Bölüm beş

(Ufak not :Atilla 'nın ölen kardeşi başka Afra başka)
Sabah uyandığımda Atilla ile dip dibe ve birbirimize sarılmış hâlde uyuyorduk. Rahatsız olmamıştım ama rahatsız olmuş gibi yapmam gerekiyordu. Bacağı bacağımın üstüne denk geldiği için kıpırdayamadım.
"Atilla kalk..."
Atilla: "Iıı, biraz daha lütfen..."
Alina: "Atilla kalk!"
Atilla: Anlık uyku sersemliğiyle Alina'nın bana bu kadar yakın duran yüzünü fark etmeyince dudaklarını öpmüştüm. "Biraz daha..."
Alina: "ATİLLA NE YAPIYORSUN?!"
Oysa dün de öpmüştü ama en azından izin almıştı!
Atilla: Bir anda kendime gelip zıpladım. "Ne oldu, ne oldu? Eve bir şey mi girdi? Bir yerini mi çarptın?"
Alina yataktan kalktı ve olanları anlattı.
Atilla: "Of Alina, aklımı başımdan aldın! Kötü bir şey oldu sandım. Ne var bunda?"
Alina: "Atilla, öyle bir anda öpülür mü insan?"
Atilla: "Sanki başkasını öptüm! Nikâhlı karımı öptüm, ne var?"
Alina: "Kes be! Başkasını öpme zaten!"
Atilla: "Ha, seni öpeyim yani?"
Alina: "Beni de öpme—"
Atilla: Bu sefer inadına öpmüştüm. Hafif sersemlediğini görünce lavaboya girdim, üstümü giyinip çıktım. Hâlâ giyiniyordu ama bu sefer çığlık atmadı.
"Ben iniyorum aşağıya."
Alina: "Tamam, ben de geleceğim şimdi."
Atilla: "Bekliyorum."
(Herkes aşağıda kahvaltı ediyordur)
Atilla: "Şu torun işini bir daha mı düşünsek?"
Alina: "Şu an değil hayatım."
Derin: "Bence şu an, ama gelinim hazır değilse bana söz düşmez."
Afra: "Abi, darlama yengemi!"
Alina: "Oy, yengesinin güzeli!" deyip yanağını öptüm.
Atilla: "Siz hemen birlik olun zaten. Abim, istemez misin hala olmak?"
Az önce bana "hayatım" demişti. Ağzına ne kadar da çok yakışmıştı öyle...
Afra: "Yengem istediği zaman ben de isterim abi, kapatın konuyu. Hadi yenge, bu arada kahvaltıdan sonra salona mobilya mı baksak? Bunlar biraz eski geldi gözüme."
Alina: "İnternetten bakarız hemen yengem, lafı mı olur!"
Afra: "Olur yengem!"
Atilla: "Ama yengesi, biz bir odamıza gitsek ya? Konuşmamız lazım."
Alina: "Tamam hayatım, çıkarız. Ben hemen inerim zaten yengem."
Alina: "Hayatım, ben odadayım, sen gelirsin."
Atilla: "Tamam bebeğim."
Alina: Merdivenleri çıkarken aklımda hâlâ bana "bebeğim" deyişi dolanıyor, içim eriyordu resmen... Arkamdan adım sesleri duydum. "Ne diyecekti acaba?" diye düşünürken yatak odasının katına iki basamak kalmıştı. Ev üç katlı olunca yukarı çıkmak yormuş olacak ki takılan ayağımla öyle bir düştüm ki ayağım ters döndü! Adım sesleri anında hızlandı.
Atilla: "ALİNA! ALİNA İYİ MİSİN GÜZELİM? KARICIM İYİ MİSİN? ANNE, KARIM DÜŞTÜ! AMBULANS FALAN ARAYIN, ÇABUK!"
Alina: "Atilla sakin ol, iyiyim hayatım..."
Atilla: Belinden kavradım ve kendime çektim. Onu kucağıma almışken hırsımdan merdivenlere tekmeler indirmeye başladım. Sinirden gözüm dönmüştü.
"Senin gibi merdivenin soyunu sopunu..." diye bağırdım.
Alina: "ATİLLA YAPMA! CANIN YANACAK ATİLLA!"
Bir türlü sakinleştiremedim. Acıyan bacağıma rağmen kucağında hafifçe yukarı doğrulup onu öptüm. Anında durdu, bana dönüp gülümsedi.
"Alina, kusura bakma ben—" dediğinde onu tekrar öptüm. "Sorun değil hayatım."
Derin: "Atilla ne oldu oğlum? Ay, çok pardon ben..."
Atilla: "ANNE! Onu bırak şimdi, kız merdivenden düştüğü için bacağı ters döndü! Ambulans nerede?"
Derin: "Oğlum, bacağı kırılmış, kopmamış ya! Bana kalsa arayayım ama meşgul etmeyelim, senin aşkından gözün dönmüş iyice. Hadi aşağı, arabaya!"
Atilla: "ANNE, KARIMIN AYAĞI TERS DÖNDÜ TERS! AMBULANS DİYORUM YA!"
Alina: "ATİLLA, BEKLEDİKÇE CANIM YANIYOR BEBEĞİM! BİN ŞU ARABAYA ARTIK!"
Atilla: "Özür dilerim güzelim, canın yansın istemedim... Deniz, hızlı sür çabuk!"