1.BÖLÜM = PEŞİMDELER

Umarım sizi cezbeden bir bölüm olur.Bu bölümde pek birşey anlayamaya bilirsiniz ama inanın ki ilerleyen bölümlerde hem içimiz sıcacık hemde nabızlarımızın çok yüksek olacağı bölümler olacak.

Umarım beğenirsiniz

"Bir kurşun sesiyle hayatımın tamamen değişeceğini nerden bile bilirdim ki?"

Başlangıç tarihi..

İyi okumalar..

"Baba ne zaman geleceksin?"

fısıldayarak sorduğum soruya babam düz sesiyle cevap verdi"İşim biter bitmez geleceğim."Sanki göre bilecekmiş gibi kafamı olumlu anlamda salladım."Peki baba,dikkatli ol."Evde tek kalmayı sevmiyordum.Ormanın ortasın da bir kulübede oturduğumuz için ise ekstra bu durumdan nefret ediyordum.

"Sende dikkatli ol."Babamla vedalaştıktan sonra telefonu kapatıp ayağa kalktım.Mutfağa giderek tezgah'ın üzerinde duran ilaçlarımı aldım ve hepsini tek seferde içtim.2 sene önce baş ağrısıyla gittiğim hastane'de beyin tümör'üm olduğunu öğrenmiştim.İlk başta bu durum beni çok kötü etkilemişti öleceğim diye etrafta dört dönmeye başlamıştım.Daha sonrasında babam sayesinde bu psikoloji'den çıka bilmiştim.

"Ne düşünüyorsun bu kadar?"Ahh,işte hayali arkadaşım'da geldi.Onu ilk gördüğümde çok korkmuştum daha sonra gün geçtikçe ona alışmaya hatta onu sevmeye bile başlamıştım.Tabi ilk başta onun hayali bir varlık olduğuna inanmamıştım taki babam onunla konuştuğum sırada beni görene kadar.İlk tepkisi bana korku dolu gözlerle bakmak olmuştu.Daha sonra kiminle konuştuğumu sormuştu.Karşımda'ki kişiyi görüp görmediğini sormuştum ona o ise bana "şaka yapıyorsan hiç komik değil"demişti.İşte o zaman anlamıştım karşımda bembeyaz suratla oturan varlığın aslında canlı olmadığını."Hiç birşey düşünmüyorum.Sadece yanlız kalmayı sevmiyorum.
Korkuyorum."Diyerek küçük bir itirafta bulundum.

"Sana birşey yaparım diye mi bu korku?"Olumsuz anlamda kafa salladım.Bana birşey yapmayacağını,
zarar vermeyeceğini biliyordum.
Çünkü o benim arkadaşımdı.Arkadaş arkadaşın canını yakmazdı.
"Hayır,babamla çok az vakit geçiriyoruz.Sürekli işlerinin peşinde koşuyor.Bana yeterince zaman ayırmıyor.Özellikle annem'in ölümün'den sonra tamamen uzaklaştı benden."Üzülüyordum çünkü ben sadece annemi kaybettiğimi düşünmüştüm.Anne'min gidişiyle babamı da kaybedeceğimi bilmiyordum."Birde üstüne üstlük herkesten uzak bir ormanda yaşıyoruz.Canım sıkıldığında evine gide bileceğim,bir sorunum olduğunda arayacağım bir arkadaşım bile yok."Bana alınmış gözlerle bakmaya başlayınca cümlemi toparlamam gerektiğini hissettim."Tamam sen varsın ama."Aması neydi?O vardı işte.
Bana yetmiyor muydu?

"Kendini zorlamana gerek yok.Ben seni anlıyorum.Merak etme."Bu kadar anlayışlı olması o kadar güzel birşeydi ki.Bir çok kez onu sinirlendirmiş kalbini kırmıştım ama o yinede bana küsmemiş, darılmamıştı.

"Sana sarılmayı isterdim."Ona sarılınca boşluğa sarılıyor gibi hissediyordum bu yüzden canım'ın istediği gibi sarılamıyordum.

