💚

Büyük Salon’un gürültüsünden ayrılıp zindanların serin ve loş koridorlarına doğru süzüldük. İksir sınıfının kapısı, biz yaklaştığımızda ağır bir gıcırtıyla açıldı. Profesör Snape, siyah pelerini bir gölge gibi arkasından savrularak masaların arasında dolaşıyor, daha ders başlamadan o baskıcı sessizliğini odaya yayıyordu."Sayfa 142," dedi Snape, sesi bir bıçak kadar keskin ve pürüzsüzdü. "Huzur Veren İksir. Çoğunuzun buna ihtiyacı olduğu aşikar, ancak azınızın bunu doğru dürüst kaynatabilecek zekaya sahip olduğundan şüpheliyim."Her zamanki gibi ikili masalara dağıldık. Ben ve Mattheo, arka sıralardaki yerimizi aldık. Yan masamızda Tom ve Pansy, hemen önümüzde ise Draco ve Astoria vardı. Blaise ise tek başına kalmış, kazanına umutsuzca bakıyordu.Mattheo, gümüş bıçağını alıp hellebore otlarını ince ince kıymaya başladı. Hareketleri o kadar kontrollü ve ritmikti ki, bir an kendimi onu izlerken buldum. Saçımdaki gümüş yılan tokası, kazanımın üzerinden yükselen buharın içinde parlıyordu."Yardıma ihtiyacın var mı, Kraliçe?" diye fısıldadı Mattheo, başını hafifçe bana doğru eğerek. Gözlerinde o eski, kışkırtıcı ama bu sefer daha yumuşak olan parıltı vardı."Kendi iksirine odaklansan iyi olur Riddle," dedim alçak sesle, ay taşlarını havanda ezerken. "Snape’in kusursuzluk takıntısını biliyorsun. Senin yüzünden notumun düşmesine izin vermem."Mattheo hafifçe sırıttı. "Notun için endişelenme. Ben varken senin kazanın her zaman en saf gümüş renginde parlar."Ön masada Draco, Astoria’ya yardım ediyordu. Astoria’nın elindeki malzemeleri nazikçe alıp kazana nasıl eklemesi gerektiğini gösteriyordu. Draco’nun o her zamanki kibirli hali, Astoria’nın yanındayken yerini korumacı bir centilmenliğe bırakmıştı. Pansy ise Tom’un yanında adeta bir cerrah titizliğiyle çalışıyordu. Tom, Pansy’nin hazırladığı malzemeleri tek bir kelime etmeden alıyor ama her alışında Pansy’ye kısa, onaylayan bir bakış fırlatıyordu. Pansy’nin bu küçük onaylarla nasıl mutlu olduğunu görmek yüzümde bir tebessüm oluşturdu."Bayan Y/N," Snape’in sesi tam arkamda yankılandı. "İksirinizin rengi... tatmin edici. Ancak Bay Riddle’ın kıydığı otlar biraz fazla iri. Belki ona odaklanması gereken yerin sizin saçlarınız değil, kazanı olduğunu hatırlatmalısınız."Snape, pelerini savurarak yanımızdan uzaklaştığında Mattheo’nun hafifçe küfrettiğini duydum. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım."Bak, Snape bile farkında," dedim alaycı bir fısıltıyla."Snape her şeyin farkındadır," dedi Mattheo, bıçağını daha sert bir şekilde tahtaya vurarak. "Ama senin o tokaya dokunuşunu izlemek, iksirden çok daha huzur verici."Dersin geri kalanı, kazanın fokurtusu ve havanda dövülen taşların sesiyle geçti. Blaise bir ara kendi iksirini patlatmak üzereyken Tom’un asasıyla yaptığı küçük bir müdahale sayesinde sınıf havaya uçmaktan kurtuldu. Ders bittiğinde, hepimiz yorgun ama o tanıdık grup huzuruyla malzemelerimizi topladık.Sınıftan çıkarken Mattheo elimi hafifçe sıktı. "Bir sonraki ders için kütüphaneye mi, yoksa göl kenarına mı?" diye sordu."Göl kenarı," dedim, temiz havaya olan ihtiyacımı hissederek. "Biraz gerçek huzura ihtiyacımız var."

_________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🩶 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 🫶