Bölüm 18 - Uyanış

GÜM.

B-00'ın derinliklerinden gelen ses bütün koridoru titretti.

Duvarlardaki lambalar birer birer patladı.

Karanlığın içinde yalnızca acil durum ışıkları yanıyordu.

Mr. Hope kapının önünde duruyordu.

"Kimse hareket etmesin."

Dr. Hope bilgisayarın başından ayrılmadı.

Ekrandaki yazı hâlâ yanıp sönüyordu:

SUBJECT 00 - REACTIVATION

Altındaki sayaç sıfırlanmıştı.

Sonra ekrana yeni bir yazı geldi.

CONNECTION ESTABLISHED.

"Bağlantı kuruldu..." diye fısıldadı Dr. Hope.

"Ne bağlantısı?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Mr. Hope bilgisayarın yanına geldi.

"Onu neyle bağladılar?"

Dr. Hope'un sesi titriyordu.

"Sen biliyorsun."

"Ben sadece teoriyi biliyorum."

"Hayır."

Dr. Hope ona baktı.

"Sen oradaydın."

Mr. Hope sustu.

İkisine baktım.

"Artık yeter."

Sesim koridorda yankılandı.

"Ne biliyorsanız anlatın."

Mr. Hope gözlerini kapattı.

Sonunda konuştu.

"Subject 00 bir insan olarak başlamıştı."

"Başlamıştı?"

"Evet."

"Sonra ne oldu?"

"Viralysis onun hafızasını parçaladı."

Dr. Hope devam etti.

"Anılarını birbirinden ayırdılar. Korkularını, öfkelerini, anılarını..."

Bir an durdu.

"Ve sonunda geriye tek bir şey bıraktılar."

"Ne?"

"İtaat."

Koridorun derinliklerinden metal sürtünme sesi geldi.

Gıcır...

Üçümüz aynı anda o tarafa baktık.

"Onu hâlâ kontrol edebiliyorlar mı?"

Mr. Hope başını salladı.

"Hayır."

"Öyleyse neden uyandırdılar?"

Dr. Hope'un cevabı kısa oldu.

"Çünkü artık kontrol etmelerine gerek yok."

Bir an sessizlik oldu.

"Ne demek bu?"

Mr. Hope bana baktı.

"Çünkü artık seni buldu."

İçimde kötü bir his oluştu.

"Benimle ne ilgisi var?"

Mr. Hope cevap vermeden önce odanın içindeki ekranlar tekrar açıldı.

Bu kez eski bir kayıt görünüyordu.

Tarih:

13.04.2015

Görüntüde küçük halim bir odada duruyordu.

Karşısında Subject 00 vardı.

İkisi birbirlerine bakıyordu.

Küçük halim konuştu.

"Sen neden benim yüzüme sahipsin?"

Subject 00 cevap verdi.

"Çünkü seni ben seçtim."

Görüntü kesildi.

Yeni bir kayıt başladı.

Bu kez Mr. Hope kameranın karşısındaydı.

"Subject 00 ile Subject 03 arasında bağlantı kurulursa..."

Dr. Hope'un sesi duyuldu.

"Ne olur?"

Mr. Hope:

"İkisi birleşir."

Dr. Hope:

"Ve Hope?"

Mr. Hope birkaç saniye sustu.

"Hope ortada kalır."

Kayıt sona erdi.

Ekran karardı.

Ben ise hareket edemiyordum.

"Birleşmek..."

Bu kelime kafamda yankılanıyordu.

"Subject 00 ile Subject 03 birleşirse ne olacak?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Mr. Hope söyledi.

"Onu durdurmamız gerekecek."

"Nasıl?"

Mr. Hope cebinden eski bir silah çıkardı.

Dr. Hope ona baktı.

"Onu öldürmek işe yaramaz."

"Öldürmeyeceğim."

Mr. Hope silahı indirdi.

"Bağlantıyı keseceğim."

Tam o anda koridorun bütün ışıkları söndü.

