Bölüm 7 - Kırık Hatıralar

Blackwood Memorial Hospital'dan çıktığımda güneş doğmaya başlamıştı.

Gökyüzü hâlâ karanlıktı fakat ufukta çok hafif bir aydınlık vardı.

Arabaya bindim.

Kapıyı kapattım.

Bir süre hiçbir şey yapmadan direksiyonun başında oturdum.

Cebimde iki şey vardı.

Biri, iki çocuğun olduğu eski fotoğraf.

Diğeri ise Viralysis Labs'tan aldığım dosya.

İkisinin de üzerinde aynı isimler vardı.

Subject 01.

Subject 02.

Hope.

Artık Mr. Hope'un gerçek olduğunu biliyordum.

Ama hâlâ anlamadığım çok şey vardı.

Neden Viralysis Labs onları denek olarak kullanmıştı?

Neden Dr. Hope projeden ayrılmamıştı?

Mr. Hope neden yıllar sonra ortaya çıkmıştı?

Ve en önemlisi...

Neden ikisini birbirinden ayırmışlardı?

Arabayı çalıştırdım.

Eve dönmem gerekiyordu.

Fakat eve giderken zihnim sürekli aynı cümleye takılıyordu.

"Biz düşman değildik."

Mr. Hope'un fotoğrafın arkasına yazdığı bu cümle kolay kolay aklımdan çıkmayacaktı.

Çünkü bu cümle, şimdiye kadar bildiğim her şeyi sorgulamama neden oluyordu.

Dr. Hope'u düşündüm.

Onu ilk gördüğüm zamanı.

Hastanedeki soğuk tavırlarını.

Söylediği bazı şeyleri.

Bize yardım ettiği anları.

Bizi kandırdığı anları.

Ve gözlerindeki o garip ifadeyi.

Belki de o da bir şeylerden kaçıyordu.

Belki de yıllardır kendi geçmişinden kaçıyordu.

Telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen numara.

Mesajı açtım.

"Hatırlamaya başladın."

Kaşlarımı çattım.

İkinci mesaj geldi.

"Fakat senin hatırlaman gereken şeyler sana ait değil."

Bir süre ekrana baktım.

Sonra cevap yazdım.

"Ne demek istiyorsun?"

Cevap gelmedi.

Telefonu yan koltuğa bıraktım.

Ama birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.

"Geçmişini araştır."

Altında bir adres vardı.

Bu kez Blackwood değildi.

Viralysis Labs'ın eski merkezinden de farklıydı.

Adres şehrin diğer tarafındaydı.

Eski bir arşiv binası.

Mesajın altında tek bir cümle vardı.

"Orada onları ilk kez göreceksin."

Onları.

İki Hope'u.

Kalbim hızlandı.

Direksiyonu çevirdim.

Rotayı değiştirdim.

Arşiv binasına doğru ilerlemeye başladım.

***

Eski arşiv binası şehir merkezinden oldukça uzaktaydı.

Bina uzun yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu.

Dış duvarları kirliydi.

Pencerelerin bazıları kırılmıştı.

Girişte eski bir tabela vardı.

"Blackwood Medical Archives."

Arabayı biraz uzağa park ettim.

Binaya yaklaşırken içimde garip bir his oluştu.

Sanki burayı daha önce görmüştüm.

Ama hatırlayamıyordum.

Kapının önünde eski bir kilit vardı.

Kilit açıktı.

Kapıyı ittim.

İçeri girdiğimde ağır bir toz kokusu burnuma geldi.

Koridorun iki tarafında yüzlerce dolap vardı.

Her dolabın üzerinde yıllar ve dosya numaraları bulunuyordu.

El fenerimi açtım.

Mesajdaki numarayı tekrar kontrol ettim.

B-2009.

Arşivin arka tarafına doğru yürüdüm.

2009 bölümünü buldum.

Rafların arasında ilerledim.

B-2001.

B-2005.

B-2007.

B-2008.

Ve sonunda...

B-2009.

Rafın üzerinde iki dosya vardı.

Birinin üzerinde:

"HOPE, H."

Diğerinde:

"HOPE, M."

yazıyordu.

İki dosyayı da aldım.

Yakındaki masaya oturdum.

İlk dosyayı açtım.

İçinde doğum kayıtları vardı.

Bir süre okudum.

Sonra gözlerim bir satırda durdu.

"İkiz."

İkisi de aynı tarihte doğmuştu.

Aynı hastanede.

Aynı aileye.

Dr. Hope ve Mr. Hope...

İkiz kardeşlerdi.

Bir süre hiçbir şey söylemeden dosyaya baktım.

Şimdi bazı şeyler anlam kazanmaya başlamıştı.

Aynı yüz hatları.

Aynı gözler.

Aynı soyadı.

Ama yine de başka bir şey vardı.

Doğum kayıtlarının altında aile bilgileri bulunuyordu.

Anne.

Baba.

Fakat isimlerin üzeri siyah kalemle çizilmişti.

Aile kayıtları gizlenmişti.

Neden?

Dosyanın devamını açtım.

2009 yılında yapılan ilk sağlık kontrolleri.

İkisi de sağlıklı görünüyordu.

Herhangi bir anormallik yoktu.

Sonra bir tarih dikkatimi çekti.

"03 Kasım 2009."

O tarihin yanında:

"Viralysis Labs - Özel Gözlem Programı."

Kalbim hızlandı.

Henüz çocukken bile Viralysis Labs onları takip ediyordu.

Dosyanın sonraki sayfasını çevirdim.

"Çocukların bilişsel gelişimleri olağanüstü seviyede."

Bir başka not:

"İki kardeş arasında alışılmadık derecede güçlü iletişim gözlemlenmiştir."

Sayfanın kenarında el yazısıyla bir not vardı.

"Birbirlerinin ne düşündüğünü anlayabiliyorlar."

Kaşlarımı çattım.

Bu normal değildi.

Daha sonraki sayfada deney kayıtları vardı.

2010.

İlk test.

İki kardeş farklı odalara yerleştirilmiş.

Aralarında kalın bir duvar bulunuyordu.

Denek 01'e bir şekil gösterilmiş.

Denek 02'ye hiçbir şey gösterilmemiş.

Buna rağmen Denek 02 şekli doğru tahmin etmiş.

Test tekrar edilmiş.

Sonuç değişmemiş.

Başka bir test yapılmış.

Bu kez sesler kullanılmış.

Denek 01'e bir ses dinletilmiş.

Denek 02 aynı sesi birkaç saniye sonra tarif etmiş.

Raporun sonunda:

"Telepatik iletişim ihtimali araştırılmalıdır."

yazıyordu.

Bir süre dosyaya bakakaldım.

Sonra ikinci dosyayı açtım.

Mr. Hope'un dosyasıydı.

İlk sayfalarda aynı bilgiler vardı.

Fakat birkaç sayfa sonra kayıtlar değişmeye başladı.

"Denek 02'nin davranışlarında bağımsızlık gözlemlenmiştir."

"Talimatlara uymayı reddediyor."

"Denek 01'den ayrıldığında saldırganlaşmıyor fakat yoğun stres belirtileri gösteriyor."

Bir sonraki sayfada daha ilginç bir kayıt vardı.

"Denek 02, laboratuvar personelinin isimlerini öğrenmiş."

Altında:

"Personelin görevlerini ve günlük rutinlerini biliyor."

Bir başka not:

"Denek 02 güvenlik kameralarının kör noktalarını biliyor."

Ve sonra:

"Denek 02'nin güvenlik sistemlerine müdahale ettiği düşünülüyor."

Dosyayı yavaşça kapattım.

Mr. Hope'un daha çocukken bile kontrol edilmesi zor birisi olduğu belliydi.

Ama neden?

Sonraki sayfayı açtım.

Bu sayfada bir olay raporu vardı.

Tarih:

17 Mayıs 2011.

Olay:

"Denek 01 ve Denek 02 birbirlerinden ayrılmıştır."

Neden?

Altındaki açıklama:

"Denek 02'nin davranışları araştırmacılar için risk oluşturmaya başlamıştır."

Sonuç:

"Denek 01 başka bir tesise gönderilecek."

"Denek 02 Blackwood Memorial Hospital'da tutulacak."

Kalbim hızlandı.

Blackwood.

Demek ayrılık böyle başlamıştı.

Ama raporun son satırında bir şey vardı.

"Denek 02 transfer sırasında kayboldu."

Bir anda odadaki sessizlik daha ağır geldi.

Mr. Hope...

Kaybolmuştu.

Fakat birkaç yıl sonra yeniden ortaya çıkmıştı.

Dosyayı çevirdim.

Bir başka belge vardı.

Bu kez 2014 tarihliydi.

"Denek 02 yeniden gözlemlendi."

Yer:

Blackwood Memorial Hospital.

Durum:

"Aktif."

Bir başka satır:

"Denek 02, Denek 01'in izini takip ediyor."

Son satır:

"Karşılaşmaları engellenmelidir."

Bu cümleyi okurken içimde bir ürperti oluştu.

Yani Viralysis Labs onların tekrar karşılaşmasını istemiyordu.

Neden?

Aralarında ne olacaktı?

