BÖLÜM 22: GECE NÖBETİ

Dağın yamacındaki eski bekçi kulübesi, Aras için hem bir kale hem de bir hapishaneydi. Günlerdir kasabaya inmemiş, kütüphanenin uzağında, Elif’in korkusunu tetiklememek için gölgelere sığınmıştı. Ancak on yıllık dağ tecrübesi, ruhu dinlense de zihninin uyumasına izin vermiyordu.

Gece yarısı, elindeki eski askeri dürbünle kasaba girişini tararken, normal olmayan bir hareketlilik fark etti. Far yakmayan iki siyah cip, kasabanın ana trafosuna ve su deposuna giden stabilize yola sapmıştı. Aras’ın profesyonel gözleri yanılmazdı; bu bir "sabotaj" koluydu.
"Yine mi?" diye mırıldandı Aras. Bu sefer hedef Elif değildi, bu sefer hedef Aras’ın huzur bulduğu tüm o küçük dünyaydı.

Aras, kütüphaneye ulaştığında nefes nefeseydi. Kapıyı çalmadı; çünkü vakit yoktu. Açık bıraktığı pencereden içeri süzüldü. Elif, elinde bir kitapla alt katta uyuya kalmıştı. Aras’ın bot sesini duyduğu an, o eski dehşetle yerinden fırladı.

"Sen... Yine mi geldin?" diye bağırdı Elif, masanın arkasına kaçarak. "Sana gitmeni söylemiştim!"
Aras, Elif’in korkusuna odaklanmadı bile. Sesi çelik gibi soğuk ve otoriterdi: "Elif, korkunu bir kenara koy ve beni dinle! Şu an benden değil, yoldaki ölümden korkman lazım. Kasaba kuşatılıyor. Trafoyu patlatıp kasabayı karanlığa gömecekler, sonra su deposuna sızacaklar. Jandarmaya ulaşamıyorum, telsizleri kesmişler!"
Elif donup kaldı. Aras’ın gözlerindeki o 'vahşi' bakış hâlâ oradaydı ama bu sefer o bakış Elif’e değil, dışarıdaki karanlığa dönüktü.

"Ben ne yapacağım?" diye sordu Elif titreyen bir sesle.
"Kütüphanenin kulesine çık! Orası kasabanın en yüksek yeri. Al bu feneri ve bu telsizi. Ben aşağıda gölge olacağım. Sen benim gözüm olacaksın Elif! Gördüğün her ışığı, duyduğun her motor sesini bana telsizden bildireceksin. Bana güvenmek zorunda değilsin, ama bu kasabayı korumak zorundasın!"

Elif, hayatında hiç yapmadığı bir şeyi yaptı; korktuğu adamın emrine itaat etti. Kütüphanenin tozlu merdivenlerini tırmanıp en üstteki küçük kuleye çıktı. Elinde telsizle, karanlık kasabayı izlemeye başladı.
Aşağıda, Aras’ın bir gölge gibi sokaklarda süzülüşünü görüyordu. Aras, trafo binasına yaklaşan ilk grubu fark ettiğinde Elif telsize sarıldı:

"Aras... Sol tarafta, eski deponun arkasında üç kişiler! Yaklaşıyorlar!"
Aras’ın sesi telsizden cızırtıyla geldi: "Anlaşıldı Gözcü. İzlemede kal."
Elif, tepeden bir satranç tahtasını izler gibi Aras’ı izliyordu. Aras, sessiz bir infazcı gibi değil, stratejik bir deha gibi hareket ediyordu. Birini bayıltıyor, diğerini oyalıyor, üçüncü grubun yolunu kum torbalarıyla kesiyordu. Elif o an anladı; Aras’ın o "canavar" dediği gücü, aslında bir düzenin, bir korumanın parçasıydı. Aras, kasabanın çocukları uyanmasın diye, karanlığın içinde tek başına devleşiyordu.

Çatışmanın en hararetli anında, sabotajcılardan biri kütüphaneye doğru bir molotof kokteyli fırlatmak üzereyken, Aras kendini öne attı. Adamı etkisiz hale getirdi ama patlayan cam parçaları kolunu kesti. Elif, yukarıdan Aras’ın sendeleyişini gördüğünde kalbinin duracağını sandı.

"Aras! Yaralandın!" diye bağırdı telsize, sesinde artık korku değil, saf bir endişe vardı.
Aras, acıyla dişlerini sıkarak telsizi açtı: "Nöbet yerini terk etme Elif! Ben iyiyim. Sadece... sadece izlemede kal."
Sabahın ilk ışıkları sökene kadar Aras kasabayı sokak sokak temizledi. Jandarma ekipleri, telsiz sinyalleri düzelince kasabaya girdiğinde, saldırganları bağlanmış halde trafo binasının önünde buldular.

Elif kuleden aşağı indiğinde, Aras kütüphanenin basamaklarında oturmuş, yaralı kolunu bir bezle sarmaya çalışıyordu. Yorgundu, yüzü yine çamur içindeydi. Elif yanına yaklaştı. Bu sefer kaçmadı. Bu sefer çığlık atmadı.
Yavaşça Aras’ın yanına çömeldi. Aras’ın elindeki bezi aldı ve yarayı kendisi sarmaya başladı.

"Dün gece," dedi Elif fısıltıyla. "Seni tepeden izlerken bir şeyi fark ettim. Sen o adamları öldürmek için değil, bizi yaşatmak için o canavara dönüşüyorsun. Korkum geçmedi Aras... Ama artık o korkunun bizi koruyan şey olduğunu biliyorum."

Aras, başını Elif’e çevirdi. İlk kez gülümsedi; yorgun, buruk ama gerçek bir gülümseme.
"Ben sadece kitapların tozunu almayı tercih ederdim Elif. Ama bazen tozları temizlemek için fırtına olmak gerekiyor."