2.bölüm-Hazen Kaya-

kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

Gün… ev
Hazen yürüyüşe çıkmıştı.
Hava açıktı… ama içi hâlâ huzursuzdu.
Rüyanın ağırlığı geçmemişti.
Evde…

Mehmet yalnızdı.
Salonda oturuyordu.
Sessizlik vardı.
Kapı… yavaşça açıldı.
Mehmet başını kaldırmadan:

“Hazen… sen mi geldin?”

Bir ses.
Soğuk.

“Ben geldim.”

Mehmet bir anda döndü.
Kapıda…
Kenan.
Gözleri karanlık.
Elinde silah.
Bir anda…
silahı Mehmet’in alnına dayadı.

“Belgeleri ver.”

“Askerlik belgelerini.”

Mehmet gözünü kırpmadı:

“Ölsem vermem.”

Bir anlık sessizlik…
Sonra—
ilk yumruk.

İkisi birbirine girdi.
Masa devrildi.
Sandalyeler sürüklendi.
Mehmet direndi…

ama Kenan daha hazırlıklıydı.
Bir hamlede Mehmet’i çevirdi.
Kolunu sıktı.
Silahı başına dayadı.

“Son kez söylüyorum… ver!”

Tam o anda—
kapı açıldı.
Hazen içeri girdi.
Bir an dondu.
“Kenan Aktaş…”

Kenan sırıttı:
“Aaa… Hazen…”

“Hamilesin… değil mi?”

Sesi alçaldı:
“Çocuğun… yetim büyümesin istiyorsan…”

“Belgeleri ver.”

Hazen’in kalbi hızlandı.
“Ne… ne belgesi?”

Kenan sabırsız:
“Askerlik!”

Mehmet dişlerini sıktı:
“Hazen… sakin…”

Hazen başını salladı.
Titreyen bir sesle:
“Tamam… tamam… getiriyorum…”

“Sakın vurma Mehmet’i…”

Karar Anı
Hazen odaya girdi.
Çekmeceyi açtı.
Belgeler oradaydı.
Ama…

onlara bakmadı bile.
Elini…

çekmecenin arkasına attı.
Silahı aldı.
Derin bir nefes aldı.
Gözleri değişti.
“Korkma…”

kendi kendine fısıldadı.
“Bitir bunu.”

Son
Hazen geri döndü.
Yavaş adımlarla yürüdü.
Kenan hâlâ Mehmet’i tutuyordu.
“Getirdin mi?”

Hazen yaklaşırken…
bir anda yön değiştirdi.
Silahı kaldırdı.
Tek atış.

Kenan’ın kalbinin yanına.
Kenan geriye sendeledi.
Yere yığıldı.

Kenan zorla konuştu:
“Hazen… Yılmaz…”
“Bunu yapabilecek kadar… cesur muydun…”

Hazen dimdik durdu:
“Yılmaz değil…”
“Hazen Kaya.''

Sonrasında
Hemen Mehmet’e koştu.
Sarılıp kontrol etti.
“İyi misin?!”

Mehmet nefes aldı:
“İyiyim… sen?”

Hazen başını salladı:
“İyiyim…”

Ama elleri hâlâ titriyordu.
Mehmet onu sardı.
“Geçti…”

Sonra telefonunu aldı:
“Batuhan’ı arıyorum.”

Bir süre sonra…
Kapı açıldı.
Batuhan içeri girdi.
Yanında Banu.
Banu’nun gözü direkt Hazen’e gitti.
Koştu.
“Hazen!”

Sarılıp geri çekildi:
“İyi misin sen?!

Hazen başını salladı:
“İyiyim…

“Mehmet’e bir şey olmadı.”

Banu’nun gözleri doldu:
“Ya sana olsaydı…”

Batuhan Kenan’a baktı.
Ciddiydi.
“Bunu ben hallederim.”

Mehmet başını salladı.
Batuhan telefona sarıldı.
Kısa, net konuştu.
Sonra dönüp Hazen’e baktı:
“Kendini korudun.”

“Bu bir suç değil.”

Banu Hazen’in ellerini tuttu:
“Ama sen artık yalnız değilsin…”

Gülümsedi.
“İkiniz varsınız.”
Hazen derin nefes aldı.

Gece… Batuhan ile Banu’nun evi
Kapı kapandı.

Dışarıdaki karmaşa…
arkada kaldı.
Banu içeri girer girmez çantasını bıraktı.
Ellerini karnına koydu.

Derin bir nefes aldı…
ama yetmedi.
Batuhan kapıyı kilitledi.
Döndü.
Banu’ya baktı.
“İyi misin?”

Banu başını salladı…
ama gözleri doluydu.
“Batuhan…”

Bir adım attı.
“Az daha…”

Sesi titredi.
“Az daha Mehmet…”

Devam edemedi.
Batuhan hemen yanına geldi.
Omuzlarından tuttu.
“Bir şey olmadı.”

“Geçti.”

Banu başını salladı:
“Geçmedi…”

Gözlerinden yaş süzüldü.
“Hazen… tek başına yaptı bunu…”
“Hamile haliyle… Batuhan…”

Batuhan’ın yüzü ciddileşti.
“Mecbur kaldı.”

Banu ellerini sıktı:
“Ya yapamasaydı?”

Sessizlik.
Batuhan cevap vermedi.
Çünkü o da aynı şeyi düşünmüştü.
Yakınlık
Banu bir anda Batuhan’a sarıldı.
Sıkı sıkı.
“Korktum…”

Batuhan onu sardı.
Saçlarını okşadı.
“Ben buradayım.”
“Size bir şey olmaz.”

Banu geri çekildi.
Gözleri dolu dolu:
“Hep böyle diyorsun…”

“Ama hayat… dinlemiyor.”

Batuhan hafifçe gülümsedi.
Ama gözleri ciddiydi:
“Hayat dinlemez…”
“Ama ben dinletirim.”

Banu kaşını kaldırdı:
“Sen mi?”

Batuhan yaklaşarak:
“Ben.”

Elini Banu’nun karnına koydu.
“Siz benim ailemsiniz.”

“Gerekirse dünyayı karşıma alırım.”

Banu hafifçe güldü: