Bölüm 12 - Kapının Ardındaki Ses

Koridorun sonunda duran iki beyaz nokta gitgide yaklaşıyordu.

Artık onların göz olduğunu biliyordum.

Ama bu kez karanlığın içindeki şey saklanmıyordu.

Bize doğru yürüyordu.

Dr. Hope kolumu tuttu.

"Koş."

"Ne?"

"Şimdi!"

Birlikte koridor boyunca koşmaya başladık.

Ayak seslerimiz duvarlarda yankılanıyordu.

Arkamızdan gelen ses ise giderek yükseliyordu.

Tak.

Tak.

Tak.

Sonra koşmaya başladı.

Bir şey bizi takip ediyordu.

El fenerimin ışığı sürekli titriyordu. Koridorun sonundaki kapıya ulaştığımızda Dr. Hope kapıyı açmaya çalıştı.

Kilitliydi.

"Harika..." diye fısıldadım.

Dr. Hope cebinden eski bir anahtar çıkardı.

Anahtarı kilide soktu.

Çevirdi.

Klik.

Kapı açıldı.

İçeri girdik.

Dr. Hope kapıyı hemen kapattı.

İkimiz de birkaç saniye boyunca konuşmadan nefes aldık.

Dışarıdan ayak sesleri geliyordu.

Tak.

Tak.

Tak.

Sonra ses kesildi.

Dr. Hope başını kapıya yasladı.

"Gitmedi."

"Nereden biliyorsun?"

"Çünkü onu daha önce gördüm."

Ona baktım.

"Subject 03'ü mü?"

Dr. Hope cevap vermedi.

"Dr. Hope."

Başını kaldırdı.

"Onu ilk gördüğümde henüz Subject 03 değildi."

Odanın içinde ağır bir sessizlik oluştu.

"Ne demek istiyorsun?"

Dr. Hope eski bir masanın üzerindeki dosyaları karıştırmaya başladı.

"Bu hastanede yıllar önce bir proje vardı."

"Viralysis Labs?"

Dr. Hope durdu.

Yüzündeki ifade değişti.

"Bu ismi nereden biliyorsun?"

"Dosyalarda gördüm."

Dr. Hope birkaç saniye sustu.

Sonra elindeki dosyayı masaya bıraktı.

"Viralysis Labs hastanenin sadece dışarıdan görünen kısmıydı."

"Yani?"

"Blackwood Memorial Hospital'ın altında başka bir bölüm vardı."

"Altında?"

"Evet."

Dr. Hope masanın altındaki eski bir çekmeceyi açtı.

İçinden paslanmış bir kart çıkardı.

Kartın üzerinde tek bir yazı vardı:

B-00.

Kartı bana uzattı.

"Bunu al."

Kartı elime aldım.

"Bu ne?"

"Yeraltı bölümünün giriş kartı."

Bir an kartın üzerindeki yazıya baktım.

B-00.

"Subject 03 orada mı?"

Dr. Hope cevap vermedi.

Bu sessizlik cevaptan daha korkunçtu.

Kapının dışından hafif bir tıkırtı geldi.

İkimiz de sustuk.

Tık.

Tık.

Tık.

Sonra kapının diğer tarafından bir ses duyuldu.

"Hope..."

Dr. Hope'un yüzü bembeyaz oldu.

Ses tekrar geldi.

"Hope..."

Bu kez ses bana ait gibiydi.

Kendi sesimi duyuyordum.

Ama ben konuşmuyordum.

Kapıya yaklaştım.

Dr. Hope hemen kolumu tuttu.

"Sakın."

"Bu benim sesim."

"Biliyorum."

"Nasıl?"

Dr. Hope gözlerini kapattı.

"Çünkü bunu daha önce de yaptı."

Kapının altından siyah bir gölge süzüldü.

Yavaşça ayaklarımızın arasına doğru ilerledi.

Geri çekildik.

Gölge durdu.

Sonra tekrar kapının altından dışarı çıktı.

Ve koridorun karanlığına karıştı.

Dr. Hope derin bir nefes aldı.

"Artık burada kalamayız."

"Yeraltına mı ineceğiz?"

"Evet."

"Ya Subject 03 oradaysa?"

Dr. Hope bana baktı.

"Zaten onu bulmaya gidiyoruz."

Kapıyı açtık.

Koridor boştu.

Fakat yerde tek bir şey duruyordu.

Eski bir hastane kartı.

Üzerinde:

SUBJECT 03

yazıyordu.

Kartın altında ise bir tarih vardı.

12.04.2015.

Kartı yerden aldım.

Arkasında tek bir cümle yazıyordu.

"İLK KEZ SENİ GÖRDÜĞÜM GÜN."

Kaşlarımı çattım.

"Bu ne demek?"

Dr. Hope kartı elimden aldı.

Yazıyı görünce dondu.

"Bu yazıyı tanıyorum."

"Nereden?"

Dr. Hope bana baktı.

"Ben yazmadım."

"Kim yazdı?"

Cevap vermedi.

Koridorun sonunda bir kapı açıldı.

İçeriden soğuk hava geldi.

Kapının üzerinde büyük harflerle:

B-00

yazıyordu.

Dr. Hope kapıya doğru yürüdü.

Ben de arkasından gittim.

Kapının önünde durdu.

Kartı okuyucuya tuttu.

Kırmızı ışık yandı.

Sonra yeşile döndü.

Bip.

Kilit açıldı.

Kapı yavaşça aralandı.

İçerisi tamamen karanlıktı.

El fenerimi içeri tuttum.

Uzun bir merdiven aşağı doğru uzanıyordu.

Duvarlarda eski kablolar vardı.

Bazılarından hâlâ elektrik geçiyordu.

Aşağıdan bir ses geliyordu.

Çok uzaktan.

Ama tanıdıktı.

Bir çocuk ağlıyordu.

Dr. Hope merdivenlere baktı.

Sonra bana döndü.

"Ne duyuyorsun?"

"Bir çocuk."

Dr. Hope'un yüzü gerildi.

"Ben de."

İlk basamağa adım attım.

Sonra ikinciye.

Üçüncüye.

Merdivenlerden aşağı indikçe hastanenin sesi tamamen kayboldu.

Yukarıda kalan kapı kapandı.

GÜM.

Karanlık bizi yuttu.

Ve merdivenlerin sonunda bir tabela gördüm.

Üzerinde sadece iki kelime vardı:

VIRALYSIS LABS

Altında ise kırmızı harflerle başka bir yazı bulunuyordu.

"SUBJECT 03 HÂLÂ İÇERİDE."

Dr. Hope tabelaya baktı.

Sonra bana.

"Şimdi gerçeği öğreneceksin."

Tam o anda aşağıdaki karanlıktan iki beyaz nokta belirdi.

Ama bu kez...

Bize bakmıyordu.

Başka bir yöne bakıyordu.

Ardından karanlığın içinden bir fısıltı geldi.

"Dr. Hope..."

Dr. Hope dondu.

Ses devam etti.

"Onu neden geri getirdin?"

Dr. Hope'un yüzündeki bütün renk kayboldu.

Ve ben ilk kez onun gerçekten korktuğunu gördüm.