Bölüm 15 - Karşılaşma

Fotoğrafı elimde tutuyordum.

Üzerinde Dr. Hope ve Mr. Hope vardı.

Yıllardır görmediğim bir yüz...

Ama garip olan, fotoğrafa baktığımda içimde oluşan histi.

Sanki onu tanıyordum.

Sadece hatırlayamıyordum.

Fotoğrafı çevirdim.

Arkasında tek bir cümle vardı:

"Beni hâlâ hatırlamıyorsun."

Kağıdı elimde sıkıca tuttum.

"Bu ne demek?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Onun yüzüne baktım.

İlk kez gerçekten tedirgin görünüyordu.

"Dr. Hope..."

Başını kaldırdı.

"Mr. Hope'u nereden tanıyorsun?"

Sessizlik.

Sonra çok düşük bir sesle konuştu.

"Geçmişten."

"Ne geçmişi?"

Cevap vermedi.

Tam o sırada odanın ışıkları söndü.

Karanlık.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra bütün ekranlar aynı anda açıldı.

Monitörlerin hepsinde aynı görüntü vardı.

B-13 koridoru.

Kamera görüntüsünün en sonunda bir adam duruyordu.

Siyah bir palto.

Şapka.

Hareketsiz bir şekilde kameraya bakıyordu.

Dr. Hope ekrana baktığı anda dondu.

"Hayır..."

Adam yavaşça kameraya doğru yürümeye başladı.

Bir adım.

Sonra bir adım daha.

Dr. Hope geriye çekildi.

"Bu mümkün değil."

Mr. Hope.

Ekrandaki görüntü bir anda kesildi.

Odanın kapısına üç kez vuruldu.

Tak.

Tak.

Tak.

Dr. Hope bana baktı.

"Burada kal."

Kapı kolu yavaşça aşağı indi.

Sonra dışarıdan bir ses geldi.

"Uzun zaman oldu, doktor."

Dr. Hope'un yüzündeki ifade tamamen değişti.

"Mr. Hope..."

Kapı açıldı.

Ve o içeri girdi.

Bir süre kimse konuşmadı.

Mr. Hope birkaç saniye boyunca Dr. Hope'a baktı.

Sonra gözlerini bana çevirdi.

Sanki beni görmeyi bekliyormuş gibi sakindi.

Elindeki eski dosyayı masanın üzerine bıraktı.

"Demek sonunda buraya kadar geldin."

"Sen..."

Sesim istemsizce kısıldı.

Mr. Hope başını hafifçe eğdi.

"Adımı biliyorsun."

"Dr. Hope senden bahsetti."

Mr. Hope Dr. Hope'a baktı.

"Ne anlattı?"

Dr. Hope sustu.

Mr. Hope hafifçe gülümsedi.

"Hiçbir şey."

Sonra masadaki dosyayı açtı.

İlk sayfada büyük harflerle:

SUBJECT 03

yazıyordu.

"Sen hâlâ bunun ne olduğunu sanıyorsun?"

"Bir denek."

Mr. Hope başını salladı.

"Hayır."

Dosyayı kapattı.

"Subject 03 bir isim değil."

"Ne o zaman?"

Mr. Hope birkaç saniye sustu.

"Bir sonuç."

Odanın içindeki hava bir anda ağırlaştı.

"Viralysis Labs yıllar boyunca insan hafızası ve davranışları üzerinde deneyler yaptı."

Mr. Hope bana baktı.

"Sen de o deneylerden biriydin."

Bir an hiçbir şey söyleyemedim.

"Ben?"

Dr. Hope gözlerini kapattı.

Mr. Hope devam etti.

"2015 yılında B-00 bölümünde bir deney gerçekleştirildi."

"Ne deneyi?"

"Bir insanın hafızasını değiştirmek."

"Başarılı oldu mu?"

Mr. Hope cevap vermedi.

Bu sessizlik yeterliydi.

"Oldu."

Mr. Hope başını salladı.

"Ama beklediklerinden farklı şekilde."

O anda başımın içinde bir ağrı başladı.

Duvarlar bulanıklaştı.

Gözlerimin önünde kısa bir görüntü belirdi.

Beyaz bir oda.

Metal bir sandalye.

Kablolar.

Dr. Hope.

Ve küçük bir çocuk.

Çocuk başını kaldırıp bana bakıyordu.

Yüzünü seçemiyordum.

Sonra bir ses duydum.

"Adın ne?"

Çocuk cevap verdi.

"Hope."

Görüntü kayboldu.

Bir anda tekrar odaya döndüm.

