Bölüm 3 - İlk İz

O gece eve döndüğümde saat 01.26'yı gösteriyordu.

Kapıyı kapattım ve sırtımı kapıya yasladım.

Bir süre öylece kaldım.

Sokağın sessizliği bile üzerimde garip bir baskı oluşturuyordu.

Az önce gördüğüm adam gözümün önünden gitmiyordu.

Siyah kıyafetler.

Hareketsiz bakışlar.

Ve sonra kalabalığın arasında kaybolması...

Peşinden gitmemiştim.

Belki de doğru olan buydu.

Ama içimde başka bir düşünce vardı.

O adam beni tanıyordu.

Bundan emindim.

Çünkü karşılaşmamız tesadüf gibi hissettirmiyordu.

Telefonumu çıkardım.

Ekranı açtım.

Az önce gelen mesaj hâlâ oradaydı.

«"Beni görmeye daha hazır değilsin."»

Mesajı tekrar okudum.

Sonra altındaki fotoğrafa baktım.

B-13.

Aynı kapı.

Aynı koridor.

Aynı hastane.

Telefonu masaya bıraktım.

Dosyaları yeniden çıkardım.

B-13'ü gösteren eski planı masanın üzerine serdim.

Bir süre haritaya baktım.

Sonra fark ettim.

B-13 sıradan bir oda değildi.

Koridorun sonunda bulunuyordu.

Hastanenin ana planında o bölge diğer odalardan farklı çizilmişti.

Kalın duvarlar.

İki ayrı kapı.

Ve yanında küçük bir merdiven işareti.

Merdiven aşağı gidiyordu.

Bodrum katına.

"Bunun ne işi var burada?"

Planın altındaki yazıyı büyüteçle inceledim.

Çok silik bir not vardı.

"Erişim yalnızca yetkili personel içindir."

Altında bir tarih:

17 Mayıs 2009.

2009.

Yine aynı yıl.

Viralysis Labs kayıtlarında gördüğüm ilk tarihlerden biri.

Dosyaları karıştırdım.

Bir belge daha buldum.

Bu kez başlığında:

B-13 PROTOKOLÜ

yazıyordu.

Belgenin büyük kısmı okunmuyordu.

Ama birkaç kelime seçilebiliyordu.

Gözlem.

İzolasyon.

Davranış değişikliği.

Ve en altta:

"Denekler arasında beklenmeyen bir bağlantı tespit edildi."

Denekler...

Çoğul.

Sayfayı çevirdim.

Arkasında tek bir fotoğraf vardı.

Eski bir laboratuvar.

Ortada büyük bir cam bölme bulunuyordu.

Camın arkasında birkaç sandalye vardı.

Fotoğrafın köşesinde küçük bir numara:

B-13

Fotoğrafı dikkatlice inceledim.

Cam bölmenin arkasındaki duvarda bir yazı vardı.

İlk bakışta fark edilmiyordu.

Fotoğrafı telefonumla büyüttüm.

Yazı ortaya çıktı.

HOPE PROJECT

Bir süre hiçbir şey söylemeden ekrana baktım.

Sonra dosyayı kapattım.

Dr. Hope'un bu işin içinde olması artık bir ihtimal değildi.

Ama diğer soru daha korkutucuydu.

"İkinci Hope" kimdi?

---

Ertesi sabah araştırmaya devam ettim.

Blackwood hakkında bulabildiğim bütün eski belgeleri toplamaya başladım.

Bazılarını internetten buldum.

Bazılarını eski forumlardan.

Bazılarını ise yıllar önce hastaneden alınmış belgelerin taranmış kopyalarından.

Saatler geçtikçe aynı isim tekrar tekrar karşıma çıkıyordu.

Hope.

Ama hiçbir belgede tam bir isim yoktu.

Bazen sadece H.

Bazen Hope.

Bazen de tamamen silinmişti.

Öğleden sonra eski bir haber arşivine ulaştım.

Başlığı görünce durdum.

"BLACKWOOD MEMORIAL'DA GİZEMLİ KAYIPLAR."

Haberi açtım.

Tarih:

2010.

Haberde hastanenin bazı çalışanlarının ve hastaların kaybolduğu yazıyordu.

Fakat olay hiçbir zaman çözülememişti.

Daha da garip olan...

Kayıp kişilerin çoğunun Viralysis Labs ile bağlantısı vardı.

Sayfayı aşağı kaydırdım.

Bir isim gördüm.

Dr. H. Hope.

Altında:

"Araştırma departmanında görevli."

Bir başka satır:

"Kayıp."

Ekrana bakarken nefesimi tuttum.

Dr. Hope'un kaybolduğu tarih...

Hastanedeki olaylardan yıllar önceydi.

Bu mümkün değildi.

Çünkü ben Dr. Hope'u daha sonra görmüştüm.

Onunla konuşmuştum.

Onunla aynı koridorda yürümüştüm.

Peki bu kayıt ne anlama geliyordu?

Bir kişi aynı anda hem kayıp olabilir hem de yıllar sonra hastanede bulunabilir miydi?

Ya da...

Bütün bildiklerim yanlış mıydı?

Laptopu kapattım.

Başım ağrıyordu.

Ama tam ayağa kalkacakken ekran yeniden açıldı.

Kendiliğinden.

Siyah bir pencere belirdi.

Sonra beyaz harflerle bir yazı çıktı.

B-13

Ekranın ortasında bir süre sadece bu yazı durdu.

Sonra ikinci satır geldi.

23:40

Üçüncü satır:

"İLK İZİ BUL."

Ekran tekrar karardı.

"Bu nasıl mümkün?"

