Bölüm 13 - B-00

Dr. Hope'un yüzündeki korku hâlâ gözlerimin önündeydi.

Karanlığın içinden gelen ses ise susmuştu.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sadece uzaktan çalışan makinelerin uğultusu duyuluyordu.

"Onu neden geri getirdin?"

Bu cümle zihnimde tekrar tekrar yankılanıyordu.

Geri getirmek...

Bu kelimeyi özellikle seçmişti.

Demek ki ben buraya ilk kez gelmiyordum.

Dr. Hope'a döndüm.

"Az önce ne dedi?"

Cevap vermedi.

"Dr. Hope."

Yine sessizlik.

"Ben buraya daha önce geldim mi?"

Dr. Hope başını kaldırdı.

Gözlerini benden kaçırdı.

Bu kez cevap vermesine izin vermeyecektim.

"Ben buraya daha önce geldim."

Dr. Hope derin bir nefes aldı.

"Hatırlamıyorsun."

"Ne?"

"Hatırlamaman gerekiyor."

Bir adım ona yaklaştım.

"Kim karar verdi buna?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Tam o sırada yeraltı tesisinin içinden metalik bir ses yükseldi.

GÜM.

İkimiz de sesin geldiği yöne baktık.

Koridorun sonunda büyük bir metal kapı vardı.

Üzerinde:

B-00 / ARŞİV

yazıyordu.

Kapının yanında eski bir ekran bulunuyordu.

Ekran hâlâ çalışıyordu.

Üzerinde tek bir seçenek vardı.

ACCESS MEMORY

Dr. Hope ekrana baktı.

"Hayır."

"Ne?"

"Oraya girmiyoruz."

"Tam tersine."

Ekrana doğru yürüdüm.

"Oraya giriyoruz."

Dr. Hope kolumu tuttu.

"Bunu yaparsan bazı şeyleri geri hatırlayabilirsin."

"Zaten amacım bu."

Dr. Hope'un eli yavaşça kolumdan çekildi.

"Hatırlamak her zaman iyi değildir."

Ekrana dokundum.

Bir bip sesi duyuldu.

Ekranda bir yazı belirdi.

IDENTITY CONFIRMED.

Ardından:

SUBJECT 03.

Donup kaldım.

"Bu benim kimliğim mi?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Ekranda yeni bir yazı belirdi.

MEMORY ARCHIVE AVAILABLE.

Altında tarih listesi vardı.

Parmağım 2015'in üzerinde durdu.

Tam dokunacakken Dr. Hope konuştu.

"Önce bunu gör."

Cebinden eski bir dosya çıkardı.

Dosyayı bana uzattı.

Üzerinde:

SUBJECT 03 - INITIAL OBSERVATION

yazıyordu.

Dosyayı açtım.

İlk sayfada bir fotoğraf vardı.

Fotoğraftaki kişi...

Benim yaşlarımdaydı.

Fakat yüzü bulanıktı.

Altında bir not vardı.

"Denek, kendisine verilen ismi reddediyor."

Sonraki sayfayı çevirdim.

"Denek sürekli olarak aynı kişiden bahsediyor."

Altında:

"Hope."

Bir sonraki sayfada:

"Denek, Dr. Hope'u daha önce tanıdığını iddia ediyor."

Kaşlarımı çattım.

"Bu mümkün değil."

Dr. Hope sessizce:

"Öyle düşünüyorduk."

dedi.

Bir sonraki sayfayı çevirdim.

Bu kez sayfanın ortasında büyük harflerle bir uyarı vardı.

"SUBJECT 03 HAFIZASI SİLİNMEDEN ÖNCE KAYIT ALTINA ALINMALIDIR."

Altında bir tarih:

12.04.2015.

Aynı tarih.

Elimdeki dosya titremeye başladı.

"Benim hafızamı mı sildiniz?"

Dr. Hope gözlerini kapattı.

"Evet."

O an odadaki bütün sesler kesilmiş gibi oldu.

"Niye?"

"Çünkü başka çaremiz yoktu."

"Kim istedi?"

Dr. Hope cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

"Viralysis."

Bu kelimeyi duyduğum anda içimde bir öfke yükseldi.

"Ne yaptılar bana?"

Dr. Hope bana baktı.

"Hatırlamak istediğine gerçekten emin misin?"

"EVET."

Sesim koridorda yankılandı.

Dr. Hope başını eğdi.

Sonra B-00 arşiv kapısının yanındaki panele bir kart yerleştirdi.

Kapı açıldı.

