Bölüm 9 - Güven

Nora uzun süre bilgisayar ekranına baktı.

"Sakın gitme."

Sadece üç kelime. Ama bu kez farklıydı. UNKNOWN daha önce onu uyarmıştı. Onu bir şeylerden uzak tutmuş, bazı sorularını cevapsız bırakmış, tehlikeli olduğunu düşündüğü şeylerden haberdar etmişti. Fakat ilk kez Nora onun yazdığı bir cümlede korku hissetmişti. Kendi korkusu değil. UNKNOWN'ın korkusu.Nora sandalyesinde geriye yaslandı. Gözlerini kapattı. Bir süre hiçbir şey düşünmemeye çalıştı. Ama zihni susmuyordu.

Bina 17.

UNKNOWN oraya daha önce gitmişti. Bunu kabul etmişti. Demek ki o bina onun için sadece haritadaki rastgele bir yer değildi. Ve diğer kişi de bunu biliyordu. Daha kötüsü... O kişi UNKNOWN'ın Nora'ya ne söylediğini de biliyor gibiydi. Nora telefonu eline aldı. Diğer numaranın gönderdiği mesaj hâlâ açıktı.

"UNKNOWN'a güveniyorsan, neden hâlâ babanı bulamadın?"

Nora tekrar okudu. Bir kez. İki kez. Üçüncü kez okuduğunda başka bir şey fark etti. Mesajda "babanı bulmak" diyordu. Ama Nora'nın babasını aradığını bu kişi nereden biliyordu? Nora bunu kimseye söylememişti. Annesine bile açıkça "babamı bulacağım" dememişti. Sadece UNKNOWN'la konuşmuştu. Nora'nın bakışları yavaşça bilgisayara kaydı. UNKNOWN. Eğer bu kişi onun konuşmalarını biliyorsa... Ya UNKNOWN anlatmışsa? Nora'nın midesi düğümlendi. Hemen yazdı.

NORA: Biri bana senin hakkında bir şey söyledi.

Cevap birkaç saniye içinde geldi.

UNKNOWN: Ne söyledi?

Nora bir an durdu. Sonra mesajı aynen yazdı.

NORA: Senin bana babamın gerçeğini değil, kendi gerçeğini anlattığını söyledi.

Uzun bir sessizlik. Nora ekrana baktı. Üç nokta çıkmadı. UNKNOWN cevap vermiyordu. Nora'nın şüphesi daha da büyüdü.

NORA: Bunu neden cevaplamıyorsun?

Bir dakika. İki dakika. Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü tamamen haksız değil.

Nora'nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu. Sandalyede doğruldu.

NORA: Ne demek bu?

UNKNOWN: Bana güvenmeni istemedim.

Nora kaşlarını çattı.

NORA: Ne?

UNKNOWN: Bana güvenmek zorunda kalmanı istemedim.

Nora birkaç saniye cevap veremedi. Bu, beklediği cevap değildi.

NORA: O zaman neden benimle konuşuyorsun?

UNKNOWN uzun süre cevap vermedi. Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü senin hakkında bilmem gereken şeyler var.

Nora'nın yüzü sertleşti.

NORA: Bilmem gereken mi?

UNKNOWN: Evet.

NORA: Benim hakkımda ne biliyorsun?

Sessizlik.

NORA: Çocukken babamın bilgisayarını gördüğümü biliyorsun.

Cevap yok.

NORA: 48-17-09'u bildiğimi biliyorsun.

Yine sessizlik.

NORA:Annemin bir şey sakladığını biliyorsun.

Üç nokta belirdi. Bu kez Nora mesaj gelmeden önce bile cevabı tahmin etti.

UNKNOWN: Evet.

Nora'nın boğazı kurudu.

NORA: Beni neden bu kadar araştırdın?

UNKNOWN cevap vermedi. Nora devam etti.

NORA: Beni ne zamandır biliyorsun?

Uzun bir sessizlik. Sonra:

UNKNOWN: Sandığından daha uzun zamandır.

Nora gözlerini kapattı. Bu cümleyi daha önce de söylemişti. Ama şimdi anlamı farklıydı.

NORA: Beni izledin mi?

Cevap:

UNKNOWN:"Hayır."

NORA: Yalan.

İlk kez tereddüt etmeden yazmıştı.

UNKNOWN: Neye dayanarak?

NORA: Bana verdiğin cevaplara.

Bir süre sonra UNKNOWN yazdı.

UNKNOWN: Bir insan hakkında bilgi sahibi olmak, onu izlediğin anlamına gelmez.

Nora ayağa kalktı. Odanın içinde birkaç adım attı. Sonra geri döndü.

NORA: Benim için aynı şey.

UNKNOWN cevap vermedi. Nora'nın gözleri dolmaya başladı ama ağlamadı. Kızgınlığı korkusunun önüne geçmişti.

NORA: Beni ne olarak görüyorsun?

Uzun bir sessizlik. Sonunda:

UNKNOWN: Bir risk.

Nora'nın yüzü düştü. Beklediği cevap bu değildi. Ama birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.

UNKNOWN: Ve korunması gereken biri.

Nora ekrana baktı. İki cümle. Birbirine zıt gibi görünen iki tanım.

NORA: Hangisiyim?

UNKNOWN: İkisi de.

Nora sandalyesine geri oturdu. O an fark etti ki UNKNOWN'ın cevapları hiçbir zaman tamamen siyah ya da beyaz değildi. Her şeyin ortasında duruyordu. Sanki ne kadar yaklaşırsa yaklaşsın, Nora'nın ulaşamayacağı bir çizgiyi koruyordu. Nora tekrar yazdı.

NORA: Bina 17'de ne oldu?

