Bölüm on dört

Aradan üç gün geçmişti. Atilla sabah erkenden kalkıp toplantısına gitmişti; ben ise giyiniyordum. Birazdan çıkıp Lalelere gidecektim.
30 Dakika Sonra
Lale: "Hoş geldin hayatım!"
Alina: "Hoş buldum bebeğim, nasılsın?"
Lale: "İyiyim. Şimdi Peri’yi uyuttum, bize kek yaptım. Sen?"
Alina: Koltuğa oturdum. "Ben de iyiyim hayatım ama ben sana zahmet etme demiyor muyum?"
Lale: "Zahmet mi? Hadi oradan be, iki yumurta çırptık!"
Alina: "Öyle olsun madem."
Lale: "Hadi, hadi kalk! Saat sabahın dokuzu, testini yapalım. Doğruysa hemen hastaneye!"
Alina: "Tamam."
(Testi yapar)
Lale: "Eee ne oldu, ne çıktı? Hadi!"
Alina: Lale’ye sıkıca sarıldım. "Anne oluyorummm!"
Lale: "Sen ciddi misin?!"
Alina: "Evettt!"
Lale: "Hadi yürü hastaneye, hadi!"
Alina: "Yok ya, ben Atilla’ya söyleyince beraber gidelim bence."
Lale: "İyi peki, sen bilirsin. Aaa, teyze oluyorum ya! 😉"
Eve döndüm. Yarım saat sonra Atilla geldi ve gün hakkında sohbet ettik.
Alina: "Hayatım, annem yemeğe çağırıyor, haberin olsun."
Atilla: "Tamam bebeğim, gideriz. Ne zaman?"
Alina: "Akşam işte, altı buçuk-yedi gibi."
Atilla: "İyi, tamam madem, ben bir duş alayım."
Alina: "Tamam, ben de saçımı yapayım. Sonra makyaj falan derken anca hazır olurum."
Atilla: "Tamam bebeğim," deyip öptü.
Saçlarımı yapmaya başladım. Saçım bittiği sırada Atilla duştan çıktı. O giyinirken ben makyajımı yaptım.
"Hazır mısın bebeğim?"
Atilla: "Hazırım güzelim."
Alina: "Yemekleri babam yaptırmış herhalde..."
Atilla: "Tamam güzelim, hadi çıkalım."
(Ailenin evine varırlar)
Atlas: "ABLA! Hoş geldiniz!"
Alina: "Hoş bulduk ablammm!"
Atilla: "Hoş bulduk abim."
Cihan: "Hoş geldiniz."
Derin: "Hoş geldiniz, hadi buyurun geçelim yemeğe."
(Cihan, kızı Alina’nın yiyeceği çorbalara ve etlere zehir koymuştu ve bunu kimse bilmiyordu; çünkü kızına karşı derin bir kini vardı.)
Yemek yemeye başladılar, her şey normal gidiyordu. Derken Alina birden öksürmeye başladı. Atilla hemen su uzattı:
Atilla: "Al bebeğim, iç."
Ama Alina’nın öksürüğü kesilmedi, daha da arttı ve en sonunda bayıldı. Herkes telaşlandı. Atilla hemen ambulansı aradı ve Alina’yı yere yatırdı. Ancak kasıklarından gelen kanı görünce ağzından bir küfür savruldu:
"Alina HAMİLE MİYDİ?!"
Derin: "Ben bilmiyorum ama ambulans yetişmezse..."
Atilla: "SUS! SUS, HAYIR! YETİŞECEK!"
Ambulans Alina’yı alıp gitti. Atilla yanındaydı. Alina’nın arkadaşları da hastaneye gelmiş, Lale durumu anlatmıştı.
Doktor odadan çıktı ve Alina’yı normal odaya götürdü. Girebileceklerini, birazdan bilgilendirmeye geleceğini söyledi. Atilla, Lale ve Hoya odaya girdi. Alina gözlerini açtı, elleri doğrudan karnına gitti.
Alina: "Bebeğim... O iyi mi? Atilla bir şey söyle! Lale, Hoya bir şey deyin! İYİ Mİ YA?!" Ağlamaya başladı. Tam o sırada doktor içeri girdi. "BEBEĞİM İYİ Mİ?"
Doktor: "Evet, yaşadığınız zehirlenme durumu bebeklerinizi çok etkilemiş ancak başardık; ikisi de hayatta."
Alina: "İkisi de derken?"
Doktor: "İkizler işte!"
Atilla: "Nasıl ya?! Bayağı bayağı... OHA AŞKIM İKİZ DİYOR, İKİZZZ!"
Alina: "AAYYYYYYYYY! YAŞASIN, İSTEDİĞİM OLDUU! Doktor Hanım, ben bunları nasıl doğuracağım peki?"
Doktor: "Şu an bunları düşünmek için çok erken, zamanı geldiğinde konuşulur."
Alina: "Kaç aylıklar acaba?"
Doktor: "Yaklaşık bir aylıklar."
Atilla: "O zaman daha çok küçükler..."
Doktor: "Evet ama çabuk büyüyecekler, emin olun. Neyse, şimdi Alina Hanım'ın kilosuna baktım; 45 kilo. Hamileliği boyunca 15 kilo falan alsa ideal yani. Her ay düzenli kontrollere geliyorsunuz ve yaklaşık 8 ay sonra doğuma geliyorsunuz."
Atilla: "Tamam, teşekkür ederiz. İyi günler."
Olayların şokunu ve ikiz bebek müjdesinin sevincini üzerlerinden attıktan sonra eve dönüp rahat bir uykuya daldık...