Bir fısıltı duyuldu.

"Hope..."

Başımı çevirdim.

Kimse yoktu.

Sonra arkamdaki camda bir yansıma gördüm.

Ben.

Ama yansımadaki ben gülümsüyordu.

Gerçek ben gülümsemiyordum.

Yansıma elini cama koydu.

Ben de istemsizce elimi kaldırdım.

Parmaklarımız cama değdi.

Bir anda başımın içinde bir ses patladı.

"Hatırla."

Görüntüler akmaya başladı.

2014.

Blackwood Memorial Hospital.

B-13.

Dr. Hope'un genç hali.

Mr. Hope'un yanında duran bir çocuk.

Sonra Subject 00.

Sonra ben.

Hepsi aynı koridordaydı.

Bir kapının önünde duruyorduk.

Kapının üzerinde:

B-00

yazıyordu.

Çocuk halim kapıyı açtı.

İçeride büyük bir makine vardı.

Makinenin üzerinde:

MEMORY TRANSFER SYSTEM

yazıyordu.

Dr. Hope bağırıyordu.

"Dur!"

Ama artık çok geçti.

Makine çalışmaya başladı.

Beyaz bir ışık odayı kapladı.

Ve Subject 00 bana baktı.

"Bir gün geri döneceksin."

Görüntü kayboldu.

Yere düştüm.

Dr. Hope beni tuttu.

"Hope!"

Gözlerimi açtım.

"Hatırladım."

Mr. Hope yaklaştı.

"Ne gördün?"

"2014'te B-00'daydım."

Mr. Hope başını salladı.

"Evet."

"Subject 00 da oradaydı."

"Evet."

"Ve sen..."

Mr. Hope sustu.

"Sen beni oradan çıkardın."

"Çıkarmak zorundaydım."

"Neden?"

Mr. Hope gözlerini kaçırdı.

"Çünkü seni orada bıraksaydım..."

Bir an sustu.

"...bugün burada olmazdın."

Koridorun sonunda ağır bir kapı açıldı.

GÜM.

Bu kez ses çok daha yakındı.

Dr. Hope bilgisayara baktı.

Ekranda yeni bir uyarı belirdi.

SUBJECT 00 HAS LEFT CONTAINMENT.

"Artık serbest."

Mr. Hope silahını hazırladı.

"Ve yalnız değil."

Ekranda ikinci bir yazı belirdi.

SUBJECT 03 CONNECTION: 87%

Sonra:

91%

94%

97%

Dr. Hope'un yüzü değişti.

"Bağlantı kuruluyor."

Mr. Hope bana baktı.

"Buradan çıkmalısın."

"Hayır."

"Hope."

"Kaçmayacağım."

Mr. Hope bir süre bana baktı.

Sonra başını salladı.

"Öyleyse benimle kal."

Koridorun sonundan ayak sesleri gelmeye başladı.

Tak.

Tak.

Tak.

Bu kez tek bir kişi yürümüyordu.

İki farklı ayak sesi vardı.

Biri ağırdı.

Diğeri daha hızlı.

Mr. Hope öne geçti.

Dr. Hope yanına geldi.

Ben ikisinin arkasında durdum.

Karanlığın içinden önce Subject 03 çıktı.

Beyaz gözleri doğrudan bana bakıyordu.

Arkasından başka bir silüet belirdi.

Subject 00.

İkisi yan yana durdu.

Subject 03 başını kaldırdı.

"Artık kaçamazsın."

Subject 00 ise hiçbir şey söylemedi.

Sadece bana baktı.

Sonra...

ikisi aynı anda bir adım attı.

Koridorun ışıkları tamamen söndü.

Karanlığın içinde yalnızca tek bir ses duyuldu.

"YARIN."

Ve ardından bütün kapılar aynı anda kilitlendi.

B-00 artık tamamen kapatılmıştı.

Mr. Hope silahını kaldırdı.

"Yarın değil."

Bir an sustu.

"Bu gece bitecek."