Bölüm dokuz

Atilla: "Hayır Alina, hasta olursun! Ben şaka olsun diye dedim onu."
Alina: "Of Atilla, abartma ya!"
Sonunda kapıya varmıştım, açtım. Karşımda gerçekten suyunu sıksam bir kilo su çıkacak kadar ıslak bir adam duruyordu. Elindeki papatya buketini de yağmurdan korumaya çalışıyordu. Buketi bana doğru uzattı.
"Atilla, bırak çiçeği! Şimdi bu hâlde yukarı çıkamazsın, her yer ıslanır."
Atilla: "E ne yapacağız o zaman?"
Alina: "Kucaklayarak götüreceğim paşam, oldu mu? Salak mısın sen? Getireceğim kıyafetlerini, giyin şu köşede."
Atilla: "Ama duş alacaktım ben..."
Alina: "Almışsın zaten, zahmet etme. Ben şurada kafama şampuan sıksam durulanır."
Ne olur ne olmaz diye askıya astığım kıyafetlerden birini hemen aldım.
"Al, giyin. Biz üst katta kızlarla oturuyoruz."
Yukarı gidiyordum ki arkamdan ses geldi:
Atilla: "Alina, buketi alır mısın?"
Alina: "Almam Atilla, sen çıkar kendinle beraber."
Yukarı çıktım. Kızlar sohbet ediyordu.
"Eee Hoya, senin bu Kerim'e ne oldu?"
Hoya: "Bir şey olmadı, duruyor. Konuşuyoruz, olacak gibi bu sefer. Kızlar bu arada, ben size söylemedim, bu doktormuş!"
Alina: "Eee, ne güzel!"
Lale: "Harbi kızım, ne doktoru?"
Hoya: "Beyin cerrahı."
Alina: "Aaa öyle mi? Ne güzel!"
Tam o sırada Atilla yukarı çıktı. Kahverengi pantolonu ve sarı örgü kazağı beraber çok güzel durmuştu. Yine aşık olmuştum galiba...
Atilla: "Alina, bir gelir misin güzelim?"
Alina: "Geleyim hayatım." Kızlara döndüm. "Kızlar, ben geliyorum şimdi."
"Tamamdır."
Üst kata çıktık.
Atilla: "Çok az konuşabilir miyiz Alina?"
Alina: "Ne oldu, bir sorun mu var?"
Atilla: "Büyük bir sorun Alina, çok büyük."
Alina: "Tamam, söyle hadi."
Atilla: "Alina, bana lütfen böyle yapma! Vur, kır, döv, ne bileyim vazo kır falan ama böyle yapma... Ben sensiz yaşayamam kızım, yapma. Bak ben bu zamana kadar böyle bir şey yaşamadım ya!"
Alina: "Atilla, böyle olması gerekli. Biz zaten isteyerek evlenmedik. Sen sevdiklerimize zarar verirsin, ben de sevgimle sana zarar veririm diye korkuyor—"
Sözümü öpücüğüyle kesmişti. Ama kızmadım çünkü benim de buna ihtiyacım vardı; hafifçe karşılık verdim.
Atilla: "Alina, sen bana sevginle değil, zarar verirsen böyle yaparak zarar verirsin. Kafayı yiyeceğim bak, gerçekten! Toplantıda bir bok yapamadım, aklımı başımdan alıyorsun kızım. Ayrıca sen yanımda olduğun sürece ben sana zarar vermeyen kimseye dokunmam, dokunamam."
Alina: Gözümden gelen yaşı sildim. "Özür dilerim Atilla, gerçekten çok özür dilerim. Ben bilmiyorum, böyle olsun istemezdim ama ger—"
Beni tekrar öptü. Bugün durursa cevap vermeme planlarım vardı ama yine kızamadım. Ben her ne kadar karşı çıkmış olsam da galiba vücudum hiç öyle düşünmemişti; tekrar karşılık verdim. Ta ki alttan gelen "Alina, yaşıyorsun değil mi?" sesini duyana kadar!
Hemen ayrıldım ve hiçbir şey demeden merdivenlere yöneldim.
Atilla: "Misafirleri unuttuk galiba?"
Alina: (Haklıydı, kızları unutmuşum. Akla zarardı bu adam!) "Geleceğim, sen odada takıl işte."
Atilla: "Tamam, çabuk kalksınlar. Mümkünse kovarım vallahi!"
Alina: Merdivenin kenarındaki terliği elime aldığım gibi kafasına fırlattım. "Kafanı patlatırım senin vallahi! İnadına söyleyeceğim, geç kalksınlar!"
Atilla: "Alina yapma, hayır lütfen!"
Alina: Diğer teki de bana doğru gelen bedene dursun diye rastgele fırlattım, durdu da.
Atilla: "Tamam, durdum. Gidiyorum, kızma hemen."
Alina: Alt kata indim, kızlar hâlâ oturuyordu. "Ben geldim."
Lale: "E biz kalkalım artık, eşin de geldi zaten. Siz vakit geçirin biraz."
Alina: "Ah yok canım, oturun. Zaten bu ara çok buluşamıyoruz."
Hoya: "E olsun hayatım, yine buluşunca biraz daha uzun süre vakit geçiririz, olmaz mı?"
Alina: "Olmaz, salmıyorum!"
Yukarıdan gelen bir şeyin düşme sesi kızların ve benim irkilmeme sebep olmuştu. "Atilla, iyi misin?"
Ses gelmeyince merak ettim. "Kızlar ben bir bakayım." Merdivenlere yöneldim ve odaya girdim. "Atilla?"
Atilla: "Efendim?"
Alina: "Neyi düşürdün?"
Atilla: "Şu kenarda aydınlatıcın duruyormuş, o düştü. Onu tuttum ama o sırada masadaki vazo düştü."
Alina: "Sana bir şey oldu mu?"
Atilla: "Hayır, vazo da kırılmadı zaten."
Alina: "Vazo önemli mi sence? Sana bir şey oldu sandım, çok korktum!"
Atilla: "Ne oldu, kavuşmadan öldüm falan mı sandın? Asla!"
Alina: (Daha ne kadar kavuşacaksın ya!) Yaklaştım, elindeki aydınlatıcıyı masaya, vazoyu da kenara kaldırdım. Bu odada durması artık saçmaydı, tehlikeli olabilirdi.
"Canın acımadı, eminsin değil mi?"
"Eminim."
"Eminsin?"
"Hıhı," dedi başını hafifçe sallarken.
Aramızdaki mesafeyi hafifçe kapattım, küçük bir öpücük kondurup geri çekildim.
"Sakarlık yapma, bak otur telefonla oyna, geleceğim."
Atilla: "Tamam."
Alina: "Aferin canım."
Atilla: "Bir daha 'canım' der misin?"
Alina: "Canım..." Yanağına minik bir buse kondurdum. "Biliyorsun değil mi, seni çok ama çok seviyorum?"
Atilla: "Biliyorum. Benimki kelimelere sığmaz zaten."
Alina: "Öyle olsun, hadi bakalım. Neyse, hadi git pijamanı giyin sen, ben gelirim muhtemelen bir yarım saate."
Atilla: "Kızlar gitti mi?"
Alina: "Yok, ben kalksınlar istemedim ya. Zaten çok buluşamıyoruz, ondan."
Atilla: "Tamam bebeğim," deyip öptü. "Bekliyorum. Ayrıca yarın alçın açılacak, tamam mı?"
Alina: "Tamam canım."
Odadan çıktım, merdivenleri indim. Kızların yanına oturup dedikodu yapmaya devam ettim.