"Bence uyumalısın,böylelikle bir an önce sabah olur ve baba'na çabucak kavuşursun."Olumlu anlamda kafa salladım ve mutfaktan çıkarak yatak odasına ilerledim tabi oda peşimden gelmeyi ihmal etmedi.Yorganı kaldırarak yatağa uzandım o ise baş ucumda duran sallanan sandalyeye oturdu."Anneni nasıl kaybettiğini hiç bir zaman anlatmadın bana.Bu konuda neden konuşmak istemediğini anlaya biliyorum ama merak etmeden de duramıyorum."Ona anlatmamamın sebebi sinirlendiğinde sürekli canımı yakan şeyleri yüzüme vuruyor olmasıydı.Fiziksel olarak zarar vermiyor aksine ruhsal olarak beni incitiyordu.Daha sonrasın da yaptığı şey için pişman olması bile üzüntümü geçirmeye yetmiyordu."
Annem temizlikçiydi benim.Evlere gündelikçi olarak gidiyordu."Biraz sustum daha sonra devam etmek istemediğim halde cümlelerime devam ettim."Cam sildiği sırada balkondan düştü."

Bir çok kez uyarmıştım onu gittiği yerlerde öyle yüksek katlarda cam silememesi gerektiğini ama beni dinlememişti."Annem öldüğünde ben daha çok küçüktüm.Hayal meyal hatırlıyorum yüzünü."Biraz durdum ve nefeslendim."Biliyor musun zamanla herşeyi unutmaya başladım,tek unutamadığım şey.."Gözlerimi yüzünden çekerek tavana diktim."Polislerin kapımıza gelip annemin ölüm haberini verdiği zamanı bir türlü unutamıyorum"
Gözlerimi kapatarak biriken göz yaşlarımı geri yollamaya çalıştım."Bu anlattıklarımı umarım canımı yakmak için kullanmazsın."Dedim ve daha fazla konuşmak istemediğim için ona arkamı dönerek uyumaya çalıştım.

●●●●●●

"Mira uyan."Oda o kadar karanlıktı ki bana korkuyla seslenen babam'ın yüzünü göremiyordum.
"Baba."Dedim ve yavaşça yerimde doğruldum.Gözüm karanlığa alıştıktan sonra babam'ın yüzünü daha net görmeye başlamıştım."
Hemen kalk kızım.Çabuk ol."Dedi ve ben daha ne olduğunu anlamadan beni yerimden doğrultup odadan çıkardı."Baba ne oldu?"Soruma cevap vermek yerine beni peşinden sürüklemeye devam etti.koridorun sonun'da kalan oda'nın karşısına geldik."Baba ne oluyor bir açıklama yapıcak mısın artık?"Umarım aklıma gelen şey başımıza gelmiyordur."
Peşimdeler.Onlar gelmeden seni saklamam gerekiyor."

"Baba kim peşinde? Yine beni neden saklamaya çalışıyorsun?"

"Sana zarar vermesinler diye."Kilerin kapısını açtı ve hızlıca odaya girerek desenli halıyı kenara çekti."Baba napıyorsun?"Daha öncede buna benzer şeyler yaşamıştım.Babam bir anda eve gelir ve beni kilerin içinde olan gizli bölmeye saklardı.Bende o beni gelip burdan çıkartana kadar sesimi çıkarmazdım."Buraya saklanacaksın.Ben seni gelip çıkartana kadar da buradan çıkmayacaksın."Yerde bulunan kapağı açtı ve beni yerin içinde olan gizli bölmeye soktu."Baba yine mi onlar geliyor? Ne istiyorlar senden?"Bir çok kez böyle durumlara şahit olmama rağmen babam bana doğru düzgün açıklama yapmamış hep beni başından savmaya çalışmıştı.Şu zamana kadar başarılı da olmuştu.

"Olurda ben gelemezsem sabaha kadar burda bekle."

"Baba geri gelip beni burdan çıkaracaksın değil mi?"
Yalvaran sesimle söylediğim şeylere karşılık vermek yerine gözlerimin içine dolu dolu olan gözleriyle baktı"Beni burda bırakmayacaksın.
Karanlıktan korktuğumu biliyorsun."Onun gibi benim'de gözlerim dolmuştu.

