Bölüm 17 - Subject 00

Dosyayı elimde tutuyordum.

Üzerinde tek bir isim vardı:

SUBJECT 00

Az önce öğrendiğim her şey kafamın içinde dönüp duruyordu.

Hafızamın silinmesi.

Viralysis Labs.

Subject 03.

Mr. Hope.

Dr. Hope.

Ama hâlâ cevaplanmamış tek bir soru vardı.

Subject 00 kimdi?

Mr. Hope koridorun sonuna baktı.

"Buradan sonra geri dönüş olmayacak."

"Zaten geri dönmek istemiyorum."

Dr. Hope sessizce yanımıza geldi.

"Hope..."

Ona baktım.

"Bu sefer bana hiçbir şey saklamayın."

Dr. Hope birkaç saniye sustu.

Sonra başını salladı.

"Tamam."

Mr. Hope eski bir kapının önünde durdu.

Kapının üzerinde:

B-00 / RESTRICTED

yazıyordu.

Kart okuyucuyu çıkardı.

Karta dokundurdu.

Kırmızı ışık yandı.

ACCESS DENIED.

Mr. Hope kaşlarını çattı.

"Bu imkânsız."

Dr. Hope cebinden başka bir kart çıkardı.

"Benimkini dene."

Kartı okuyucuya tuttu.

Bip.

Bu kez ışık yeşile döndü.

Kapı açıldı.

İçeriden buz gibi bir hava geldi.

Üçümüz içeri girdik.

Kapı arkamızdan kapandı.

Koridorun duvarlarında eski fotoğraflar vardı.

Bazılarında doktorlar.

Bazılarında deney odaları.

Bazılarında ise yüzleri karartılmış insanlar.

Bir fotoğrafın önünde durdum.

Fotoğrafta küçük bir çocuk vardı.

Çocuğun yüzü kapatılmıştı.

Ama altında:

SUBJECT 00 - FIRST SUCCESSFUL RESPONSE

yazıyordu.

"Bu kim?"

Mr. Hope fotoğrafa baktı.

"İlk denek."

"İlk denek derken?"

"Viralysis'in üzerinde deney yaptığı ilk kişi."

"Ve ne oldu?"

Mr. Hope cevap vermedi.

Dr. Hope konuştu.

"Deney başarılı oldu."

"Sonra?"

Dr. Hope gözlerini fotoğraftan ayırmadan cevap verdi.

"Çocuk değişmeye başladı."

Koridorun sonunda bir kapı açıldı.

İçeriden eski bir bilgisayarın ışığı geliyordu.

Yaklaştık.

Ekranda bir kayıt açıktı.

SUBJECT 00 - FINAL OBSERVATION

Kaydı açtım.

Ekranda eski bir görüntü belirdi.

Beyaz bir oda.

Ortada küçük bir çocuk.

Çocuğun karşısında bir doktor vardı.

Doktor:

"Adını söyle."

Çocuk başını kaldırdı.

"Hope."

Dr. Hope'un yüzü değişti.

"Hayır..."

Videodaki doktor tekrar sordu.

"Gerçek adın ne?"

Çocuk birkaç saniye sustu.

Sonra:

"Hatırlamıyorum."

Görüntü bozuldu.

Bir sonraki kayıt otomatik olarak açıldı.

Çocuk artık daha büyüktü.

Odanın köşesinde oturuyordu.

Kameraya bakıyordu.

Ve gülümsüyordu.

"Onlar beni unutacak."

Görüntü kesildi.

Yeni kayıt.

12.04.2015

Bu kez odada Dr. Hope ve Mr. Hope vardı.

İkisinin arasında bir çocuk duruyordu.

Çocuğun yüzünü gördüğüm anda nefesim kesildi.

Ben.

Küçük halim.

Sandalyede oturuyordum.

Dr. Hope önümdeydi.

Mr. Hope kapının yanında duruyordu.

Dr. Hope:

"İşlem başarılı."

Mr. Hope:

"Ya hafızası?"

"Silinecek."

"Ya Subject 03?"

Dr. Hope birkaç saniye sustu.

