Bölüm 14 - Kayıt Odası

Dosyayı elimde tutarken birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedim.

Üzerinde yalnızca:

SUBJECT 03

yazıyordu.

Ama en alttaki cümle aklımdan çıkmıyordu.

"14. BÖLÜMDE GERÇEĞİ ÖĞRENMEYE BAŞLAYACAKSIN."

Bu cümleyi kim yazmıştı?

Ve bunu nasıl biliyordu?

Dr. Hope'a baktım.

"Sen bunu biliyordun."

Başını kaldırdı.

"Neyi?"

"Bu odada ne olduğunu."

Dr. Hope cevap vermedi.

"Yıllardır burada olan her şeyi biliyorsun."

"Her şeyi değil."

"Yeterince fazlasını biliyorsun."

Dr. Hope derin bir nefes aldı.

"Buraya gelmemeliydin."

"Ben gelmedim."

Elimdeki dosyayı kaldırdım.

"Beni buraya getirdiler."

Dr. Hope'un yüzü değişti.

"Kim?"

"Sen söyle."

Sessizlik.

Sonra arşiv odasının arkasından metal bir ses geldi.

GÜM.

İkimiz de aynı anda döndük.

Arşivin sonundaki kapı hafifçe sallanıyordu.

Kapının üzerinde:

RECORDING ROOM

yazıyordu.

Dr. Hope kapıya baktı.

"Oraya girmemeliyiz."

"Tam da oraya gireceğiz."

Kapıya doğru yürüdüm.

Dr. Hope arkamdan geldi.

Kapının önüne geldiğimizde eski bir kart okuyucu gördüm.

Ekranda:

ACCESS DENIED.

yazıyordu.

Dr. Hope cebinden kartını çıkardı.

Okuyucuya tuttu.

Kırmızı ışık yandı.

ACCESS DENIED.

Dr. Hope kaşlarını çattı.

"Bu kartın çalışması gerekiyordu."

"Demek ki başka bir kart gerekiyor."

Tam geri dönecekken kapının arkasından bir ses geldi.

Bir çocuk sesi.

"Hope..."

Donup kaldım.

Ses tekrar geldi.

"Hope, beni burada bırakma."

Dr. Hope'un yüzü bembeyaz oldu.

"Bu mümkün değil."

"Bu sesi tanıyor musun?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Kapının altından küçük bir kâğıt parçası dışarı doğru itildi.

Kâğıdı aldım.

Üzerinde tek bir kelime vardı.

"ANAHTAR."

Arkamıza baktık.

Koridor boştu.

Sonra Dr. Hope cebinden küçük, metal bir anahtar çıkardı.

Anahtarı görünce şaşırdım.

"Onu neden yanında taşıyorsun?"

Dr. Hope anahtara baktı.

"Çünkü bir gün geri döneceğini biliyordum."

Anahtarı kapının altındaki küçük kilide soktu.

Klik.

Kapı açıldı.

İçeri girdiğimizde ilk fark ettiğim şey duvarlardaki ekranlardı.

Onlarca ekran.

Hepsi eski kayıtları gösteriyordu.

Bazılarında hastalar vardı.

Bazılarında boş odalar.

Bazılarında ise yalnızca karanlık koridorlar.

Odanın ortasında büyük bir masa vardı.

Masanın üzerinde eski kasetler dizilmişti.

Her birinin üzerinde tarih bulunuyordu.

2014.

2015.

2016.

Bir kasetin üzerinde ise:

12.04.2015 - SUBJECT 03

yazıyordu.

Kaseti elime aldım.

Dr. Hope hemen:

"Onu izleme."

dedi.

"Tam olarak bunu yapacağım."

Kaseti eski oynatıcıya yerleştirdim.

Cihaz çalışmaya başladı.

Cızırtı.

Sonra görüntü geldi.

B-13.

Aynı koridor.

Aynı duvarlar.

Fakat bu kez kamera bir odanın içindeydi.