"Kendine dikkat et."Hızlıca parke'nin üzerinde duran elini kavradım ve akmasına engel olamadığım göz yaşlarımla konuşmaya başladım."Benimle veda eder gibi konuşma baba,lütfen."Yine cevap vermedi ve ellerini benden kurtardı"Baba seni bekleyeceğim.Geleceğini biliyorum,beni fazla bekletme olur mu?"Daha fazla yanımda durmadı ve üzerime tahta kapıyı kapattı.Ben ise karanlıkta önümü göremeden biraz ilerledim.Duvar dibine gelince olduğum yere çöktüm ve öylece beklemeye başladım.Aradan geçen on dakika'nın sonunda evin içerisinden bağırış sesleri gelmeye başladı.Konuşulan şeylerden anladığım tek şey babam'ın karşısında ki kişilere yalvarıyor olmasıydı.Ellerimle kulaklarımı kapattım"Allah'ım lütfen babam'a birşey olmasın.Onu koru lütfen."
Burdan çıkmaya kalksam babam geri döndüğünde çok fazla sinirlenirdi.Ve her zaman verdiği o cezayı verirdi.Eskiden yine böyle bir olay yaşandığı sırada babam'a birşey olur korkusuyla yerimde duramamıştım ve bulunduğum yerden çıkmıştım.Bunun üzerine babam daha önce hiç sinirlenmediği kadar sinirlenmişti bana.O günü ve ertesi gün geceye kadar burada farelerle birlikte kalmıştım.Karanlıktan korktuğumu bilmesine rağmen beni burada kilitli tutması beni oldukça kırmış ve öfkelenmeme sebep olmuştu.Burnumu çekerek ellerimle gözlerimde ki yaşları sildim ve tekrar kulağımı kapatarak olduğum yere biraz daha sindim.

Kulaklarımı kapatmama rağmen evin içerisinde yankılanan silah sesini duymuştum ve bu benim için bardağı taşıran son damla olmuştu.

●●●●●

İLK BÖLÜM OLDUĞU İÇİN BU BÖLÜMÜ BİRAZ KISA TUTTUM AMA İLERLEYEN BÖLÜMLERDE,BÖLÜM UZUNLUĞU DAHA FAZLA OLUCAK.

UMARIM BEĞENMİŞSİNİZDİR

KENDİNİZE İYİ BAKIN GÖRÜŞMEK ÜZERE 🤍

Umarım sizi cezbeden bir bölüm olur.Bu bölümde pek birşey anlayamaya bilirsiniz ama inanın ki ilerleyen bölümlerde hem içimiz sıcacık hemde nabızlarımızın çok yüksek olacağı bölümler olacak.

Umarım beğenirsiniz

"Bir kurşun sesiyle hayatımın tamamen değişeceğini nerden bile bilirdim ki?"

İyi okumalar..

"Baba ne zaman geleceksin?"

fısıldayarak sorduğum soruya babam düz sesiyle cevap verdi"İşim biter bitmez geleceğim."Sanki göre bilecekmiş gibi kafamı olumlu anlamda salladım."Peki baba,dikkatli ol."Evde tek kalmayı sevmiyordum.Ormanın ortasın da bir kulübede oturduğumuz için ise ekstra bu durumdan nefret ediyordum.

"Sende dikkatli ol."Babamla vedalaştıktan sonra telefonu kapatıp ayağa kalktım.Mutfağa giderek tezgah'ın üzerinde duran ilaçlarımı aldım ve hepsini tek seferde içtim.2 sene önce baş ağrısıyla gittiğim hastane'de beyin tümör'üm olduğunu öğrenmiştim.İlk başta bu durum beni çok kötü etkilemişti öleceğim diye etrafta dört dönmeye başlamıştım.Daha sonrasında babam sayesinde bu psikoloji'den çıka bilmiştim.

"Ne düşünüyorsun bu kadar?"Ahh,işte hayali arkadaşım'da geldi.Onu ilk gördüğümde çok korkmuştum daha sonra gün geçtikçe ona alışmaya hatta onu sevmeye bile başlamıştım.Tabi ilk başta onun hayali bir varlık olduğuna inanmamıştım taki babam onunla konuştuğum sırada beni görene kadar.İlk tepkisi bana korku dolu gözlerle bakmak olmuştu.Daha sonra kiminle konuştuğumu sormuştu.Karşımda'ki kişiyi görüp görmediğini sormuştum ona o ise bana kızım şaka yapıyorsan hiç komik değil demişti.İşte o zaman anlamıştım karşımda bembeyaz suratla oturan varlığın aslında canlı olmadığını."Hiç birşey düşünmüyorum.Sadece yanlız kalmayı sevmiyorum.
Korkuyorum."Diyerek küçük bir itirafta bulundum.