Bu kez UNKNOWN hemen cevap vermedi. Nora bekledi. Bir dakika sonra:

UNKNOWN: Yıllar önce orası farklı bir amaçla kullanılıyordu.

NORA: Ne amacı?

UNKNOWN: İnsanların birbirleriyle konuşmak istemediği şeyleri konuştuğu bir yer.

Nora'nın kaşları çatıldı.

NORA: Bu ne demek?

UNKNOWN: Bir toplantı yeri değildi.

NORA: Öyleyse?

Cevap:

UNKNOWN: Bilgi alışverişi.

Nora'nın aklına hemen babasının bilgisayarı geldi. Kodlar. Numaralar. Mesajlar.

48-17-09.

NORA: Babam oraya gitti mi?

UNKNOWN cevap vermedi. Nora birkaç saniye bekledi. Sonra:

NORA: Gitti mi?

Bu kez:

UNKNOWN: Evet.

Nora'nın kalbi hızlandı.

NORA: Ne zaman?

UNKNOWN: Sen doğmadan önce.

Nora'nın yüzündeki ifade değişti. Babasıyla ilgili bildiği her şey yavaş yavaş başka bir şekle bürünüyordu.

NORA: Sen de orada mıydın?

Uzun sessizlik. Nora ekranı izledi. Bu kez üç nokta belirdi. Sonra kayboldu. Tekrar belirdi. Sonunda:

UNKNOWN: Evet.

Nora'nın nefesi kesildi. Bir an hiçbir şey yazamadı. Sonra yalnızca:

NORA: Sen... babamı orada tanıdın.

UNKNOWN: Evet.

Nora'nın gözleri doldu.

NORA: Bunu neden daha önce söylemedin?

Cevap gelmedi.

NORA: Bana babamı tanıdığını söyledin. Ama onunla nerede tanıştığını söylemedin.

Sessizlik.

NORA: Beni neden yıllar sonra buldun?

UNKNOWN cevap vermedi. Nora artık kızgınlıktan titriyordu.

NORA: Beni yıllardır biliyorsan neden şimdi?

Bu kez cevap daha uzun sürdü. Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü şimdi seni aramaya başladılar.

Nora'nın kalbi sıkıştı.

NORA: Kim?

UNKNOWN: Bunu henüz bilmiyorum.

Nora gözlerini kıstı.

NORA: Sen bilmiyorsan kim bilebilir?

UNKNOWN: Benim bilmediğim insanlar.

NORA: Bu hiç mantıklı değil.

UNKNOWN: Bu dünyada mantıklı olan çok az şey var.

Nora başını ellerinin arasına aldı. Bir süre öylece kaldı. Sonra aklına başka bir şey geldi.

NORA: Bina 17'ye gitmemi istemiyorsun.

UNKNOWN: Hayır.

NORA:Çünkü orada tehlike var.

UNKNOWN: Evet.

NORA: Yoksa çünkü orada seninle ilgili bir şey var?

Uzun bir sessizlik. Nora bekledi. Sonunda

UNKNOWN: İkisi de.

Nora yavaşça başını kaldırdı. İşte buydu.İlk kez UNKNOWN'ın kendisiyle ilgili bir şeyden kaçtığını bu kadar açık hissediyordu.

NORA: Oraya gitmeyeceğim.

UNKNOWN cevap vermedi.

NORA: En azından bu gece.

Bu kez:

UNKNOWN: Sevinirim.

Nora bilgisayarı kapatmaya hazırlanırken ekranda bir hareket oldu. Harita kendiliğinden değişti. Bina 17'nin görüntüsü büyüdü. Nora'nın eli farede dondu. Ekranda eski bir fotoğraf açılmıştı. Siyah beyazdı. Bir bina. Önünde birkaç kişi. Fotoğrafın kalitesi çok düşüktü. Nora yaklaştırdı. Bir adam. Sonra bir diğeri. Yüzleri tam seçilmiyordu. Ama ortadaki adam... Nora'nın nefesi kesildi. Fotoğrafı biraz daha büyüttü. Adamın yüzü genç görünüyordu. Ama gözleri... Nora o gözleri hatırlıyordu. Çocukluğundan kalan bulanık bir anı. Babası. Fotoğrafın altında tarih vardı.

12.06.2004

Nora'nın eli ağzına gitti. Bu imkânsızdı. Çünkü o tarihte babası hâlâ ailesiyle birlikteydi. En azından Nora'nın bildiği kadarıyla. Fotoğrafın sağ alt köşesinde küçük bir kod bulunuyordu.

48-17-09

Nora'nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Sonra bilgisayar ekranı karardı. Fotoğraf kayboldu. Nora hemen UNKNOWN'a yazdı.

NORA: Bana az önce bir fotoğraf gösterildi.

Cevap yok.

NORA: Babam vardı.

Sessizlik.

NORA: UNKNOWN?

Sonunda cevap geldi.

UNKNOWN: Ne gördün?

Nora birkaç saniye ekrana baktı. Sonra yazdı:

NORA: Senin söylemediğin bir şeyi.

Bu kez UNKNOWN'ın cevabı yalnızca tek kelimeydi.

"Ne?"

Nora ekran görüntüsünü almaya çalıştı. Ama fotoğraf çoktan silinmişti. Tam o anda telefonuna yeni bir mesaj geldi. Bu kez aynı numaradan.

"Artık yalnız gelmene gerek yok."

Nora'nın yüzü bembeyaz oldu. Bir sonraki mesaj birkaç saniye sonra geldi.

"Çünkü seni biz bulacağız Nora."

Nora telefonu elinden düşürdü. Odanın sessizliğinde yalnızca bilgisayarın fan sesi duyuluyordu. Ve Nora ilk kez gerçekten anladı: Bina 17 artık sadece geçmiş değildi.

Geçmiş, onun peşinden geliyordu.