BÖLÜM 39: YALNIZLIĞIN SIĞINAĞI

Sabahın ilk ışıkları kütüphanenin kırık camlarından içeri sızarken, dışarıda iki askeri jip ve Üsteğmen Yiğit’in öfkeli sesi yankılanıyordu. Yiğit, burnundaki bandaj ve göğsündeki sızıyla kapıya dayanmıştı. Elinde bir dosya, arkasında ise emir bekleyen askerler vardı.
"Binbaşı Aras! Dışarı çık!" diye bağırdı Yiğit. "Resmi görevliyi darp etmek ve olay mahalline müdahaleden hakkınızda gözaltı kararı var!"
Elif, korkuyla Aras’ın koluna yapıştı. "Aras, gitme... Seni bırakmazlar."
Aras, üzerinde sadece siyah bir tişört ve askeri pantolonuyla, yaralı omzunu hiçe sayarak kapıyı ardına kadar açtı. Eşiğe çıktığında, sabah ayazı yüzüne çarptı. Gözleri, Yiğit’in üzerine öyle bir ağırlıkla çöktü ki, bahçedeki askerler istemsizce bir adım geri çekildi.
Aras, Yiğit’e doğru ağır adımlarla yürüdü. Tam önünde durduğunda, aralarında sadece birkaç santim vardı. "Bana bak Üsteğmen," dedi Aras, sesi derinden gelen bir gök gürültüsü gibiydi. "Beni o karakola götürebilirsin. Ama o demir parmaklıklar beni tutmaz, sadece seni benim öfkemden korur. Seçim senin; ya şimdi o jiplere biner gidersin, ya da ben bu kasabayı senin için dar ederim."
Yiğit yutkundu. Aras’ın gözlerindeki o saf vahşet, rütbe dinlemiyordu. Yiğit, "Bu burada bitmedi Binbaşım," diyerek askerlerine çekilme emri verdi.
"Sadece Üç Kitap Al Gözcü"
Aras, jipler uzaklaşana kadar gözünü yoldan ayırmadı. Sonra arkasına dönüp Elif’e baktı. Bakışları artık öfkeli değil, mutlak bir sahiplenme doluydu.
"Çantanı topla Elif," dedi Aras. Sesi itiraz kabul etmiyordu.
"Nereye gidiyoruz Aras? Kütüphane ne olacak?"
Aras, Elif’in yüzünü avuçlarının arasına aldı. "Kütüphane burası, kalsın. Ama sen artık burada güvende değilsin. Herkes sana bakıyor, herkes sana dokunmaya çalışıyor. Seni dünyanın gözünden kaçıracağım. Sadece en sevdiğin üç kitabı al. Gidiyoruz."
Elif, Aras’ın bu "mağara adamı" korumacılığını gördüğünde, içinde garip bir güven hissetti. Aras’ın dikişleri hala taze olsa da, o an dünyayı sırtında taşıyabilecek kadar güçlü görünüyordu. Elif, titreyen ellerle raflara gitti. Suç ve Ceza, Küçük Prens ve Aras’ın ona ilk verdiği o eski şiir kitabını çantasına attı.
Aras, kütüphanenin ağır ahşap kapısına büyük bir kağıt astı: "KAPALI. SAHİBİ DÖNENE KADAR KİMSE GİREMEZ."
Zirvedeki Kale: Kartal Yuvası
Aras’ın eski, tozlu arazi aracıyla saatlerce sarp yollardan tırmandılar. Kasaba aşağıda bir nokta kadar kalıncaya kadar durmadılar. Sonunda, sisli çam ağaçlarının arasında, sadece taştan ve ahşaptan yapılmış, uçurumun kenarında duran bir yayla evine ulaştılar.
"Burası neresi?" diye sordu Elif, arabadan indiğinde. Hava buz gibiydi ama tertemizdi.
"Benim gerçek sığınağım," dedi Aras. "Burayı benden ve haritalardan başka kimse bilmez. Kurtların yatağıdır burası. Artık sadece biz varız."
Aras, Elif’in elini tutup eve soktu. İçeride sadece bir şömine, eski bir yatak ve Aras’ın yıllar önce bıraktığı konserveler vardı. Aras hemen şömineyi yaktı. Ateşin kızıllığı odayı sardığında, Aras Elif’i şöminenin önündeki postun üzerine oturttu.
"Sadece Benimsin"
Aras, Elif’in arkasına geçti ve yaralı bacağına rağmen yere çöktü. Elif’in omuzlarına battaniyeyi sararken, burnunu Elif’in saçlarına gömdü. Uzun bir süre öylece bekledi. Kıskançlığın ve savaşın verdiği o gerginlik, yerini huzurlu bir sahiplenmeye bırakmıştı.
"Burada..." dedi Aras, Elif’in boynuna bir öpücük kondurarak. "Burada sana kimse 'Elif Hanım' diyemez. Kimse elini tutmaya çalışamaz. Kimse nefesini senin nefesine karıştıramaz."
Elif gülümsedi, başını Aras’ın sağlam omzuna yasladı. "Beni dünyaya mı kapattın Aras?"
"Hayır," dedi Aras, Elif’in çenesini tutup kendine çevirdi. Gözleri karanlıkta parlıyordu. "Seni dünyadan sakladım. Çünkü dünya seni hak etmiyor. Burada sadece benim nefesim, sadece benim ellerim ve sadece benim gözlerim var. Sen burada benim esirim değil, kraliçemsin Elif. Ama sadece benim."
Aras, Elif’i öyle bir hırsla öptü ki, sanki on beş günlük yokluğun ve o kütüphanedeki Üsteğmen krizinin acısını çıkarıyordu. Elif, Aras’ın bu vahşi aşkının içinde kaybolurken, dışarıda bir kurt uluması yankılandı. Aras geri çekilmedi; aksine Elif’i daha sıkı sarıp silahını elinin ulaşabileceği bir yere bıraktı.
"Korkma," dedi Aras. "Kurtlar yabancıya saldırır. Sen artık bu yuvanın dişi kurdusun."