arkadan Sedef ve sağlık ekibiyle geleceğim. Okan bu gece buraya bizi gömmeye geldiğini sanıyor ama ona unutamayacağı bir İtalyan dersi vereceğiz. Andiamo! (Gidiyoruz!)"

Kliniğin loş ışıkları altında, Sedef’i taşıyan sedyenin tekerlekli sesleri koridorda yankılanırken, dışarıdan ilk silah sesleri duyulmaya başladı. Bu amansız gecede, kollarımın arasında sevdiğim kadının canıyla birlikte, yeraltı dünyasının en görkemli ve en kanlı kaçış planını başlatıyordum.

(On sekizinci bölümün sonu...)