27.bölüm- hapisten çıkmış -

kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.Ertesi gün...
Murathan hazırlanıp okula gitti.
Dünkü kazanın gerginliği biraz olsun geçmişti.
İlk teneffüste Gazel'i bahçede tek başına görünce yanına yürüdü.
Ellerini cebine koydu.
Yüzünde yine o tanıdık gülümseme vardı.
Murathan: "Teyzem halletmiş."
Gazel hafifçe gülümsedi.
Gazel: "Annem olmasa ne yapacaktın acaba?"
Murathan omuz silkti.
Murathan: "Bilmem."
"Muhtemelen hâlâ direğin yanında oturuyor olurdum"
Gazel istemeden güldü.
Murathan bir an sustu.
Sonra aklına geleni söyledi.
Murathan: "Ha bu arada..."
"Platoniğin ne demek olduğunu öğrendim."
Gazel merakla döndü.
Gazel: "Neymiş?"
Murathan: "Tek taraflı aşk gibi bir şeymiş."
Gazel başını salladı.
Gazel: "Öyleymiş demek..."
Murathan gözlerini kıstı.
Murathan: "Sen neden sormuştun?"
Gazel hiç düşünmeden omuz silkti.
Gazel: "Hiç."
"Öylesine."
Murathan çok da üstelemedi.
Ders zili çalınca birlikte sınıfa yürüdüler.
Okul çıkışı...
Gazel doğruca annesinin şirketine gitti.
Bunu ara sıra yapardı.
Kapıyı açmak için tam kolunu uzatmıştı ki...
İçeriden annesinin sesi geldi.
İstemsizce durdu.
Kapı tam kapanmamıştı.
İçeride Hazen ile Eray konuşuyordu.
Eray: "Ha bu arada..."
"Mehmet hapisten çıkmış."
Hazen'in sesi bir an duraksadı.
Hazen: "Mehmet..."
"Hapisten mi çıkmış?"
Eray: "Evet."
"Bu olanları öğrendikten sonra İclal de onu terk etmiş."
"Neyse..."
"Benim işim çıktı."
"Görüşürüz."
Hazen: "Görüşürüz."
Kapı kapandı.
Odanın içinde sessizlik kaldı.
Hazen yavaşça koltuğuna oturdu.
Boşluğa bakarak fısıldadı.
Hazen: "Hapisten çıkmış..."
Kapının arkasında duran Gazel ise konuşulanların tamamını duymuştu.
Hiç ses çıkarmadı.
Ne kapıyı hızla açtı...
Ne de geri döndü.
Sadece birkaç saniye bekledi.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi kapıyı tıklatıp içeri girdi.
Gazel: "Anne..."
Hazen başını kaldırdı.
Yüzündeki düşünceli ifade bir anda yumuşadı.
Hazen: "Hoş geldin balım."
Gazel gülümsedi.
Gazel: "Hazır mısın?"
"Eve gidelim mi?"
Hazen ayağa kalktı.
Hazen: "Hazırım."
Çantasını aldı.
Birlikte şirketten çıktılar.
Yol boyunca Gazel hiçbir şey sormadı.
Çünkü annesinin konuşmak istemediğini anlamıştı.
Ama kendi içinde de garip bir sessizlik vardı.
Babasının hapisten çıktığını öğrenmişti.
Ne sevinmişti...
Ne de üzülmüştü.
Çünkü Mehmet...
Onun için bir yabancı gibiydi.
Yüzünü artık neredeyse hatırlamıyordu.
Sadece bir zamanlar "babası" denilen bir adamın var olduğunu biliyordu.
Çocukluğu boyunca onu görmeyi hiç istememişti.
Mehmet de yıllar içinde bu karara saygı göstermiş, kızını zorlamamıştı.
Fakat...
Her doğum gününde,
Her bayramda,
Her okul yılı başladığında,
Sessizce onu düşünmüştü.
Gazel'in büyüdüğünü yalnızca uzaktan öğrenmiş,
Onun sesini değil, sadece hatırasını taşıyabilmişti.
Bir baba olamamıştı.
Ama kızını özlemekten de hiç vazgeçmemişti.