Bölüm 2 - İkinci Hope

Sabah olduğunda hâlâ uyumamıştım.

Masamın üzerindeki dosya açık duruyordu.

PROJE: HOPE

Ve hemen altında...

"Bir Hope yeterli değildi."

O cümleyi gece boyunca defalarca okumuştum.

Her okuyuşumda başka bir anlam çıkarmaya çalışıyordum.

Ama hiçbir cevap bulamıyordum.

Dosyanın içindeki belgeler eskiydi. Bazılarının kenarları yanmış, bazıları ise sanki bilerek parçalanmıştı.

En garip olan ise bütün belgelerde aynı şeyin yapılmış olmasıydı.

İsimler silinmişti.

Tarihler değiştirilmişti.

Bazı bölümlerin üzeri siyah kalemle tamamen kapatılmıştı.

Sanki biri geçmişi ortadan kaldırmaya çalışmıştı.

Ama bunu yapan kişi bir şeyi unutmuştu.

Kâğıtların arasında kalan küçük parçaları.

Masadaki büyüteci elime aldım.

"İkinci Hope..."

Kelimeyi tekrar ettim.

Sonra aklıma Dr. Hope geldi.

Onun yüzü.

Sesi.

Hastanedeki davranışları.

Bize söyledikleri.

Bize söylemedikleri.

Bir süre sonra başımı salladım.

"Hayır."

Kendi kendime konuşuyordum.

"Bu kadar basit olamaz."

Telefonumu aldım.

Dün gece gelen fotoğraf hâlâ galerimdeydi.

Karanlık koridor.

Uzakta duran silüet.

Fotoğrafın altında:

"Onu tanımaya hazır değilsin."

Fotoğrafın ayrıntılarına tekrar baktım.

Duvarların yapısını inceledim.

Zemin.

Tavan.

Lambalar.

Sonra bir şey fark ettim.

Koridor Blackwood Memorial Hospital'a benziyordu.

Ama tam olarak aynı değildi.

Duvarların rengi farklıydı.

Kapılar farklıydı.

Bu başka bir yerdi.

Ya da...

Blackwood'un daha önce hiç görmediğimiz bir bölümü.

Telefonumu elime alıp fotoğrafın kontrastını artırdım.

Koridorun sağ tarafında küçük bir tabela vardı.

Fotoğrafı büyüttüm.

Yazıları zar zor okuyabiliyordum.

B-13

"B-13..."

Bu numara tanıdık gelmişti.

Dosyaları karıştırmaya başladım.

Bir süre sonra eski bir hastane planı buldum.

Kâğıdı masaya serdim.

Katları tek tek inceledim.

A katı.

B katı.

C katı.

Sonra B-13'ü aradım.

Parmağım haritada ilerledi.

B-10.

B-11.

B-12.

Sonra...

B-13.

Oda haritada işaretlenmişti.

Fakat yanında herhangi bir açıklama yoktu.

Sadece kırmızı bir çizgi.

Kırmızı çizgi hastanenin dışına kadar uzanıyordu.

Kaşlarımı çattım.

"Bu ne?"

Planı ters çevirdim.

Arkasında başka bir şey olup olmadığını kontrol ettim.

Hiçbir şey yoktu.

Tam kâğıdı bırakacağım sırada küçük bir yazı fark ettim.

Çok silikti.

Kalemle yazılmıştı.

"Giriş yasaktır."

Altında ise bir tarih vardı.

2009.

Dosyadaki tarihlere baktım.

2009...

Viralysis Labs kayıtlarının en eski tarihlerinden biriydi.

Kalbim hızlandı.

Bunun tesadüf olduğunu düşünmek giderek zorlaşıyordu.

Telefonumu aldım.

Blackwood hakkında internette arama yapmaya başladım.

Eski haberler.

Kayıp kişiler.

Yangın kayıtları.

Hastane arşivleri.

Çoğu bilgi birbirini tutmuyordu.

Bir haberde hastanenin 2011'de kapandığı yazıyordu.

Başka bir haberde 2013.

Bir başka kaynakta ise hastanenin hiçbir zaman tamamen kapatılmadığı belirtiliyordu.

Sonra bir dosyaya denk geldim.

Başlığı:

BLACKWOOD MEMORIAL - KAYIP PERSONEL

Listeyi açtım.

İsimleri tek tek okudum.

Birçoğu bana yabancıydı.

Sonra bir isimde durdum.

Hope, Dr. H.

Nefesimi tuttum.

İsim kısmı yarım kalmıştı.

Belgenin devamı silinmişti.

Ama hemen altında başka bir satır vardı.

Durum: Bilinmiyor.

Bu kelimeyi görünce içimde garip bir his oluştu.

"Bilinmiyor..."

Dr. Hope hakkında kesin olarak bildiğimiz tek şey belki de buydu.

Kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu.

Kimse ne yaptığını bilmiyordu.

