26.bölüm- teyzem halleder -

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.Ertesi gün...
Okul – Teneffüs
Murathan koridorda Gazel'i yakaladı.
Her zamanki gibi cebinde elleri, yüzünde muzip bir gülümseme vardı.
Murathan: "Gazel, bu akşam gelsene. Bizimkilerle takılacağız."
Gazel kaşını kaldırdı.
Gazel: "Kimler?"
Murathan: "Buğlem'le Mert."
Gazel: "Bilmiyorum. Bakarız."
Murathan yüzünü buruşturdu.
Murathan: "Hadi ama ya. Arabayla biraz turlayacağız."
Gazel olduğu yerde durdu.
Sonra Murathan'a baştan aşağı baktı.
Gazel: "Ne arabası gerizekâlı?"
"Ehliyetiniz mi var arabayla turlayacakmışsınız?"
Murathan omuz kabarttı.
Murathan: "Ben biliyorum sürmeyi."

Gazel: "Nah biliyorsun."
"Sen pazar arabasını bile doğru düzgün süremiyorsun."
Murathan bozuntuya vermedi.
Murathan: "Kızım biliyorum diyorum ama."
Gazel: "Aynen..."
"Aynen."
Aynı saatlerde...
Hazen'in şirketi
Banu, Hazen'i ziyarete gelmişti.
Şirket her geçen yıl biraz daha büyümüş, modern bir kampüse dönüşmüştü.
Banu etrafına hayranlıkla baktı.
Banu: "Ooo..."
"Buralar bayağı güzelleşmiş."
Hazen gülümsedi.
Hazen: "Sağ ol."
"Gel, bahçeye çıkalım."
İkili şirket bahçesinde yürümeye başladı.
Hazen yeni bölümleri, atölyeleri ve çalışanları tek tek anlatıyordu.
Tam o sırada...
İki genç çalışan köşeyi dönerken birbirlerine çarptılar.
Ellerindeki dosyalar yere saçıldı.
Genç kız telaşla eğildi.
Genç kız: "Ay çok pardon."
Genç adam da hemen dosyaları toplamaya başladı.
Genç adam: "Sen iyi misin?"
Genç kız: "İyiyim."
Hazen ile Banu konuşmayı bırakıp onları izlemeye başladılar.
Gençlerin birbirlerine utangaç utangaç bakmaları ikisinin de dikkatini çekmişti.
Tam o sırada genç çift başlarını kaldırdı.
Doğruca Hazen ile Banu'ya baktılar.
İkiside aynı anda başlarını başka tarafa çevirdi.
Banu fısıldadı.
Banu: "Fark ettiler mi?"
Hazen kısık sesle
Hazen: "Evet."
"Hadi gidelim buradan."
İkisi de hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.
Akşam...
Murathan gizlice arabanın anahtarını aldı.
Evden izin alıp çıktı.
Sonra arkadaşlarına haber verdi.
Gazel de Hazen'den izin alarak evden ayrıldı.
Dört arkadaş buluşma noktasında bir araya geldi.
Murathan gururla anahtarı salladı.
Murathan: "Hadi arabaya."
Gazel olduğu yerde kaldı.
Gazel: "Ben binmem."
Buğlem: "Gazel hadi ya."
Gazel: "Ya can güvenliğim yok."
Mert güldü.
Mert: "Bir şey olmaz."
Gazel söylene söylene arka koltuğa oturdu.
Araba hareket etti.
Müzik açıldı.
Dört arkadaş yüksek sesle şarkılar söylemeye başladı.
Kahkahalar yükseliyordu.
Tam her şey yolundayken...
Bir kedi aniden farların önüne atladı.
Murathan refleksle direksiyonu kırdı.
Araba kontrolden çıktı.
Ve...
GÜM!
Elektrik direğine çarptı.
İçerisi birkaç saniye sessiz kaldı.
Herkes birbirine baktı.
Neyse ki kimsenin burnu bile kanamamıştı.
Buğlem titreyen sesiyle konuştu.
Buğlem: "Ne yapacağız?"
Gazel derin bir nefes verdi.
Gazel: "Ben demiştim kullanamaz diye."
Çok telaşlıydı.
Murathan başını öne eğdi.
Murathan: "Hazen teyzem halleder."
Gazel hemen döndü.
Gazel: "Annem ne alaka?"
Murathan: "Hazen teyzem işi kökünden çözer."
Mert telaşlandı.
Mert: "Ee ara bari."
Saat 00.00...
Hazen'in telefonu çaldı.
Uykulu gözlerle telefonu açtı.
Hazen: "Efendim teyzem?"
Telefondaki ses titriyordu.
Murathan: "Teyze..."
"Biz kaza yaptık."
Hazen'in uykusu bir anda kaçtı.
Yatağında doğruldu.
Hazen: "Ne?"
"İyi misiniz?"
Murathan: "İyiyiz de..."
"Araba iyi değil."
"Gelmen lazım."
"Annemle babamın öğrenmemesi gerek."
Hazen hiç düşünmeden ayağa kalktı.
Hazen: "Konum at."
"Beş dakikaya oradayım."
Hızlıca hazırlandı.
Her zamanki topuklu ayakkabılarını giydi.
Arabasına binip verilen konuma sürdü.
Birkaç dakika sonra olay yerine ulaştı.
Arabasından iner inmez Gazel koşup annesine sarıldı.
Hazen önce kızını kontrol etti.
Sonra diğer üç çocuğa baktı.
Hazen: "İyi misiniz çocuklar?"
Murathan başını salladı.
Murathan: "İyiyiz teyze."
Hazen dönüp hasarlı arabaya baktı.
Kaput ezilmiş, tampon parçalanmıştı.
Başını iki yana salladı.
Hazen: "Bu ne teyzem?"
Murathan suçlu bir çocuk gibi başını eğdi.
Murathan: "Teyze..."
Hazen ona yaklaştı.
Kızmak yerine Murathan'a sıkıca sarıldı.
Hazen: "Teyzesinin balı..."
"Önemli olan sizin sağ olmanız."
Sonra dört gence baktı.
Hazen: "Şimdi sizi tek tek evlerinize bırakacağım."
"Arabayı da ben hallederim."
"Tamam mı?"
Dördü de sessizce başını salladı.
Arabada dönüş yolunda...
Hazen dikiz aynasından çocuklara baktı.
Hazen: "Teyzeciklerim..."
"Ehliyetiniz yokken araba kullanmak ne ya ."
" Bana bakın Bir daha böyle bir şey yaparsanız..."
"Vallahi Banu'ya da Demir'e de söylerim."
"Tamammı söz verin bana "
Murathan ilk konuşan oldu.
Murathan: "Söz."
Buğlem: "Söz."
Mert: "Söz."
Gazel de usulca başını eğdi.
Gazel: "Söz."
Hazen hafifçe gülümsedi.
Bu geceyi kimse unutmayacaktı.
Ertesi sabah...
Murathan kahvaltıda tek kelime etmiyordu.
Sürekli tabağıyla oynuyordu.
Demir kahvesini içip ayağa kalktı.
Demir: "Ben çıkıyorum."
Murathan onu dikkatle izledi.
Demir evden çıkınca hemen peşinden gitti.
Sokağa çıktı.
Gözleri arabayı aradı.
Ve...
Arabayı görünce derin bir nefes verdi.
Araba tamir edilmişti.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
Murathan istemsizce gülümsedi.
Kendi kendine mırıldandı.
Murathan: "Teyzem be..."