"Sana birşey yaparım diye mi bu korku?"Olumsuz anlamda kafa salladım.Bana birşey yapmayacağını,
zarar vermeyeceğini biliyordum.
Çünkü o benim arkadaşımdı.Arkadaş arkadaşın canını yakmazdı.
"Hayır,babamla çok az vakit geçiriyoruz.Sürekli işlerinin peşinde koşuyor.Bana yeterince zaman ayırmıyor.Özellikle annem'in ölümün'den sonra tamamen uzaklaştı benden."Üzülüyordum çünkü ben sadece annemi kaybettiğimi düşünmüştüm.Anne'min gidişiyle babamı da kaybedeceğimi bilmiyordum."Birde üstüne üstlük herkesten uzak bir ormanda yaşıyoruz.Canım sıkıldığında evine gide bileceğim,bir sorunum olduğunda arayacağım bir arkadaşım bile yok."Bana alınmış gözlerle bakmaya başlayınca cümlemi toparlamam gerektiğini hissettim."Tamam sen varsın ama."Aması neydi?O vardı işte.
Bana yetmiyor muydu?

"Kendini zorlamana gerek yok.Ben seni anlıyorum.Merak etme."Bu kadar anlayışlı olması o kadar güzel birşeydi ki.Bir çok kez onu sinirlendirmiş kalbini kırmıştım ama o yinede bana küsmemiş, darılmamıştı.

"Sana sarılmayı isterdim."Ona sarılınca boşluğa sarılıyor gibi hissediyordum bu yüzden canım'ın istediği gibi sarılamıyordum ona.

"Bence uyumalısın,böylelikle bir an önce sabah olur ve baba'na çabucak kavuşursun."Olumlu anlamda kafa salladım ve mutfaktan çıkarak yatak odasına ilerledim tabi oda peşimden gelmeyi ihmal etmedi.Yorganı kaldırarak yatağa uzandım o ise baş ucumda duran sallanan sandalyeye oturdu."Anneni nasıl kaybettiğini hiç bir zaman anlatmadın bana.Bu konuda neden konuşmak istemediğini anlaya biliyorum ama merak etmeden de duramıyorum."Ona anlatmamamın sebebi sinirlendiğinde sürekli canımı yakan şeyleri yüzüme vuruyor olmasıydı.Fiziksel olarak zarar vermiyor aksine ruhsal olarak beni incitiyordu.Daha sonrasın da yaptığı şey için pişman olması bile üzüntümü geçirmeye yetmiyordu."
Annem temizlikçiydi benim.Evlere gündelikçi olarak gidiyordu."Biraz sustum daha sonra devam etmek istemediğim halde cümlelerime devam ettim."Cam sildiği sırada balkondan düştü."

Bir çok kez uyarmıştım onu gittiği yerlerde öyle yüksek katlarda cam silememesi gerektiğini ama beni dinlememişti."Annem öldüğünde ben daha çok küçüktüm.Hayal meyal hatırlıyorum yüzünü."Biraz durdum ve nefeslendim."Biliyor musun zamanla herşeyi unutmaya başladım,tek unutamadığım şey.."Gözlerimi yüzünden çekerek tavana diktim."Polislerin kapımıza gelip annemin ölüm haberini verdiği zamanı bir türlü unutamıyorum"
Gözlerimi kapatarak biriken göz yaşlarımı geri yollamaya çalıştım."Bu anlattıklarımı umarım canımı yakmak için kullanmazsın."Dedim ve daha fazla konuşmak istemediğim için ona arkamı dönerek uyumaya çalıştım.

