24.bölüm- zevzek-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.10 yıl sonra…
Zaman, sessizce geçmişti.
Gazel ile Murathan artık lise 2 öğrencisiydi.
Gazel…
Annesinin gençliğine öylesine benziyordu ki, Hazen bazen karşısına geçtiğinde kendi lise yıllarını görüyormuş gibi oluyordu.
Hâlâ kahkülünü uzatmamıştı.
Uzun koyu saçları, ela gözleri, inatçı bakışları
Dediğim dedik, lafını esirgemeyen, gerektiğinde kafa tutan…
Ama bir o kadar da güler yüzlü, neşeli ve içten.Tıpkı annesi. Bir tek bembeyaz teni babasına benziyordu Gazel babasıyla hiç görüşmemişti.istememişti.
Mehmette buna saygı duyup gazelle görüşmemişti. Daha doğrusu Hapiste olduğu içinde görüşememişti
Yüzünü hatırlıyordu ama unutmak istiyordu..
Murathan ise Banu'nun gençliğinin yürüyen hâliydi.
Esmer tenli, ela gözlü, uzun boylu, yakışıklı bir delikanlı…
Biraz da çapkın.
Şakalaşmadan duramaz, herkesi güldürmeye çalışırdı.
Hazen ile Banu ise…
Yıllar geçmiş olsa da değişmeyen tek şey dostluklarıydı.
Sabah…
Hazen erkenden kalkmış, kahvaltıyı hazırlamıştı.
Tam o sırada Gazel okul formasıyla merdivenlerden indi.
Çantasını omzuna taktı.
Masaya bile oturmadan kapıya yöneldi.
Hazen arkasından seslendi.
Hazen "Balım, hadi bir şeyler ye."
Gazel "Anne ben yemeyeceğim."
Hazen gülümseyerek sandalyeyi gösterdi.
Hazen "Ben de senin yaşlarındayken yemezdim."
Gazel bir anda durdu.
Gazel "Ney?"
Merak edip masaya oturdu.
Gazel "Yemiyor muydun? Anneannem ne diyordu?"
Hazen çayından bir yudum aldı.
Hazen "Ben kahvaltı etmeyi sevmezdim."
"Okula giderken sabah hiçbir şey yemezdim."
"Çünkü annen çalışıyordu."
"Bana kahvaltı hazırlayacak vakti olmuyordu."
"Ben de kendime hazırlamaya üşenirdim."
"Hem çoğu zaman hazırlanacak vaktim de olmazdı."
Gazel gülmeye başladı.
Gazel "Süsleniyor muydun?"
Hazen kahkaha attı.
Hazen "Hemde ne süs..."
"Maskarasız okula gitmezdim."
Gazel kaşlarını kaldırdı.
Gazel "Niye bu süs?"
"Sevgilin mi vardı?"
Hazen eliyle alnına vurdu.
Hazen "Ne sevgilisi kızım..."
Sonra hafifçe gülümsedi.
"...ama."
Gazel hemen öne eğildi.
Gazel "Ama?"
Hazen "Tabii ki hoşlandığım biri vardı."
Gazel heyecanlandı.
Gazel "Söyledin mi bari?"
Hazen başını iki yana salladı.
Hazen "Ne söylemesi..."
"Platoniktim ben."
Gazel yüzünü buruşturdu.
Gazel "O ne be?"
Hazen gülerek ayağa kalktı.
Hazen "Okulda öğren de gel."
Gazel çantasını aldı.
Gazel "Peki."
"Hadi ben kaçtım anniş."
Koşarak çıktı.
Okula doğru yürürken...
Bir anda arkasından bir ses geldi.
Murathan "Böö!"
Gazel yerinden sıçradı.
Sonra Murathan'a sert sert baktı.
Gazel "Bööymüş ha..."
"Ne kadar komik şaka gerizekâlı."
"Düzgün gelsene."
Murathan sırıttı.
Murathan "Geldim işte."
Birlikte yürümeye başladılar.
Bir süre sonra Gazel merakla döndü.
Gazel "Murathan."
Murathan "Efendim."
Gazel "Platonik ne demek?"
Murathan kafasını kaşıdı.
Murathan "Bilmem ki."
"Hem sen niye sordun?"
Gazel "Hiç..."
"Merak ettim."
Okulun kapısından girdikleri sırada...
Buğlem koşarak geldi.
Gazel'e sarıldı.
Buğlem "Gazeeel!"
Gazel "Ay bakma öyle."
"Ne diyeceğini biliyorum."
