14. Bölüm -mızıkçılık yapma-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.
Aradan bir yıl geçmişti.
Hayat artık başka bir düzende akıyordu.
Mehmet ve Demir, Pamit Timi’nde görevlerine devam ediyordu.
Zor günler oluyordu elbette.
Ama artık herkes bir şekilde beklemeyi, sabretmeyi öğrenmişti.
Demir ve Banu’nun hikâyesi de sessizce ilerlemişti.
Büyük sözlerle değil…
Küçük şeylerle.
Bir kahveyle.
Bir kapı önünde bekleyişle.
Bir “iyi misin?” sorusuyla.
Sonunda Demir bir gün Banu’nun karşısına geçmişti.
Uzun uzun konuşmuştu.
Ve ona evlenme teklif etmişti.
Banu önce susmuştu.
Çünkü geçmişte yaşadıkları kolay değildi.
Ama Demir’in ona verdiği güveni biliyordu.
Kabul etmişti.
Düğün yapmadılar.
Sadece sade, zarif bir nikâh yaptılar.
Yanlarında sevdikleri vardı.
Ve o gün Banu ilk kez korkmadan yeni bir başlangıca “evet” demişti.
İki hafta sonra…
Hava güzeldi.
Murathan topunu almış, sahaya koşuyordu.
Banu bankta otururken Demir ona baktı.
“Geliyor musun?”
Banu gülümsedi.
“Ben izleyiciyim.”
Murathan hemen bağırdı.
“Anneee sen de izle!”
Bir süre sonra Demir topu eline aldı.
“Murathan.”
“Seninle oyun oynayalım mı?”
Murathan’ın gözleri parladı.
“Olur!”
Demir ciddi ciddi sahayı gösterdi.
“Sağ kale benim.”
“Sol kale senin.”
Sonra gülerek ekledi:
“En çok gol atan anneni öper.”
Banu bir anda ayağa kalktı.
“Ne?”
Murathan kahkaha attı.
“Hadi hadi oynayalım.”
Banu ellerini beline koydu.
“Hey! Bana sordunuz mu acaba?”
Demir masum masum baktı.
“Murathan…”
“Annen mızıkçılık yapıyor.”
Murathan hemen annesine döndü.
“Anne mızıkçılık yapma.”
Banu şaşkın şaşkın baktı.
“İkiniz anlaşmışsınız.”
Oyun başladı.
Murathan küçücük boyuyla bütün gücüyle oynuyordu.
Ne zaman Demir’in kalesine gol atsa…
Koşarak Banu’nun yanına geliyor, yanağından öpüyordu.
“Anne kazandım!”
Banu gülüyordu.
“Benim oğlum.”
Demir uzaktan izleyip başını salladı.
“Belli oldu takım kimden yana.”
Bir süre sonra Demir de gol attı.
Topu bıraktı.
Direkt Banu’ya doğru yürüdü.
Banu hemen elini kaldırdı.
“Hop hop.”
“Nereye geliyorsun?”
Demir gülümseyerek yaklaştı.
“Akşam görüşürüz seninle.”
Banu kaşlarını kaldırdı.
“Ne görüşülecekmiş?”
Demir Murathan’a baktı.
Sonra Banu’ya eğilip alçak sesle söyledi.
“Anlaşmanın kuralı vardı.”
Banu gülmeye başladı.
“Sen gerçekten çocukla yarıştın mı?”
Demir omuz silkti.
“Kurallar kuraldır.”
Murathan uzaktan bağırdı:
" Hadi gell ”
Demir başını çevirdi.
“annen salmıyor oğlum.”
Banu Demir'e döndü
" Ne"
Ve o gün…
Sadece bir futbol oyunu değildi.
Bir ailenin yeniden kurduğu küçük, mutlu anlardan biriydi.