15.bölüm-şiire gazele-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

Eslem ile İboş’un düğün günü gelmişti.
Salon ışıl ışıldı.
Herkes güzel kıyafetlerini giymiş, masalarda tatlı bir telaş vardı.
Hazen, Mehmet’in yanında oturuyordu.
Banu ile Demir de yanlarındaydı.
Murathan koşturuyor, Gazel ise annesinin elini tutup etrafa bakıyordu.
Eslem gelinliğiyle içeri girdiğinde herkesin yüzünde bir gülümseme oluştu.
İboş’un heyecanı gözlerinden belliydi.
Nikâh kıyıldı.
Alkışlar yükseldi.
Sonra müzik başladı.
Bir anda herkesin dikkatini çeken o şarkı çaldı…
“Şiire Gazele…”
Hazen’in yüzü değişti.
Bir an Gazel’e baktı.
Sonra Mehmet’e.
Çünkü bu isim onun için sadece bir şarkı değildi.
Kızının adıydı.
Annesinden kalan bir hatıraydı.
Mehmet de Hazen’in ne düşündüğünü anlamıştı.
Elini tuttu.
“Gülüm…”
Hazen hafifçe gülümsedi.
“Güzel denk geldi.”
Mehmet başını salladı.
“Senin kızın gibi.”
Hazen’in gözleri doldu ama bu kez hüzünden değil…
Mutluluktandı.
Şarkı devam ederken Eslem ile İboş dans ediyordu.
Herkes onları izliyordu.
Banu Hazen’e eğildi.
“Bak…”
“Bazı hikâyeler gerçekten güzel bitiyor.”
Hazen gülümsedi.
“Bitmiyor aslında.”
“Kaldığı yerden devam ediyor.”
Mehmet onları dinleyip araya girdi.
“Yine derin konuşmalar başladı.”
Hazen ona baktı.
“Sen sus sarı kafa.”
Mehmet güldü.
“Yine mi sarı kafa?”
“Yıllardır değişmedi.”
Hazen omzuna hafifçe vurdu.
O gece düğünde herkes eğlendi.
Ama Hazen ile Mehmet için o şarkı…
Yıllar sonra bile hatırlayacakları küçük, özel bir an oldu.