Ve kimse gerçekten ne kadarını bildiğini bilmiyordu.

Tam telefonu kapatacakken yeni bir mesaj geldi.

Bilinmeyen Numara.

Mesajı açtım.

«"Yanlış kişiyi arıyorsun."»

Kaşlarımı çattım.

Cevap yazdım.

"Neden?"

Birkaç saniye sonra:

«"Çünkü Dr. Hope'un hikâyesini zaten biliyorsun."»

Bir mesaj daha geldi.

«"Asıl hikâye diğerinde."»

Parmaklarım klavyenin üzerinde dondu.

"Diğer kim?"

Cevap gelmedi.

Bir dakika.

İki dakika.

Beş dakika.

Sonra telefonun ekranı yeniden yandı.

Bu kez sadece tek kelime:

"Hope."

Ardından numara kayboldu.

Mesajlar silindi.

Fotoğraf kayboldu.

Konuşma geçmişi tamamen boşaldı.

Telefonu elimde tutarken yüzümdeki ifade değişti.

Biri telefonuma erişmişti.

Ama nasıl?

Ve neden?

---

O akşam dışarı çıkmaya karar verdim.

Bir süre yürümek istiyordum.

Şehrin kalabalığı içinde düşüncelerimi toparlayabileceğimi sanıyordum.

Hava soğuktu.

Yağmur durmuştu ama kaldırımlar hâlâ ıslaktı.

İnsanlar kendi hayatlarıyla meşguldü.

Kimsenin Blackwood'u umursadığı yoktu.

Ben ise her köşe başında onu görüyordum.

Bir mağazanın camındaki karanlık yansımada...

Bir otobüs durağının arkasındaki gölgede...

Bir binanın penceresinde...

Sanki geçmiş benimle birlikte yürüyordu.

Sonra bir dükkânın önünde durdum.

Camda eski bir televizyon açıktı.

Haberler vardı.

Muhabir Blackwood Memorial Hospital hakkında konuşuyordu.

Sesini yükselttim.

"...yetkililer binanın yeniden inceleneceğini doğruladı."

Donup kaldım.

Televizyona yaklaştım.

Ekranda hastanenin görüntüsü vardı.

Muhabir konuşmaya devam ediyordu.

"Yıllardır kapalı bulunan Blackwood Memorial Hospital, geçtiğimiz hafta bölgeye giren kimliği belirsiz kişiler nedeniyle yeniden gündeme geldi."

Kalbim hızlandı.

"Kimliği belirsiz kişiler..."

Görüntü değişti.

Hastanenin arka tarafındaki giriş gösterildi.

Bir görevli kameraya konuşuyordu.

"İçeri girildiğine dair izler bulduk. Ancak binada kimseye rastlamadık."

Muhabir:

"Peki güvenlik kayıtları?"

Görevli bir an durdu.

"Çalışmıyor."

"Tamamen mi?"

"Hayır."

Görevli kameraya baktı.

"Bazı kameralar hâlâ kayıt yapıyor."

Bir sonraki görüntü geldi.

Güvenlik kamerası kaydı.

Tarih eskiydi.

Görüntü siyah beyazdı.

Koridor boştu.

Sonra...

Bir adam kadraja girdi.

Siyah kıyafetler giymişti.

Yüzü görünmüyordu.

Yavaşça kameranın önünden geçti.

Görüntü birkaç saniye dondu.

Sonra ekran karardı.

Televizyon yayını normale döndü.

Ama ben hareket edemiyordum.

Çünkü o adamın yürüyüşünde bir şey vardı.

Daha önce görmüş gibiydim.

Nerede olduğunu hatırlayamıyordum.

Ama tanıdık geliyordu.

Telefonum cebimde titredi.

Bu kez telefona bakmak istemedim.

Ama baktım.

Tek bir mesaj.

«"Beni görmeye daha hazır değilsin."»

Mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Fotoğraf çok karanlıktı.

Ama bir şey net görünüyordu.

Bir kapı.

Üzerinde:

B-13

yazıyordu.

Ve kapının hemen altında...

kanla yazılmış gibi duran iki kelime vardı:

"GERİ DÖN."

Telefonu kapattım.

Başımı kaldırıp karşıya baktım.

Sokağın diğer tarafında bir adam duruyordu.

Siyah kıyafetler içindeydi.

Yüzü görünmüyordu.

Bana bakıyordu.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra arkasını döndü.

Kalabalığın içine karıştı.

Peşinden gitmek için bir adım attım.

Ama durdum.

Çünkü içimde bir ses bana bunu yapmamam gerektiğini söylüyordu.

Henüz değil.

Henüz o adamın kim olduğunu bilmiyordum.

Ama artık bir şeyden emindim.

Blackwood'un geçmişinde yalnızca Dr. Hope yoktu.

Başka biri daha vardı.

Ve o kişi...

Beni bulmamı bekliyordu.