Dosyanın son sayfasını çevirdim.

Sayfa neredeyse tamamen boştu.

Ortada tek bir cümle vardı.

"Onları ayırmak çözüm değildi."

Altında farklı bir el yazısı:

"Onları bir araya getirmek de değil."

Sayfanın en altında küçük bir imza vardı.

"H."

Dr. Hope.

Dosyayı masaya bıraktım.

Demek Dr. Hope da ayrılmalarına karşıydı.

Ama yine de proje devam etmişti.

Belki de Dr. Hope'un tüm hayatı bu projeden kaçmaya çalışmakla geçmişti.

Belki de Mr. Hope'un amacı onu bulmaktı.

Bir anda binanın içinden metalik bir ses geldi.

GÜM.

Yerimden sıçradım.

Ses koridorun sonundan gelmişti.

El fenerimi o tarafa çevirdim.

Kimse yoktu.

Ayağa kalktım.

Dosyaları çantama koydum.

Koridora çıktım.

Sesin geldiği yöne doğru ilerledim.

Rafların arasından geçtim.

Sonunda eski bir arşiv odasına ulaştım.

Kapı yarı açıktı.

İçeri girdim.

Odanın ortasında eski bir masa vardı.

Masanın üzerinde bir bilgisayar bulunuyordu.

Ekranı açıktı.

Yaklaştım.

Ekranda tek bir dosya vardı.

"HOPE - FINAL OBSERVATION."

Dosyayı açtım.

İlk satır:

"Bu rapor resmi kayıtlara geçirilmemelidir."

İkinci satır:

"Denek 01 ve Denek 02'nin ayrılması başarısız olmuştur."

Üçüncü satır:

"Denek 02 hâlâ Denek 01'i aramaktadır."

Dördüncü satır:

"Denek 01 ise hafızasını kaybetmeye başlamıştır."

Durup kaldım.

Hafıza.

Dr. Hope'un geçmişini neden hatırlamadığı şimdi daha anlamlıydı.

Ama rapor devam ediyordu.

"Denek 01'e bazı anılarının silinmesi önerildi."

Bir başka satır:

"Denek 02 bu işleme karşı çıkacaktır."

Sonra:

"Bu nedenle Denek 02 ortadan kaldırılmalıdır."

Ekrana baktım.

"Ortadan kaldırılmalıdır."

Bu kelime beni rahatsız etti.

Mr. Hope'u öldürmeye mi çalışmışlardı?

Sonraki satırı açtım.

"Operasyon başarısız."

"Denek 02 kaçtı."

"Denek 01'in hafızası silindi."

Ve en sonunda:

"Proje Hope kapatıldı."

Tam dosyayı kapatacaktım ki başka bir satır çıktı.

"Proje Hope hiçbir zaman kapanmadı."

Altında:

"Çünkü Subject 02 geri döndü."

Ekran aniden karardı.

Sonra bir video açıldı.

Video eski bir güvenlik kaydıydı.

Bir koridor.

2014.

Blackwood Memorial Hospital.

Kameranın görüntüsünde genç bir adam yürüyordu.

Siyah kıyafetler içindeydi.

Yavaşça koridorun sonuna geldi.

Kameraya baktı.

Sonra başını kaldırdı.

Yüzü netti.

Mr. Hope.

Kameraya doğrudan bakıyordu.

Ardından elini kameraya doğru kaldırdı.

Görüntü kesildi.

Video yeniden başladı.

Bu kez başka bir kamera.

Dr. Hope bir odada tek başına oturuyordu.

Başını ellerinin arasına almıştı.

Kapı açıldı.

Dr. Hope başını kaldırdı.

Kapının önünde Mr. Hope duruyordu.

İlk kez aynı görüntüdeydiler.

İkisi birbirine baktı.

Hiçbiri konuşmadı.

Görüntü birkaç saniye devam etti.

Sonra kayıt kesildi.

Ekranda tek bir yazı çıktı.

"Karşılaşma 01."

Altında:

"Sonuç: Bilinmiyor."

Bir başka satır:

"Sonraki kayıtlar silinmiştir."

Ekran tamamen kapandı.

Nefesimi tuttum.

Demek yıllar önce karşılaşmışlardı.

Peki neden şimdi tekrar birbirlerini arıyorlardı?

Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.

"Çünkü ikisi de gerçeğin tamamını bilmiyor."

Donup kaldım.

Ses tanıdıktı.

Yavaşça döndüm.

Odanın kapısında yaşlı bir adam duruyordu.

Elinde eski bir dosya vardı.

Bana bakıyordu.

"Sen kimsin?"

Adam cevap vermedi.

"Burada ne yapıyorsun?"

