55. bölüm / 55

Bölüm 51:Küllerin Arasında Hesaplaşma

Bölümler 55Şu an: Bölüm 51:Küllerin Arasında Hesaplaşma

Helikopter, eski kütüphane kalıntılarının olduğu yamaca sert bir iniş yaptı. Burası, yıllar önce Elif’in dünyasının başına yıkıldığı, Aras’ın ise ruhunu o alevlere teslim ettiği yerdi.
Yiğit, Muhtar’ı yakasından tutarak dışarı savurdu. Muhtar, aldığı yaralara rağmen hâlâ o uğursuz sırıtışını yüzünde taşıyordu.
“Yuvaya hoş geldin küçük kuş," dedi Muhtar, Elif’e bakarak.
"Babanın kemikleri bile sızlıyordur şimdi."
Elif cevap vermedi. Silahının kabzasıyla Muhtar’ın suratına sert bir darbe indirdi. Sonra Aras’a döndü.
"İn aşağı," dedi buz gibi bir sesle.
"Kendi yarattığın enkazla yüzleşme vaktin geldi."
Kütüpahanenin ayakta kalan tek kemerli kapısından içeri girdiler. Elif, fenerini yanmış sütunların üzerinde gezdirdi. Toz ve küf kokusu, o geceki yanık et ve kâğıt kokusunu anımsatıyordu.
"Anlat Aras," dedi Elif, feneri onun yüzüne tutarak.
"Dosyalar nerede? Babamın son nefesini verdiği o köşede mi sakladın onları, yoksa o gece sadece vicdanını mı oraya gömdün?"
Aras, zincirlenmiş ellerini kaldırıp gözlerini ışıktan korudu.
"Dosyalar bende değil Elif. Hiçbir zaman olmadı. Baban o gece dosyaları bana vermedi; onları yok etmemi istedi. 'Eğer bu bilgiler yanlış ellerde kalırsa, Elif'in bir geleceği olmayacak' dedi.
Ben kütüphaneyi yakmadım, kütüphane zaten yanıyordu. Ben sadece babanın vasiyetini yerine getirdim."
Muhtar kahkahalarla sarsıldı. "Vasiyet mi? Aras, ne kadar asilsin! Elif, inanma ona. Dosyaların şifresi senin kolyende saklı! Baban kütüphaneyi değil, içindekileri korumak için öldü. Aras ise o kolyenin peşindeydi."
Elif’in eli refleksle boynundaki gümüş kolyeye gitti. Aras’ın gözlerindeki ifade bir anlığına sarsıldı. Yiğit, silahını Muhtar’a doğrulttu.
“Kes sesini hain! Elif, bu adam bizi birbirimize kırdırmaya çalışıyor."Tam o sırada telsiz cızırdadı. Merkezden gelen ses panik içindeydi:
"Üsteğmen Yiğit! Konumunuz tespit edildi! Bölgeye ağır mühimmatlı iki araç yaklaşıyor, bunlar bizimkiler değil!"
Aras yerinden doğruldu. Kelepçeli ellerine rağmen duruşu değişmişti. "Elif, buraya geliyorlar. Muhtar’ın 'merkezi' burayı temizlemeden gitmeyecek. Eğer babanın gerçek katillerini görmek istiyorsan, şimdi o kelepçeleri çözmelisin."
Elif tereddüt etti. Bir yanda babasının katili olduğunu düşündüğü adam, diğer yanda babasının canını alan organizasyonun kapıya dayanan infaz timi.
Silah sesleri kütüphanenin taş duvarlarında yankılanmaya başladı.Elif, belinden anahtarı çıkardı ve Aras’ın bileklerini serbest bıraktı. Ama silahını ona vermedi."Hâlâ mahkûmsun Aras," dedi mermiyi ağzına vererek. "Ama ölmemize izin verirsen, seni cehennemde bile ellerimle avlarım."
Aras, yerdeki paslanmış bir demir çubuğu kaptı ve Elif’in yanına geçti. "Gözcü geri döndü," diye mırıldandı. "Ve bu sefer bırakmayacak..!