İçeriden soğuk hava geldi.

Arşiv odası devasa büyüklükteydi.

Duvar boyunca yüzlerce dosya vardı.

Bazılarının üzerinde insan isimleri bulunuyordu.

Bazılarında ise yalnızca numaralar.

Daha ileride numaralar devam ediyordu.

Bir an durdum.

"Kaç tane denek vardı?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Koridorun sonunda büyük bir cam bölme vardı.

Camın arkasında eski bir bilgisayar bulunuyordu.

Ekranda bir dosya açıktı.

B-00 MASTER RECORD.

Yaklaştım.

Dosyanın içinde yüzlerce kayıt vardı.

Fakat hepsi silinmişti.

Bir tanesi hâlâ açıktı.

SUBJECT 03.

Tıkladım.

Ekranda eski bir video açıldı.

Görüntü siyah beyazdı.

Kamera bir odayı gösteriyordu.

Metal bir sandalye.

Beyaz ışık.

Ve sandalyede oturan küçük bir çocuk.

Çocuk başını kaldırdı.

Kameraya baktı.

Sonra:

"Ben buradan çıkacağım."

dedi.

O sesi tanıyordum.

Çocuk devam etti.

"Hope beni bulacak."

Görüntüde Dr. Hope odaya girdi.

"Artık gitmen gerekiyor."

Çocuk başını salladı.

"Hayır."

Dr. Hope yaklaştı.

"Burada kalırsan seni bulurlar."

Çocuk ona baktı.

"Kim?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Video bir anda kesildi.

Ekranda kırmızı bir uyarı çıktı.

MEMORY FILE CORRUPTED.

Sonra başka bir video otomatik olarak açıldı.

Bu kez koridor görünüyordu.

B-13.

Görüntüde üç kişi vardı.

Dr. Hope.

Subject 03.

Ve...

Görüntü bozuldu.

Üçüncü kişinin yüzü görünmeden video kesildi.

Ekranda tek bir cümle belirdi.

"THIRD PERSON IDENTIFICATION: RESTRICTED."

Dr. Hope hemen bilgisayarı kapattı.

"Yeter."

"Üçüncü kişi kimdi?"

"Bilmek istemezsin."

"Ben artık her şeyi bilmek istiyorum."

Dr. Hope bana baktı.

"Hayır."

Bir anda arşiv odasının ışıkları söndü.

Karanlıkta kaldık.

Sonra bütün ekranlar aynı anda açıldı.

Yüzlerce monitör.

Yüzlerce kayıt.

Ve hepsinde aynı yazı:

SUBJECT 03 HAS RETURNED.

Dr. Hope geri çekildi.

"Bu mümkün değil..."

Monitörlerden birinde görüntü belirdi.

B-00 koridoru.

Kamera canlıydı.

Görüntüde biz vardık.

Fakat kameranın açısı...

Bize çok yakındı.

Sanki biri hemen arkamızda duruyordu.

Yavaşça arkama döndüm.

Kimse yoktu.

Sonra monitörde başka bir yazı çıktı.

"ARKANA BAKMA."

Geç kalmıştım.

Arkamda bir nefes sesi duydum.

Dr. Hope fısıldadı:

"Koş."

Ama bu kez kaçmadım.

Yavaşça arkamı döndüm.

Karanlığın içinde iki beyaz nokta vardı.

Ama bu kez daha önceki gibi uzakta değildi.

Birkaç metre önümdeydi.

Ve aramızdaki karanlıktan bir ses yükseldi.

"Sonunda hatırladın."

Bir adım geri çekildim.

Dr. Hope'un sesi titriyordu.

"Hayır..."

Gözlerimi o iki beyaz noktadan ayıramıyordum.

Ses tekrar konuştu.

"Ben seni hiç unutmadım."

Ardından bütün ışıklar yandı.

Karanlık kayboldu.

Ama iki beyaz nokta da yok olmuştu.

Yerde yalnızca eski bir dosya duruyordu.

Dosyayı aldım.

Üzerinde tek bir isim vardı.

SUBJECT 03.

Dosyanın en altında ise başka bir yazı vardı.

"14. BÖLÜMDE GERÇEĞİ ÖĞRENMEYE BAŞLAYACAKSIN."

Dosyayı kapattım.

Dr. Hope'a baktım.

"Bu yazıyı kim yazdı?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Ama yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu.

Bir şey biliyordu.

Hem de sandığımdan çok daha fazlasını.

Ve B-00'ın karanlık koridorlarında...

birileri hâlâ bizi izliyordu.