Bir süre sustu.

Sonra:

"Ben burada çalışıyordum."

"Viralysis Labs'ta mı?"

Başını salladı.

"Yıllar önce."

"Hope Projesini biliyor musun?"

Adamın yüzündeki ifade değişti.

"Bilmek istemediğin şeyleri soruyorsun."

"Ben zaten çok fazla şey öğrendim."

Adam masaya doğru yürüdü.

Elindeki dosyayı bıraktı.

"Hayır."

Dosyayı açtı.

"Henüz hiçbir şey öğrenmedin."

"Öyleyse anlat."

Adam gözlerimin içine baktı.

"İki çocuk vardı."

"İkiz."

"Birbirlerine herkesten daha yakındılar."

"Viralysis onları kullandı."

"Denek yaptılar."

"Onları birbirlerinden ayırdılar."

"Fakat bir şeyi hesaplayamadılar."

"Ne?"

Adam cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

"Onların birbirlerinden vazgeçmeyeceklerini."

Bir süre sessizlik oldu.

"Mr. Hope neden geri döndü?"

"Çünkü kardeşini arıyor."

"Dr. Hope neden onu arıyor?"

Adam başını salladı.

"Dr. Hope onu aramıyor."

"Ne?"

"Dr. Hope'un bazı anıları silindi."

"Mr. Hope'un amacı ne?"

Adam bana baktı.

"Onu hatırlatmak."

"Her şeyi mi?"

"Her şeyi."

Sonra adamın yüzündeki ifade değişti.

"Fakat bunu yaparsa..."

Durdu.

"Ne olur?"

"İkisinin de geçmişi geri gelir."

"Bu kötü bir şey mi?"

Adam cevap vermedi.

Sonra çok yavaş bir şekilde:

"Çünkü geçmişlerini hatırladıklarında, Viralysis Labs'ın neden onları ayırdığını da hatırlayacaklar."

"Ne saklıyorlar?"

Adam gözlerini kaçırdı.

"Bir şey değil."

"Ne o zaman?"

"Bir kişi."

"Kim?"

Adam cevap vermeden önce kapıya baktı.

Sanki bir şey duymuştu.

Sonra bana yaklaşıp çok alçak sesle konuştu.

"Mr. Hope'un sandığından daha büyük bir sırrı var."

"Ne?"

Adam cevap verecekken binanın ışıkları söndü.

Her yer karanlığa gömüldü.

Yaşlı adamın sesi karanlığın içinden geldi.

"Git."

"Nereye?"

"Buradan."

"Ne oluyor?"

"Onlar geldi."

"Kim?"

Cevap vermedi.

Koridordan ayak sesleri duyuldu.

Birden fazla kişi.

Adam kolumdan tuttu.

"Arka kapı."

"Sen?"

"Ben burada kalacağım."

"Hayır."

"Git!"

Sesindeki korku beni susturdu.

Arka kapıya doğru koştum.

Koridorda ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.

Bir kapıyı açtım.

Merdivenlere çıktım.

Arkamdan bir ses duyuldu.

"Onu bırak!"

Başka bir ses:

"Dosyaları bulun!"

Koşmaya devam ettim.

Binadan çıktım.

Soğuk hava yüzüme vurdu.

Arabaya ulaştım.

Kapıyı açtım.

Tam binaya son kez bakacakken üst kattaki pencerelerden birinde bir silüet gördüm.

Bir adam.

Siyah kıyafetler içinde.

Mr. Hope.

Bana bakıyordu.

Elinde bir dosya vardı.

Dosyayı kaldırdı.

Sonra pencerenin ışığı söndü.

Arabaya bindim.

Motoru çalıştırdım.

Telefonum titredi.

Tek bir mesaj.

"Artık hatırlamaya başladın."

Altında:

"Fakat henüz en önemli şeyi bilmiyorsun."

Son mesaj birkaç saniye sonra geldi.

"Dr. Hope seni bekliyor."

Telefonu kapattım.

Kalbim hızla atıyordu.

Çünkü ilk kez Mr. Hope'un neden beni bu kadar uzun süredir yönlendirdiğini anlamaya başlamıştım.

Beni kendisine götürmüyordu.

Beni geçmişe götürüyordu.

Ve o geçmişin merkezinde...

Dr. Hope vardı.

Fakat henüz bilmediğim bir şey daha vardı.

İki kardeşin geçmişindeki en büyük sır, Viralysis Labs'ın dosyalarında bile saklanmıyordu.

O sır...

Blackwood'un altında yatıyordu.

B-13'ün daha derinlerinde.

Ve oraya ulaşmak için artık geri dönmek zorundaydım.