13.bölüm-pamit timi-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

1 hafta sonra
Kedi artık evin bir parçası olmuştu.
Ama hâlâ adı yoktu.

Bir akşam Mehmet eve biraz ciddi bir yüzle geldi.
Demir de yanındaydı.
Hazen bunu görünce kaşını kaldırdı.
"Hayırdır?"
Banu da Demir'in yüzündeki ifadeyi fark etmişti.
Mehmet derin bir nefes aldı.
"Gülüm, sana bir şey söylemem lazım."
Hazen hemen tedirgin oldu.
"Noldu?"
Demir de koltuğa oturdu.
Mehmet konuşmaya başladı.
"Ben bir operasyon ekibine katıldım."
Oda sessizleşti.
Hazen'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Nasıl yani?"
Mehmet devam etti.
"Rütbem ve görevim nedeniyle teklif geldi."
"Ben de kabul ettim."
Banu hemen Demir'e döndü.
"Sen?"
Demir başını salladı.
"Ben de ekipteyim."
Banu gözlerini kapattı.

Kimse konuşmadı.
Mehmet yavaşça Hazen'in elini tuttu.
"Bu benim görevim."
Hazen elini çekti
Mehmetin omuzlarını sıkarak konuştu

"Mehmet..."
"Gazel daha küçücük."
" Bu iş ciddi öğretmenlik yapmaya benzemez Devletin Timinde olası bir operasyonda yaşama ihtimalin %50 , operasyonlar aylar belkide yıllar sürüyor "
Mehmet
"Bende biliyorum lakin ."
Demir de sessizce konuştu.
"Biz de gitmek istemiyoruz diye bir şey yok."
"Ama bazen görev çağırıyor."
Banu gözlerini Demirin gözlerine kenetledi.
"Ya dönemezseniz?"

Kimse birkaç saniye cevap veremedi.
Sonunda Mehmet konuştu.
"Dönmek için elimizden geleni yapacağız."

Hazen
'' ama dönmemekte var "

O gece Hazen uzun süre konuşmadı.
Banu da konuşmadı.
İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.
Sevdikleri adamları tehlikeli bir göreve gidiyordu.
Ve hiçbir eş böyle bir haberi duymaktan hoşlanmazdı.
Ama günler geçtikçe...
İsteksizce de olsa kabul ettiler.
Çünkü Mehmet'in de, Demir'in de gözlerinde aynı şeyi görüyorlardı.
Kararlılığı.
Bir akşam Hazen iç çekip Mehmet'e baktı.
"Vatan için gidiceksin değilmi?."
Mehmet başını kaldırdı.
Hazen devam etti.
"Ama bana söz ver."
"Ne olursa olsun eve dönmeye çalışacaksın."
Mehmet elini tuttu.
"Söz."
Mehmet konuştu şımarıkça
"Özlersin diye söz verdittin dimii"
Hazen telefonu eline aldı
" Yooo"

Mehmet Hazenin elindeki telefonu alıp koltuğa fırlattı
Hazen
"Napıyosun"
Mehmet Hazene yaklaştı
" Kızım sen beni özlemezsin yani öyle diyorsun"
Hazen
" Özlemem"

Mehmet Hazenin gözlerine baktı
" Kızım sen benle niçin evlendin ?
Sevdiğin için evlenmedinmi?"

Hazen kafası kaldırdı
Hiç birşey demedi
Mehmet
" Yoksaaa
Para içiinmi evlendin?"

Hazen Mehmet yaklaştı
" Ya ne için"

Mehmet
" Aaa ben bunu nasıl anlamadım
Sinsiii kadın "

Hazen ayağa kalktı
" Tabikiide para için evlenmedim "

Mehmet oturduğu yerden seslendi
" Ya ne için "
" Beni sevdiğin için değilmi"
Hazen giderken
Mehmet Hazeni
Köşeye çekti
Duvarla kendi arasına aldı
Tekrarladı o cümleyi
'' beni sevdiğin için değilmi "
Hazen yutkundu.kafasını salladı
" Yok"
Mehmet
" Ne için o zaman"

Hazen Mehmetin sarı saçlarına dokundu.
" Ha bu sarı kafan çok hoşuma gitti
Ondan"
Hazen odaya geçti
Mehmet konuştu kendi kendine
" Ondan yani sarı kafamdan"
Hazen duymustu seslendi
" He o sarı kafandan"

Aynı akşam...
Ev sessizleşmişti.
Murathan uyumuştu. Gazel de çoktan derin uykuya dalmıştı.
Banu balkona çıktı.
Gece serindi.
Bir süre sonra Demir de yanına geldi.
İkisi de korkuluklara yaslanıp karşıdaki ışıkları izlediler.
Demir sessizliği bozdu.

Bir süre sustular.
Sonra Demir konuştu.
"Ben yıllardır bu işlerin içindeyim."
"Korkuyu da biliyorum."
"Bekleyen insanın ne hissettiğini de."
Banu gözlerini ona çevirdi.
" Beklettinmi daha önce birini"
Demir kısa bir cevap verdi.
" Hayır"

Demir devam etti.
"Ama korku yüzünden yaşamayı bırakırsan..."
"Hayat senden daha çok şey alır."
Banu cevap vermedi.
Demir hafifçe gülümsedi.
"Merak etme."
"Kolay kolay başımıza bir şey gelmez."
Banu kaşını kaldırdı.
"Bu hiç güven vermedi."
Demir istemsizce güldü.
"Elimden gelen bu."

Sonra Demir saate baktı.
"Ben artık gideyim."
Banu başını salladı.
"Tamam."
Demir kapıya yöneldi.
Tam içeri girecekken durdu.
"Banu."
Demir Banuya döndü
"Ne olursa olsun..."
"Yalnız değilsin."
Sonra içeri geçti.
Banu ise balkonda kaldı.
Gece rüzgârı saçlarını savuruyordu.
Demir'in ardından uzun uzun baktı.
Sanki söylemek istediği bir sürü şey vardı da söyleyemiyordu.
Başını eğdi.
Ve kimsenin duymadığı bir sesle mırıldandı:
Bakışlarını karanlığa çevirdi.
"Tek güvendiğim liman da yıkılırsa..."
Yutkundu.
"Ben kime sığınacağım ?"

Gece sessizdi.
Sorusu cevapsız kaldı.
Bu mırıldanmayı bir kişi hariç kimse duymadı

Ve böylece...
Pamit Timi'nin hikâyesi başlamış oldu.