Buğlem bı gazele bı Murathana gülümseyerek baktı.
Buğlem "Ayy hiçbir şey demedim ki."
Gazel gülerek omzuna vurdu.
Gazel "Hadi yürü ."
Murathan da arkadaşlarının yanına gitti.
Son ders...
Beden eğitimi.
Ders bitince Gazel çeşmede ellerini yıkıyordu.
Murathan sessizce arkasına geldi.
Murathan "Gazel."
Gazel "Ne?"
Murathan elindeki su şişesini kaldırdı.
Gazel hemen anladı.
Gazel "Sakın."
Murathan "Ama Gazel..."
Gazel "Zevzeklik etme."
"Git şuradan."
Murathan dayanamadı.
Şişedeki suyu Gazel'in üzerine boşalttı.
Gazel bir an dondu.
Sonra çeşmenin musluğunu Murathan'a çevirdi.
İkisi de saniyeler içinde sırılsıklam oldu.

Okul çıkışı...
Murathan'ın telefonu çaldı.
Banu "Oğlum Hazen teyzenlere gel."
"Ben de oradayım."
Murathan "Tamam anne."
Telefon kapandı.
Gazel iç çekti.
Gazel "Annemle Banu teyze çok kızacaklar hep senin yüzünden."
Murathan omuz silkti.
Murathan "Bütün suç benim mi?"
Gazel "Sen başlattın."
Murathan "Sen de karşılık verdin."
Gazel kaşlarını çattı.
Murathan'ın tam karşısına geçti.
Gazel "Zevzek..."
"Haddini aşma."
Murathan bir adım daha yaklaştı.
Murathan "Aşarsam ne olur?"
Gazel gözlerini kısmıştı.
Gazel "Ben ayağıma basanın topuğuna sıkarım."
"Bir gün sinirli hâlime denk gelmek istemezsin."
Murathan kahkaha attı.
Murathan "Çok korktum Gazel Hanım."
"Hem o sinirli hâllerini beraber büyüdüğümüz için gayet iyi biliyorum."
Gazel gözlerini devirdi.
Sonra önden yürümeye başladı.
Hazen'in evi...
Banu bir şeyler anlatıyordu.
Hazen ise bahçede hortumla çiçekleri suluyordu.
Kapı açıldı.
İki çocuk içeri girdi.
Üstlerinden sular damlıyordu.
Banu gözlerini açtı.
Banu "Oğlum bu ne hâl?"
Murathan başını eğdi.
Murathan "Anne şey..."
Hazen çocuklara baktı.
Sonra gülmeye başladı.
Hazen "Kızım..."
"Sudan çıkmış balığa dönmüşsünüz."
Gazel "Murathan başlattı."
Murathan "Ne anne..."
"Hazen teyze..."
"Ben başlattım ama..."
Hazen bir an Banu'yla göz göze geldi.
İkisinin de aklına aynı anı gelmişti.
Yıllar önce...
Kendilerinin yaptığı su savaşları...
Hazen hiçbir şey demeden hortumu çocuklara çevirdi.
Şırıl şırıl su ikisinin üzerine aktı.
Hazen "Sizi eşek sıpaları!"
Murathan kaçmaya çalıştı.
Murathan "Teyze yapma!"
Gazel de kahkahalar atıyordu.
Gazel "Anne dur ya!"
Hazen hortumu yere bıraktı.
Gülerek çocuklara baktı.
Hazen "Eğlendiniz mi su savaşı yaparken?"
Gazel şaşkınlıkla sordu.
Gazel "Kızmadınız mı?"
Banu gülümseyerek cevap verdi.
Banu "Niye kızalım canım?"
"Biz de yapıyorduk."
Murathan annesine döndü.
Murathan "Annelerin kraliçesi"
Banu hemen elini kaldırdı.
Banu "Sakın bu hâlde bana sarılma."
Hazen de kahkahasını tutamadı.
Hazen "Evet."
"Niye kızalım?"
"Biz de sizin yaşınızdayken böyleydik."
"Hadi şimdi..."
"Eve geçin."
"Şu kıyafetlerinizi değiştirin."
Gazel annesinin yanağına bir öpücük kondurdu.
Gazel "Tamam anniş."
İki genç kahkahalar atarak içeri koştu.
Hazen ile Banu arkalarından baktılar.
Sonra istemsizce birbirlerine gülümsediler.
Çünkü yıllar değişmişti...
Ama bazı çocukluklar, nesilden nesile aynı neşeyle devam ediyordu.