1.bölüm-rüyamıydı herşey-

Bu kitapta yer alan bilgi ve anlatımların tamamının tarihî veya bilimsel olarak doğruluğu kesin değildir. Eserde yer alan bazı olaylar, kişiler ve bilgiler kurgu amacıyla değiştirilmiş, yorumlanmış veya yazarın hayal gücüyle şekillendirilmiş olabilir. Bu nedenle kitapta bulunan bilgilerin tamamı kesin ve resmî kaynak olarak değerlendirilmemelidir.

Not:bu kitap bir demet kadife gülüm kitabının ikinci kitabıdır.konuya daha hakim olabilmek için 1. Kitabı okumanızı tavsiye ederim.

Hazen yatakta uzanmış.
Gözlerini açmaya çalışıyordu.
Sıçrayarak uyandı uykusundan

"Mehmet"

Ayağa kalktı,bi hışınla
Ağlıyordu.
Odaların kapılarını endişe ile açıyordu.
Mehmet'i gördü.
Öyle bı sarıldıki
Mehmet şaşırmısti
Hazen'in saçlarını okşadı
Hazen nefes nefeseydı.
Hazen çekildi.

"Mehmet se sen yaşıyorsun Mehmet 7 kurşun,morg,mezarlık,tören "

Mehmet hazenin ellerinden tutup koltuğa oturttu.

"Şşs gülüm kabus ,rüyaydı gülüm"

Hazen Mehmetin göğsüne başını bastırdı

" Rüyamıydı herşey,
Ama çok gerçekçiydi , Gazeli de gördüm"

"Gazelidemi gördün kime benziyordu?'

"Kahve dalgalı saçları vardı, bembeyaz teni ,Kehribar gözleri,kahkülüde vardı."

"Senin gibi kahkülüde vardı "

Mehmet hazenin elinden tutup kahvaltı sofrasına götürdü.
Birlikte kahvaltı ettiler.lakin Hazenin kafası dalgındı
Rüyadaydı
Hazen masadan kalktı Banu ile bulaşacaktı.

Hazen hazırlanmıştı.

Ama aynaya baktığında…
yüzünde bir eksiklik vardı.
Gülüyordu…

ama gözleri hâlâ geceyi taşıyordu.
Banu çoktan gelmişti.
Masada oturmuş, elini karnına koymuştu.
Hazen’i görünce gülümsedi:

Hazen oturdu.
Hiç uzatmadan…
anlattı.

Mehmet…
kurşunlar…
soğuk bir morg…
bir mezarlık…
ve…
Gazel.
Banu dinlerken…

kaşları çatıldı.
Ama sesi sakindi:
“Hazen… sakin ol.”

“Rüyaydı sadece… takma.”

Hazen başını salladı ama…
parmakları fincanın kenarında geziniyordu.

“Yok ne takıcam…”

Derin bir nefes aldı.
“Ee… Murathan napıyor?”

Banu bir anda yumuşadı.
Gözleri parladı.

Elini karnına koydu:
“Napsın… içeride doğmayı bekliyor.”

Hazen hafifçe gülümsedi.
İlk kez içten…

“Murathan… hele bu doğsun…”

Gözleri parladı:
“Dünyanın en güzel teyzesi olucam.”

Banu güldü:
“Gazel’i doğurunca da ben olucam.”

İkisi de bir an…
birbirine baktı.

Sonra…
güldüler.
Sessiz An
Ama o kahkahanın içinde…
Hazen’in aklı hâlâ oradaydı.

Bir mezarlıkta…
bir isimde…
bir yüz hatırlayışta.
Gazel…
Hazen yavaşça karnına dokundu.

“Ya rüya değilse…”

Banu ciddileşti:
“Ne demek o?”

Hazen gözlerini uzaklara dikti:
“Sanki… görmedim…”

“Hatırladım.”

O anda
Banunun telefonu çaldı
Eslem
Ankaraya geliyorlardı.

Akşam… şık bir restoran
Masa kurulmuştu.
Işıklar loş…
müzik hafif…
ve ortada…
altı kişilik bir hikâye.

Banu’nun telefonu çaldığında başlayan şey…
şimdi gerçek olmuştu.
Eslem geldiğinde…
hiç değişmemiş gibiydi.
Aynı enerji…
aynı gülüş.

Ama yanında biri vardı.
İbrahim.
Biraz rahat… biraz umursamaz…

ama Eslem’e bakışından belli…
fena tutulmuş.

Banu hemen laf attı:
“Eso… sen eskiden diyodun ya… ‘ben sevgili yapmam’ diye…”

Hazen gülerek araya girdi:
“He valla… noldu şimdi?”

Eslem bir an durdu.
Utandı.
Gözlerini kaçırdı:

“Ee… şey oldu…”

Hazen eğildi, gözlerini kıstı:
“İboş’a çok fena aşık oldun dimi?”

Eslem dudaklarını ısırdı:
“…yani…”

Üçü birden güldü.
Banu dirseğiyle dürttü:
“Yani falan yok… gözünden belli.”

Erkekler Tarafı
Diğer tarafta…
Mehmet, Batuhan ve İbrahim kendi dünyasın
daydı.
Mehmet şaşkın:
“Lan… biz aynı sınıftaydık ortaokulda!”

Batuhan güldü:
“Aynen! Bu var ya…”

İbrahim’i gösterdi:
“en arka sıranın kralıydı.”

İbrahim kahkaha attı:
“Ula siz de az değildiniz ha!”

Mehmet başını salladı:
“Hoca en çok seni kovuyodu.”

İbrahim:
“Ama en çok ben kalıyodum ”

Üçü birden güldü.
Masanın Ortası

Bir noktada…
sohbetler birleşti.
Hazen Mehmet’e baktı.
Mehmet de ona.
O an…

kısa ama yoğun bir bakış geçti aralarında.
Hazen’in aklından…
o rüya geçti.
Bir anlığına…
gülüşü durdu.
Mehmet fark etti.
Ama bozmadı.

Sadece…
elini Hazen’in elinin üstüne koydu.
Hazen hafifçe irkildi…
ama sonra…
rahatladı.

Masa gülüyordü
Eski Neşe
Mutluluk
Geri gelmişti.