BÖLÜM 49: SON DURAK – HESAPLAŞMA

Malikanenin bahçesi bir savaş alanına dönmüştü. Üsteğmen Yiğit, timiyle birlikte ana kapıyı cehenneme çevirirken, Aras bir gölge gibi koridorlarda ilerliyordu. Elif ise tepedeki kayalıkların üzerinde, rüzgarın saçlarını savurmasına izin vermeden dürbününe kilitlenmişti. Dünyası sadece o küçük merceğin içindeki artı göstergesinden ibaretti.

"Gözcü, durum raporu?" dedi Aras telsize, bir adamı sessizce etkisiz hale getirirken.

Elif’in sesi buz gibiydi: "İkinci kat, sağdan üçüncü pencere. İki koruma kapıda bekliyor. Muhtar içeride, telefonla bir yerlere ulaşmaya çalışıyor. Aras... Eli titriyor."
Aras, Muhtar’ın odasının kapısına ulaştığında derin bir nefes aldı. İçindeki o vahşi hayvanı serbest bırakmanın vakti gelmişti. Kapıyı tekmesiyle menteşelerinden ayırarak içeri daldı.

Muhtar, masasının arkasında, elinde eski bir deri çanta ve titreyen bir silahla duruyordu. Aras’ı gördüğünde silahı doğrultmaya çalıştı ama Aras, odanın diğer ucundan bir leopar çevikliğiyle atılıp Muhtar’ın bileğini bir odun parçasını kırar gibi büktü.

"Silah patlatmak için yürek gerekir Muhtar!" diye kükredi Aras. Onu yakasından tutup masanın üzerine çarptı. "Kitap yakmaya benzemez bu iş!"

Tam o sırada, odanın büyük camı bir mermi darbesiyle tuzla buz oldu. Elif, dışarıdaki korumaları tek tek indiriyordu. Aras, Muhtar’ı pencerenin önüne, Elif’in görebileceği yere sürükledi.

"Bak!" dedi Aras, dışarıyı işaret ederek. "O tepede kim var biliyor musun? Yaktığın kütüphanenin öğretmeni var. Okulunu kurşunladığın Gözcü var. Şimdi senin kaderin, onun parmağının ucunda."

Telsizden Elif’in sesi duyuldu. Bu sefer sesi titremiyordu ama içindeki acı her kelimesinden okunuyordu.
"Aras... Çekil önünden. Babamın, yanan kitaplarımın, korkan öğrencilerimin hesabını sormak istiyorum. Bırak, o tetiği ben çekeyim."

Aras, dürbünün yansımasından Elif’in gözlerini görebiliyormuş gibi pencereye baktı. İçindeki o "tek kahraman ben olmalıyım" dürtüsüyle, Elif’in intikam alma hakkı arasında kaldı.

"Gözcü..." dedi Aras, sesi bu sefer şefkat ve karanlık bir tutku doluydu. "Senin ellerin daha fazla kana bulanmasın. Sen o çocuklara alfabe öğreteceksin, bu pisliği temizlemek benim işim."

"Hayır Aras!" dedi Elif sertçe. "Beni sen eğittin! Bana 'kendi adaletini kendin yaz' diyen sendin! Şimdi o adamı benim için orada tut!"

Aras, Muhtar’ın saçından kavrayıp başını pencereye yasladı. O sırada içeri Yiğit daldı. Üstü başı barut izi içindeydi. "Aras! Dur! Canlı almamız gerek, daha konuşacak çok şeyi var!"

Aras, Yiğit’e öfkeyle döndü. "Babandan bahsetmiştin Üsteğmen! Adaletten bahsetmiştin! Al sana adalet!"
O sırada Muhtar sinsi bir kahkaha attı. "Vursanız ne olur? O dosyaların bir kopyası çoktan merkeze gitti. Ama bir şeyi bilmiyorsunuz... Elif... Senin babanı ben öldürmedim. Babanı, o kütüphaneyi beraber kurduğunuz Aras’ın eski birliği sattı!"

Oda bir anda buz kesti. Elif, telsizden gelen bu sesi duymuştu. Dürbündeki parmağı kaskatı kesildi. Aras, Muhtar’ın boğazını daha sert sıktı. "Yalan söylüyor! Elif, sakın dinleme onu!

"Aras... Doğru mu?" dedi Elif. Sesi bu sefer bir çocuğun çaresizliğiyle titriyordu.

Aras, pencereye doğru bağırdı: "Gözcü! Bana bak! Sadece bana güven! Kimin ne yaptığı umurumda değil, ben seni sevdim! Ben seni korudum!"

Muhtar, Aras’ın bu anlık dalgınlığından yararlanıp masanın altındaki gizli butona bastı. "Madem ben gidiyorum, kütüphane gibi burası da kül olacak!"
Malikanenin alt katlarında patlamalar ardı ardına gelmeye başladı. Yiğit, "Dışarı! Çabuk!" diye bağırdı.
Aras, Muhtar’ı omzuna alıp pencereden aşağıya, bahçedeki havuzun olduğu yöne atlamaya hazırlanırken; tepeden tek bir el silah sesi geldi. Elif’in mermisi, Muhtar’ın bacağına saplanmıştı. Kaçmasını engellemişti ama öldürmemişti.

"Gözcü!" diye bağırdı Aras, alevlerin arasından Elif’e bakarak.

Elif, telsize fısıldadı: "Seni bekliyorum Aras. Ya o alevlerin içinden çıkıp bana gerçeği anlatırsın... Ya da o malikaneyle birlikte sen de kül olursun."