4.bölüm- senmi yaman benmi yaman -

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

Mehmetle Batuhan güvenlik odasına gittiler
Hastanenin güvenlik odası

Ekranlar tek tek sarıyordu.

Bir görüntü…
Durdu.
Bir hemşire…
Ama yürüyüşü tuhaftı.
Yüzü yarı kapalı.
Kucağında…
Gazel.
Batuhan görüntüyü dondurdu:
“Bu… hastane personeli değil.”

Mehmet:
“Kim o…”
Kayıt devam etti.

Kadın arka kapıdan çıktı.
Ve…
yok oldu.

Polise haber verildi.
Ama beklemek… mümkün değildi.
durmuyordu.

da.
Banu, Murathan’ı

Mehmet’in annesi Serpil Hanım’a bıraktı.
“Oğluma iyi bak… ben gelicem.”

Dörtlü…
Batuhan’ın evine indi.
Ama üst kata değil.
Depoya.
Kapı açıldı.
İçerisi…
karanlık.
Ama raflar doluydu.
Çeşit çeşit ekipman…
askeri malzemeler…
kesici aletler…
ve daha fazlası.
Hazen bir an durdu:
“Batuhan… bunlar ne?”

Batuhan kısa kesti:
“Gerekli şeyler.”

Mehmet bir silahı eline aldı.
Şarjörü kontrol etti.
“Hadi daha fazla vakit kaybedemeyiz.”
Orman
Gece çökmüştü.
İz…
onları şehrin dışına götürdü.
Bir ormanlık alan.
Arabadan indiler.
Batuhan yere baktı:
“Lastik izi… yeni.”

Mehmet başını salladı:
“Ayrılıyoruz.”

Ağaçların arasında…
sessiz…
Gece…
Rüzgâr sert esiyordu.

Ankara/Kayı Köyü
araba durdu.
Banu etrafa bakındı:
“Hazen… buraya polisler baksa…”
“Kayı Köyü cinli minli diyorlar…”

Hazen Kaya kapıyı açtı.
Gözleri kararlıydı:
“Vakit kaybedemeyiz Banu.”

Arabadan indiler.
Evler…
yıkık dökük.
Kapılar sallanıyor…
camlar kırık.
İkisi de tek tek evlere girdi.
Kapılar tekmelendi.
Odalar aranıyor…
ama…
yok.

En arkada…
diğerlerinden daha karanlık bir ev.
Hazen durdu.
Kapıya baktı.

Bir adım geri çekildi…
ve omzuyla vurdu.
Kapı kırılarak açıldı.

İçeride—
bir kadın.
Yerde…

ve yanında pusette bir bebek.
Kadın telefonla konuşuyordu
.
Hazen’in sesi yankılandı:
“Feyza?”

Kadın yavaşça döndü.
“Sakın…”

Hazen ilerledi:
“Sen mi yamansın… ben mi yamanım… görecez.”

Kadın bir anda saldırdı.
Hazen hazırlıksız yakalandı.
Yere düştü.

Kadın üstüne çöktü.
Boğazını sıktı.

Hazen nefes alamıyordu.

Banu koştu.
Pusete uzandı.
Gazel’i kucağına aldı.
Gözleri doldu:
“Buldum…”

Hazen son gücüyle cebine uzandı.
Çakıyı çıkardı.

Kadının baldırına sapladı.
Kadın çığlık attı.

Hazen kendini kenara çekip
Ayağa kalktı.
Tam o anda—
ayak sesi
Kapıdan biri girdi.
Kenan Aktaş

Gözleri direkt bebeğe gitti.
Banu’nun kucağındaki Gazel’e uzandı.
“Ver onu!”

Banu geri çekildi:
“Yaklaşma!”

Kenan zorladı.
Hazen araya girdi.
İkisi birlikte direndi.

Tam o anda—
Kapı tekrar açıldı.
Mehmet ve
Batuhan içeri daldı.
Mehmet hiç durmadı.

Kenan’ın yakasından tuttu.
Yumruklar…
birbiri ardına.

Kenan yere yığıldı.

Siren sesleri…
Polis ekipleri geldi.
Feyza…
ve Kenan…
gözaltına alındı
Hazen…
yavaşça Banu’nun yanına geldi.
Gazel’e baktı.
Ellerini uzattı.
Titreyerek…
kızını aldı.
Gözlerinden yaş aktı:
“Ben burdayım…”
Mehmet arkadan sarıldı.
“Bitti…”