"Onu da bastıracağız."

Görüntüyü izlerken geriye doğru bir adım attım.

"Subject 03..."

Mr. Hope başını eğdi.

"Senin hafızana yerleştirilen bir kimlik değildi."

"Ne?"

"Bir deney sonucuydu."

Ekrandaki görüntü devam etti.

Küçük halim kameraya bakıyordu.

Ve konuşuyordu.

"Ben Hope değilim."

Dr. Hope videoda şaşkınlıkla ona yaklaştı.

"Ne dedin?"

Çocuk tekrar etti.

"Ben Hope değilim."

Sonra kameraya doğru baktı.

"Ben Subject 03'üm."

Ekran karardı.

Bir süre kimse konuşmadı.

"Demek..."

Sesim titriyordu.

"Subject 03 benim."

Dr. Hope başını kaldırdı.

"Tam olarak değil."

"Ne demek tam olarak değil?"

"Sen Subject 03 değilsin."

Dr. Hope'un sesi titriyordu.

"Sen onun taşıyıcısısın."

O an bütün vücudum buz kesti.

"Taşıyıcı?"

Mr. Hope konuştu.

"Deney sırasında Subject 03'ün hafıza kalıntıları senin zihnine aktarıldı."

"Niye?"

"Çünkü Subject 03 kontrol edilemiyordu."

Dr. Hope devam etti.

"Onu yok etmek istediler."

"Ve?"

"Başaramadılar."

Mr. Hope bana baktı.

"Sen onların ikinci planıydın."

"Benim üzerimde mi sakladılar?"

"Evet."

O anda başımın içinde korkunç bir ağrı başladı.

Duvarlar dönüyordu.

Bir ses duydum.

Çok yakından.

Benim sesimdi.

"Hope..."

Gözlerimi kapattım.

Bir görüntü belirdi.

Beyaz oda.

Küçük ben.

Karşımda başka bir çocuk.

Yüzü bana benziyordu.

Ama gözleri tamamen beyazdı.

Çocuk bana yaklaştı.

"Ben senden ayrılmak istemiyorum."

"Sen kimsin?"

Çocuk gülümsedi.

"Sen."

Görüntü kayboldu.

Gözlerimi açtığımda yerdeydim.

Dr. Hope yanıma çökmüştü.

"İyi misin?"

Ayağa kalktım.

"Onu gördüm."

"Kimi?"

"Subject 03."

Mr. Hope hemen arkamıza baktı.

"Hayır..."

Koridorun sonunda iki beyaz nokta belirmişti.

Bu kez Subject 03 yaklaşmıyordu.

Sadece bizi izliyordu.

Sonra duvardaki eski hoparlörlerden bir ses geldi.

"Artık biliyor."

Mr. Hope'un yüzü gerildi.

Ses devam etti.

"Artık hatırlıyor."

Dr. Hope başını kaldırdı.

"Bu onun sesi değil."

"Ne?"

Dr. Hope bana baktı.

"Bu başka biri."

Hoparlörden bir kahkaha yükseldi.

Ardından:

"Subject 00 uyanıyor."

Bütün ışıklar aynı anda söndü.

Kapının kilitlendiğini duyduk.

Klik.

Mr. Hope kapıya koştu.

"Kapandı!"

Dr. Hope bilgisayara yöneldi.

Ekranda yeni bir yazı belirdi:

SUBJECT 00 - REACTIVATION

Altında geri sayım başladı.

10

9

8

"Ne oluyor?"

Mr. Hope ekrana baktı.

"Onu tekrar uyandırıyorlar."

"Kim?"

7

6

Dr. Hope'un yüzündeki korkuyu gördüm.

"Viralysis."

5

4

Duvarların arkasından ağır bir mekanik ses geldi.

3

2

Mr. Hope bana baktı.

"Ne olursa olsun..."

1

"...sakın ondan ayrılma."

Bütün bina sarsıldı.

Ve B-00'ın en derinlerinden...

bir kapının açıldığını duyduk.

GÜM.

Karanlığın içinden bir ses yükseldi.

"HOPE."

Bu kez ses...

benim sesimdi.