Bilgisayarın bağlantısını kestim.

Fişi çektim.

Ama ekran hâlâ açıktı.

Sonra tamamen kapandı.

---

Akşam olduğunda kararımı vermiştim.

Blackwood'a geri dönecektim.

Bunun iyi bir fikir olmadığını biliyordum.

Ama elimdeki soruların cevaplarını başka yerde bulamayacağımı da biliyordum.

Yanıma yalnızca bir el feneri, telefon, eski hastane planı ve dosyaları aldım.

Arabaya bindim.

Motoru çalıştırdım.

Saat 21.15'ti.

Hastaneye vardığımda yağmur yeniden başlamıştı.

Blackwood Memorial Hospital karanlığın içinde dev bir gölge gibi duruyordu.

Binaya baktığım anda geçmiş geri geldi.

Giriş kapısı.

Kırık camlar.

Duvarlardaki eski yazılar.

Her şey neredeyse aynıydı.

Ama bir fark vardı.

Ana kapının üzerinde yeni bir zincir bulunuyordu.

Zinciri geçtim.

Kapıyı yavaşça açtım.

İçeri girdiğimde soğuk hava yüzüme çarptı.

El fenerini açtım.

Işık koridoru aydınlattı.

Toz.

Kırık cam.

Eski tekerlekli sandalyeler.

Duvarlarda soyulmuş boya.

Bir süre hiçbir şey olmadı.

Sonra uzaktan bir ses geldi.

Tak.

Durup dinledim.

Tak...

Bir ayak sesi.

Koridorun sonundan geliyordu.

El fenerini o tarafa çevirdim.

Kimse yoktu.

Yürümeye devam ettim.

Her adımım boş binada yankılanıyordu.

Bir süre sonra B katına ulaştım.

Haritayı çıkardım.

Koridoru kontrol ettim.

B-10.

B-11.

B-12.

Sonra...

B-13.

Kapının önünde durdum.

Kapının üzerinde eski bir mühür vardı.

VIRALYSIS LABS - YETKİSİZ GİRİŞ YASAKTIR.

Mührün yarısı sökülmüştü.

Kapı aralıktı.

"Biri buraya girmiş."

Elimi kapıya koydum.

Yavaşça ittim.

Kapı gıcırdayarak açıldı.

İçerisi tamamen karanlıktı.

El fenerini içeri tuttum.

Duvarlarda eski deney odaları vardı.

Cam bölmeler.

Metal masalar.

Kırılmış cihazlar.

Ve odanın ortasında büyük bir dosya dolabı.

Dolaba doğru yürüdüm.

Çekmeceleri tek tek açtım.

Çoğu boştu.

Son çekmeceyi açtığımda bir dosya buldum.

Üzerinde:

HOPE - SUBJECT 02

yazıyordu.

Kalbim hızlandı.

Dosyayı açtım.

İlk sayfada yalnızca tek bir cümle vardı.

"Denek 02, Denek 01'in davranışlarını taklit etmiyor."

Altında:

"Onu anlamaya çalışıyor."

Bir sonraki sayfayı çevirdim.

Fotoğraf yoktu.

İsim yoktu.

Sadece bir tarih.

2011.

Ve bir not:

"Denek 02 artık kontrol altında değil."

Tam o anda odanın diğer tarafından bir ses geldi.

Çat.

Bir şey yere düşmüştü.

El fenerini çevirdim.

Boş.

Hiçbir şey yoktu.

Sonra tavandaki eski hoparlörden parazit sesi geldi.

Cızırtı.

Bir süre sonra bir erkek sesi duyuldu.

Çok uzaktı.

Ama anlaşılabiliyordu.

"Buraya gelmemeliydin."

Donup kaldım.

"Kim var?"

Cevap yoktu.

Hoparlör tekrar cızırdadı.

Sonra ses:

"Henüz zamanı değil."

Hoparlör sustu.

Tam arkamı dönecekken yerde bir gölge gördüm.

Başımı kaldırdım.

Hiç kimse yoktu.

Ama gölge hâlâ yerdeydi.

Sanki birinin gölgesiydi.

Bir saniye sonra kayboldu.

El fenerini yere tuttum.

Hiçbir şey yoktu.

Dosyayı kapattım.

Buradan çıkmam gerektiğini biliyordum.

Kapıya doğru yürüdüm.

Tam çıkacakken gözüm duvardaki eski bir yazıya takıldı.

Yazı çok küçüktü.

Yaklaştım.

Okudum.

"İKİNCİSİ UYANDIĞINDA BİRİNCİSİ GERİ DÖNECEK."

Bir süre o cümleye baktım.

Sonra dosyadaki "Denek 02" yazısını düşündüm.

İkinci Hope.

Belki de bütün bu süre boyunca aradığımız şey bir insan değildi.

Belki...

Bir projeydi.

Koridorun sonundan yeniden ayak sesi geldi.

Bu kez daha yakındı.

Tak.

Bir adım.

Tak.

Bir adım daha.

El fenerini koridora tuttum.

Kimse yoktu.

Ama karanlığın içinde bir şey hareket etti.

Hızla kapıya koştum.

B-13'ten çıktım.

Koridor boyunca ilerledim.

Arkama bakmadım.

Çünkü arkamdan gelen ayak seslerini duyabiliyordum.

Tak...

Tak...

Tak...

Ama beni takip eden kişinin yüzünü hâlâ görmemiştim.

Ve o gece öğrendiğim en önemli şey şuydu:

Blackwood'da yalnızca geçmiş yaşamıyordu.

Birileri hâlâ oradaydı.

Bizi izliyordu.

Ve henüz kendini göstermeye hazır değildi.