●●●●●●

"Mira uyan."Oda o kadar karanlıktı ki bana korkuyla seslenen babam'ın yüzünü göremiyordum.
"Baba."Dedim ve yavaşça yerimde doğruldum.Gözüm karanlığa alıştıktan sonra babam'ın yüzünü daha net görmeye başlamıştım."
Hemen kalk kızım.Çabuk ol."Dedi ve ben daha ne olduğunu anlamadan beni yerimden doğrultup odadan çıkardı."Baba ne oldu?"Soruma cevap vermek yerine beni peşinden sürüklemeye devam etti.koridorun sonun'da kalan oda'nın karşısına geldik."Baba ne oluyor bir açıklama yapıcak mısın artık?"Umarım aklıma gelen şey başımıza gelmiyordur."
Peşimdeler.Onlar gelmeden seni saklamam gerekiyor."

"Baba kim peşinde? Yine beni neden saklamaya çalışıyorsun?"

"Sana zarar vermesinler diye."Kilerin kapısını açtı ve hızlıca odaya girerek desenli halıyı kenara çekti."Baba napıyorsun?"Daha öncede buna benzer şeyler yaşamıştım.Babam bir anda eve gelir ve beni kilerin içinde olan gizli bölmeye saklardı.Bende o beni gelip burdan çıkartana kadar sesimi çıkarmazdım."Buraya saklanacaksın.Ben seni gelip çıkartana kadar da buradan çıkmayacaksın."Yerde bulunan kapağı açtı ve beni yerin içinde olan gizli bölmeye soktu."Baba yine mi onlar geliyor? Ne istiyorlar senden?"Bir çok kez böyle durumlara şahit olmama rağmen babam bana doğru düzgün açıklama yapmamış hep beni başından savmaya çalışmıştı.Şu zamana kadar başarılı da olmuştu.

"Olurda ben gelemezsem sabaha kadar burda bekle."

"Baba geri gelip beni burdan çıkaracaksın değil mi?"
Yalvaran sesimle söylediğim şeylere karşılık vermek yerine gözlerimin içine dolu dolu olan gözleriyle baktı"Beni burda bırakmayacaksın.
Karanlıktan korktuğumu biliyorsun."Onun gibi benim'de gözlerim dolmuştu.

"Kendine dikkat et."Hızlıca parke'nin üzerinde duran elini kavradım ve akmasına engel olamadığım göz yaşlarımla konuşmaya başladım."Benimle veda eder gibi konuşma baba,lütfen."Yine cevap vermedi ve ellerini benden kurtardı"Baba seni bekleyeceğim.Geleceğini biliyorum,beni fazla bekletme olur mu?"Daha fazla yanımda durmadı ve üzerime tahta kapıyı kapattı.Ben ise karanlıkta önümü göremeden biraz ilerledim.Duvar dibine gelince olduğum yere çöktüm ve öylece beklemeye başladım.Aradan geçen on dakika'nın sonunda evin içerisinden bağırış sesleri gelmeye başladı.Konuşulan şeylerden anladığım tek şey babam'ın karşısında ki kişilere yalvarıyor olmasıydı.Ellerimle kulaklarımı kapattım"Allah'ım lütfen babam'a birşey olmasın.Onu koru Allah'ım lütfen."Burdan çıkmaya kalksam babam geri döndüğünde çok fazla sinirlenirdi.Ve her zaman verdiği o cezayı verirdi.Eskiden yine böyle bir olay yaşandığı sırada babam'a birşey olur korkusuyla yerimde duramamıştım ve bulunduğum yerden çıkmıştım.Bunun üzerine babam daha önce hiç sinirlenmediği kadar sinirlenmişti bana.O günü ve ertesi gün geceye kadar burada farelerle birlikte kalmıştım.Karanlıktan korktuğumu bilmesine rağmen beni burada kilitli tutması beni oldukça kırmış ve öfkelenmeme sebep olmuştu.Burnumu çekerek ellerimle gözlerimde ki yaşları sildim ve tekrar kulağımı kapatarak olduğum yere biraz daha sindim.

Kulaklarımı kapatmama rağmen evin içerisinde yankılanan silah sesini duymuştum ve bu benim için bardağı taşıran son damla olmuştu.

●●●●●

İLK BÖLÜM OLDUĞU İÇİN BU BÖLÜMÜ BİRAZ KISA TUTTUM AMA İLERLEYEN BÖLÜMLERDE,BÖLÜM UZUNLUĞU DAHA FAZLA OLUCAK.

UMARIM BEĞENMİŞSİNİZDİR

KENDİNİZE İYİ BAKIN GÖRÜŞMEK ÜZERE 🤍