Görüntünün ortasında küçük bir çocuk oturuyordu.

Subject 03.

Karşısında Dr. Hope vardı.

Dr. Hope kameraya doğru baktı.

"Denek bugün ilk kez geçmişinden bahsetti."

Kameranın arkasından bir ses geldi.

"Ne söyledi?"

Dr. Hope cevap verdi.

"Bir isim."

"Kim?"

Dr. Hope birkaç saniye sustu.

Sonra:

"Mr. Hope."

Kaseti durdurdum.

Dr. Hope'a döndüm.

"Mr. Hope?"

Dr. Hope gözlerini kapattı.

"Bu ismi burada duymaman gerekiyordu."

"Demek ki onu tanıyorsun."

"Tanıyordum."

"Kimdi?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Kaseti tekrar çalıştırdım.

Görüntü devam etti.

Çocuk başını kaldırdı.

"Mr. Hope gelecek."

Dr. Hope çocuğun karşısına oturdu.

"Hayır."

Çocuk:

"Gelmek zorunda."

dedi.

"Çünkü beni o getirdi."

Görüntü bir anda bozuldu.

Ekran karardı.

Sonra yeni bir kayıt açıldı.

Bu kez tarih:

13.04.2015.

Görüntüde aynı oda vardı.

Fakat çocuk yoktu.

Sandalyenin üzerinde yalnızca bir dosya duruyordu.

Kapı açıldı.

Bir adam içeri girdi.

Yüzü kameraya dönük değildi.

Sadece silüeti görünüyordu.

Adam dosyayı aldı.

Kameraya doğru yaklaştı.

Görüntü tekrar bozuldu.

Kaset kendiliğinden durdu.

Odadaki bütün ekranlar aynı anda kapandı.

Sessizlik.

Sonra odanın en arkasındaki tek ekran yeniden açıldı.

Ekranda canlı görüntü vardı.

B-13.

Koridorun sonunda bir kişi duruyordu.

İki beyaz nokta görünüyordu.

Dr. Hope fısıldadı:

"Subject 03."

Ama ekrandaki kişi hareket etmiyordu.

Sadece kameraya bakıyordu.

Sonra ekrana bir mesaj geldi.

"ONU HÂLÂ HATIRLAMIYORSUN."

Altında başka bir mesaj belirdi.

"AMA O SENİ HATIRLIYOR."

Bir sonraki mesaj ise daha kısaydı.

"MR. HOPE."

Ekran kapandı.

Dr. Hope geri çekildi.

"Artık burada kalamayız."

"Hayır."

Elimdeki kaseti masaya bıraktım.

"Şimdi gitmeyeceğim."

"Ne yapacaksın?"

"Mr. Hope'u bulacağım."

Dr. Hope başını salladı.

"Onu bulursan Subject 03'ün neden seni seçtiğini de öğrenirsin."

"Ve?"

Dr. Hope kapıya baktı.

"Ve o zaman hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Koridorun dışından bir ayak sesi duyuldu.

Tak.

İkimiz de sustuk.

Tak.

Ses kapıya yaklaşıyordu.

Tak.

Sonra kapının önünde durdu.

Kapı kolu yavaşça aşağı indi.

Dr. Hope fısıldadı:

"Geç kaldık."

Kapı açıldı.

Karanlığın içinden biri içeri girdi.

Yüzünü göremiyordum.

Sadece elindeki eski bir fotoğrafı görebiliyordum.

Fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.

Ve hiçbir şey söylemeden geri çekildi.

Kapı tekrar kapandı.

Fotoğrafı elime aldım.

Fotoğrafta yalnızca iki kişi vardı.

Dr. Hope...

Ve Mr. Hope.

Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:

"Beni hâlâ hatırlamıyorsun."

Fotoğrafı sıkıca tuttum.

Dr. Hope'a baktım.

Bu kez onun da söyleyecek hiçbir şeyi yoktu.

Çünkü ikimiz de aynı şeyi anlamıştık.

Mr. Hope artık çok yakındı.