💚

Üç Süpürge'nin içi her zamanki gibi kalabalık ve gürültülüydü. Cedric ile köşedeki küçük bir masaya geçtik. Garsonun getirdiği sıcak içeceklerimizden yükselen buhar, aramızdaki dostane sohbeti daha da ısıtıyordu.
Cedric, Cho’ya yazdığı mektubun taslağını gösterirken içtenlikle gülümsedi. "Sence bu cümle fazla mı iddialı olmuş? 'Seninle geçirdiğim her an, binalar arası rekabetten daha değerli' kısmı?"
Hafifçe kıkırdadım. "Cho buna bayılacak Cedric. O, dürüstlüğü ve nezaketi sever. Kendin olman yeterli."
Bir gözüm sürekli kapıdaydı. Mattheo’nun içeri dalıp asasını savurmasını ya da en azından o dik bakışlarıyla masamıza gölge düşürmesini bekliyordum. Ama gelmedi. Dışarıdaki o karlı sokakta gördüğüm o karanlık silüet, gerçekten de sadece izlemekle yetinmişti. Bu beklediğimden daha büyük bir hamleydi; Mattheo Riddle ilk kez geri çekilmeyi seçmişti.
"Y/N?" Cedric’in sesi beni düşüncelerimden çekip çıkardı. "Uzaklara daldın. Eğer yorulduysan şatoya dönebiliriz. Zaten alışverişi bitirdik."
"Olur," dedim, içimdeki o garip huzursuzluğu bastırarak. "Hava kararmadan dönmek iyi olur."
Şatoya dönüş yolunda Cedric ile okul yıllarımızdan, Quidditch maçlarından ve gelecek planlarımızdan konuştuk. Cedric, o kadar "normal" ve "iyi" bir dünyayı temsil ediyordu ki, onun yanındayken Slytherin’in o entrikalı ve ağır havasından tamamen sıyrıldığımı hissediyordum. Büyük kapıdan içeri girdiğimizde, Cedric durup bana döndü.
"Bugün için tekrar teşekkürler. Sen gerçekten harika bir dostsun Y/N. Umuyorum ki... hak ettiğin o huzuru en kısa zamanda bulursun."
Ona veda edip zindanlara doğru ilerlerken, koridorun o serin havası tenime çarptı. Ortak salonun kapısına geldiğimde şifreyi fısıldadım ve içeri girdim. Şömine ateşi hala yanıyordu ama etrafta kimse yoktu... ya da ben öyle sanıyordum.
Karanlık bir köşedeki koltukta, elinde bir kitapla Mattheo oturuyordu. Beni gördüğünde ne ayağa kalktı ne de laf attı. Sadece başını kaldırıp kısa bir an gözlerimin içine baktı. O bakışta ne bir öfke ne de bir hesap sorma vardı; sadece kabulleniş ve derin bir sessizlik.
Yanından geçip yatakhanelere yöneldiğimde arkamdan alçak sesle konuştu: "Sözümü tuttum Y/N. Müdahale etmedim. Ama bu, seni o porsukla görmenin canımı yakmadığı anlamına gelmiyor."
Duraksadım ama arkama dönmedim. "Biliyorum Mattheo. Ve inan bana, sözünü tutman aramızdaki mesafeyi kapatmak için attığın en doğru adımdı."
Odama çıktığımda, yatağımın üzerine bırakılmış küçük bir paket gördüm. Üzerinde ne bir not ne de bir isim vardı. Ama paketi açtığımda içinden çıkan o minik, gümüş yılan işlemeli saç tokasını görünce kimden geldiğini anlamam uzun sürmedi. Mattheo, özrünü kelimelerle değil, sessiz bir hediyeyle dile getirmişti.

______________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🥰 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 💜