3.Bölüm-Gazel nerdesin-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

Sabah… Hazen adliyeye ifadesini vermişti
Kenan hapse atılmıştı lakin uzaklaştirma kararı ile içerden çıktı

ev

ile
yan yana uzanmıştı.
Sessizlik vardı.

Ama dün yaşananlar… hâlâ aralarındaydı.
Mehmet başını çevirip baktı:
“Gülüm… sen ne yaptın ya…”

Hazen kaşını kaldırdı:
“Ne yaptım?”

Mehmet hafif güldü ama şaşkındı:
“Kızım… sen silah kullanmayı nerden biliyorsun?”

Hazen omzunu silkti:
“Gençken köye giderdik… Fadime diye bir kız arkadaşım vardı.”

“O öğretmişti.”

Mehmet başını salladı:
“Senden korkulur…”

Hazen dirseğiyle vurdu:
“Hadi be ordan.”

Kısa bir gülüş…

Zaman geçti…

Aylar sonra…

24 Nisan

Banu

sezaryenle doğum yaptı.

Murathan dünyaya geldi.
İlk ağlayışı…
odaya yayıldı.

Banu’nun gözleri doldu.

içeri alındığında
elleri titriyordu.

Bebeği kucağına aldı.

“Oğlum…”

Sesi kırıldı.
Banu yorgun ama mutlu:

“Bak… sana benziyor…”

Batuhan eğildi, Banu’nun alnından öptü.

“İkiniz de… bana benziyorsunuz.”

O an…
her şey tamdı.
Ama aynı anda…

karnını tutuyordu.
Henüz doğurmamıştı.

Gülerek dedi:

“Benimki de geliyor az kaldı…”

Banu gülümsedi:
“Murathan’a arkadaş geliyor demek.”

3 Ay Sonra

Zaman geçti.
Murathan artık kucağa sığmayan,

gözleri gülen bir bebekti.
Ve o gün geldi.

Birkaç ay sonra—

19 Ağustos.

Hazen doğumdaydı.
Zor…

ama beklenen an.

Gazel doğdu.

Odaya alındı.

Mehmet hemen yanına geldi.

Hazen’in yanaklarından öptü.
Suyu uzattı.

“İyi misin?”

Hazen

“Kızımız…”

Mehmet’in gözleri doldu.

Batuhan
Murathan’ı kucağında tutuyordu.

Banu ona fısıldadı:
“Herkes kendi bebeğine bakıyor da…”

“Benim teyzesinin kuzusu Gazel nerde?”

Hazen hafif gülümsedi:
“Hemşireler getirecekti…”

10 Dakika Sonra

Kapı açıldı.
Bir hemşire girdi.
Ama yüzü…
Kireç gibi bembeyazdı.

“Hanımefendi…”

Hazen hemen doğruldu:
“Evet?”

Hemşire yutkundu:
“Gazel Kaya adlı bebek…”

Durdu.
“Yerinde yok.”

Hazen’in yüzü dondu.
“Nasıl yok…?”

“Bebeğim nerde?!”

Bir anda kalkmaya çalıştı.
“Gazel!… Gazel!!”

Gözyaşları boşaldı.

Mehmet de ayağa fırladı:
“Nasıl yok lan?!”

“Benim kızım nasıl yok?!”

Koridor karıştı.
Doktorlar geldi.

Hemşireler koşuşturdu.
Hazen kapıya yöneldi:

“Gazel nerde?!”

“Ne yaptınız bebeğime?!”

Mehmet onu tutmaya çalıştı ama kendisi de yıkılmıştı.

Hastane koridoru…
çığlıklarla doldu.
Bir anne…
Evladının kokusunu içine çekemeden ,evladını kaybetmişti.