Dr. Hope yanıma geldi.

"İyi misin?"

Elini ittim.

"Bana dokunma."

Mr. Hope sessizce beni izliyordu.

"Hatırlamaya başladı."

Dr. Hope ona döndü.

"Henüz çok erken."

"Artık durduramazsın."

"Onu tekrar o hale getirmek istemiyorum."

Mr. Hope'un yüzündeki ifade değişti.

"Ben de istemiyorum."

İkisine baktım.

"Ne hale?"

İkisi de sustu.

"Ne yaptınız bana?"

Dr. Hope gözlerini benden kaçırdı.

Mr. Hope cevap verdi.

"Hafızanı sildik."

Kalbim hızlandı.

"Kim?"

Dr. Hope sonunda konuştu.

"Ben."

Odaya sessizlik çöktü.

"Sen mi?"

Dr. Hope başını eğdi.

"Başka çarem yoktu."

"Neden?"

"Çünkü Viralysis seni tekrar almak istiyordu."

"Ve sen?"

Mr. Hope'a baktım.

"Sen ne yaptın?"

Mr. Hope birkaç saniye sustu.

"Ben seni buradan çıkardım."

"Niye?"

"Çünkü onların elinde kalırsan..."

Mr. Hope cümlesini tamamlamadı.

"Ne olacaktım?"

"Subject 03."

Bu kelimeyi duyduğum anda bütün vücudum ürperdi.

"Ben zaten Subject 03 değil miyim?"

Mr. Hope başını iki yana salladı.

"Sen denek değilsin."

"Öyleyse neyim?"

Mr. Hope gözlerini üzerimden ayırmadı.

"Deneyin geride bıraktığı tek şey."

Dr. Hope araya girdi.

"Yeter."

Mr. Hope ona baktı.

"Artık gerçeği bilmesi gerekiyor."

Tam o sırada koridorun dışından bir ses geldi.

Tak.

Tak.

Tak.

Üçümüz de kapıya baktık.

Mr. Hope'un yüzündeki ifade değişti.

"Buradan çıkmalıyız."

"Subject 03 mü?"

Mr. Hope cevap vermedi.

Kapının altından karanlık bir gölge geçti.

Sonra geri döndü.

Bir süre sonra koridorun sonundan iki beyaz nokta göründü.

Dr. Hope fısıldadı:

"Hayır..."

Mr. Hope bana baktı.

"Onu görürsen sakın yaklaşma."

"Niye?"

"Çünkü seni tanıyor."

İki beyaz nokta biraz daha yaklaştı.

Sonra karanlığın içinden bir ses duyuldu.

"Mr. Hope..."

Mr. Hope dondu.

Ses tekrar geldi.

"Sen de beni unutmadın."

Mr. Hope gözlerini kapattı.

"Hayır."

İlk kez onun sesinde korku vardı.

Sonra Subject 03 karanlıktan bir adım attı.

Yüzünü hâlâ tam olarak göremiyordum.

Ama bakışlarının doğrudan bana yöneldiğini hissediyordum.

Bir adım daha attı.

"Hope."

Sesindeki ton değişmişti.

Sanki yıllardır beklediği birini sonunda bulmuştu.

"Sonunda geri döndün."

Mr. Hope önüme geçti.

"Yaklaşma."

Subject 03 durdu.

Sonra Mr. Hope'a baktı.

"Onu yine koruyorsun."

Mr. Hope cevap vermedi.

Dr. Hope ise başını eğdi.

Subject 03 hafifçe gülümsedi.

"Hiçbiriniz değişmemişsiniz."

Koridorun ışıkları bir anda söndü.

Karanlıkta sadece iki beyaz nokta kaldı.

Sonra bir fısıltı duyuldu.

"Bu sefer hatırlayacak."

Işıklar tekrar yandığında koridor boştu.

Subject 03 gitmişti.

Ama yerde eski bir dosya duruyordu.

Dosyanın üzerinde:

12.04.2015

yazıyordu.

Dosyayı açtım.

İlk sayfada tek bir cümle vardı:

"DENEK HAFIZASINI KAYBETTİ."

Altında başka bir not vardı.

"FAKAT SUBJECT 03 HÂLÂ İÇERİDE."

Dosyayı yavaşça kapattım.

Mr. Hope bana baktı.

"Artık geri dönüş yok."

Ben ise sadece tek bir şey düşündüm.

Eğer Subject 03 gerçekten hâlâ içimdeyse...

O zaman karanlık koridorlarda beni takip eden şey...

belki de hiçbir zaman dışımda değildi.