Bölüm 20 - Özür dilerim sevgilim!

Nora sakinleşmeye çalışıyordu ama telefonu bir türlü susmuyordu. Ekran her aydınlandığında Ethan'ın adı beliriyor, ardından yeni bir mesaj geliyordu. Nora hiçbirini açmıyordu. Şu an onunla konuşursa sesini duyduğu anda bütün kararlılığının dağılacağından korkuyordu. Richard'ın evinden ayrılalı saatler olmuştu ama yaşlı adamın söyledikleri hâlâ zihninde yankılanıyordu. Siyah zarf masanın üzerinde duruyordu. Nora, zarfın içindekileri öğrenmekten korktuğu kadar, hiçbir şey öğrenmeden yaşamaya devam etmekten de korkuyordu.

Sonunda zarfı eline aldı. Parmakları titriyordu. Birkaç saniye boyunca kapalı yüzeyine baktıktan sonra kenarını açtı. İçinden küçük, siyah bir flaş bellek çıktı. Başka hiçbir şey yoktu. Ne bir not ne de bir açıklama. Richard, cevabı kendi elleriyle bulmasını istemişti.

Nora bilgisayarının başına geçti ve flaş belleği taktı. İçinde tek bir video dosyası vardı. Dosyanın adı bir tarihten ibaretti: 12.06.2004.

Fareyi oynat düğmesinin üzerine götürdü. Bir an durdu. Ardından tıkladı.

Ekran önce karardı, sonra eski bir güvenlik kamerasının görüntüsü belirdi. Görüntü bulanıktı; renkler solmuş, köşelerde parazitler oluşmuştu. Kamera yüksek bir noktadan, büyük ve bakımsız bir deponun içini kaydediyordu. Duvarlar nemliydi, zeminde tahta kasalar ve metal parçalar bulunuyordu. Ortada bir sandalye vardı. Sandalyeye bir adam bağlanmıştı. Başını öne eğmiş, ellerini arkasında birleştirmişti.

Görüntünün sağ tarafında Daniel Carter duruyordu.

Nora'nın nefesi kesildi. Babasını tanımakta hiç zorlanmamıştı. Daha gençti, saçları daha koyu, yüzü daha dinç görünüyordu. Fakat elindeki silah, yüzündeki gerginlik ve omuzlarının sertliği onu Nora'nın hatırladığı adamdan uzaklaştırıyordu. Birkaç adım ötede ise Richard Cole vardı. Üzerinde koyu renk bir takım elbise bulunuyordu. Kameranın açısı yüzünü tamamen göstermese de duruşu, el hareketleri ve soğukkanlılığı Nora'nın karşısında gördüğü adamla aynıydı.

Richard, sandalyeye bağlı adama baktıktan sonra Daniel'a döndü.

— Hadi ama, Daniel. Bunu yapabilirsin.

Daniel silahı iki eliyle tutuyordu. Namlu yerdeki adama doğrultulmuştu ama parmakları tetikte değildi.

— Yapmak istemiyorum.

Richard başını hafifçe yana eğdi.

— O bize ihanet etti. Dosyayı yanlış kişiye verdi.

— Hayır.

Daniel'ın sesi görüntüdeki cızırtıya rağmen duyuluyordu. Tek kelimeydi ama Nora babasının korkusunu, öfkesini ve çaresizliğini o sesin içinde hissedebiliyordu.

Richard birkaç saniye boyunca ona baktı. Sonra hiç acele etmeden yaklaştı. Siyah eldivenli eliyle silahı Daniel'ın elinden aldı.

— Sana bir seçenek sunuyorum, Daniel. Bunu kendin yaparsan en azından ne olacağını bilirsin.

Daniel geri çekildi.

— Richard, yapma.

Richard silahı kaldırdı ve sandalyeye bağlı adamın başına doğrulttu. Adam başını kaldırdı. Dudakları hareket etti ama kamera sesi kaydetmiyordu. Bir sonraki saniye Richard tetiği çekti.

Nora yerinden sıçradı.

Ekranda adamın başı yana düştü. Silah sesinin ardından depo yeniden sessizliğe gömüldü. Richard silahı indirdi, Daniel ise olduğu yerde donup kalmıştı.

Nora'nın elleri buz kesmişti. Videoyu durdurmak istedi ama parmakları fareye gitmedi. Babasını daha önce hiç böyle görmemişti. Daniel'ın elinde silah vardı; adamı öldürmek için oradaydı. Ancak tetiği çekememişti. Richard ise bunu onun yerine yapmıştı.

Nora kendisine babasının yalnızca kötü insanların işlerini yapan bir kurye olmadığını anlatmıştı. Belki de gerçekten öyleydi. Fakat bu görüntü, Daniel'ın da o karanlık dünyanın bir parçası olduğunu gösteriyordu. Ne kadar istemese de babasının geçmişini masumlaştırarak değiştiremezdi.

Video birkaç saniye daha devam etti. Richard, cesedin yanında durup Daniel'a bir şey söyledi. Sonra görüntü kesildi.

Nora ekrana baktı. Kaydı yeniden başlattı. Aynı sahneyi bir kez daha izledi. Richard'ın silahı alışı, Daniel'ın geri çekilişi, tetiğin çekildiği an... Her şey aynıydı.

Fakat üçüncü izleyişinde bir şey fark etti.

Silah ateşlendikten sonra Daniel'ın yüzü değişmişti. Korkuyla kapıya doğru bakmış, ardından başını hafifçe çevirmişti. Sanki orada, kameranın görmediği bir yerde biri vardı. Richard ise hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam ediyordu.

Nora videoyu durdurdu.

Ethan'ın anlattıkları aklına geldi. Yedi yaşındayken Bina 17'de babasının bir adamı öldürdüğünü görmüş, korkuyla ses çıkarmış ve oradan kaçmıştı. Nora, o gece Ethan'ın gerçekten ne yaşadığını anlamaya çalışmıştı. Şimdi ise elindeki kayıt, başka bir soruyu ortaya çıkarıyordu.

Bu görüntüde Ethan var mıydı?

Nora videoyu baştan sona tekrar inceledi. Depoda bir çocuk görünmüyordu. Kapının yakınındaki karanlık bölüm kameranın açısının dışında kalıyordu. Ethan orada durmuş olabilir miydi? Cinayete tanık olmuş olabilir miydi? Peki neden kayıt boyunca onun çıkardığı tek bir ses bile duyulmuyordu?

Nora'nın zihni sorularla doldu. Richard'ın kendisine verdiği zarfın gerçekleri ortaya çıkarmak için mi, yoksa onu belli bir yöne sürüklemek için mi hazırlandığını bilmiyordu. Fakat bildiği bir şey vardı: Ethan'ın anlattığı geçmişle elindeki kayıt arasında açıklanması gereken bir boşluk bulunuyordu.

Ayağa kalktı ve odanın içinde yürümeye başladı.

— Düşün, Nora. Sadece düşün.

Bir eliyle saçlarını geriye itti. Birkaç adım attıktan sonra yeniden bilgisayarın karşısına döndü. Videoyu durdurduğu karede Daniel'ın yüzü görünüyordu. Babasının korkmuş ifadesi Nora'nın içine oturmuştu. Onu yıllarca aramış, dönmesini beklemişti. Şimdi ise onun da karanlık bir geçmişin içinde ne kadar ileri gittiğini öğreniyordu.

— Bana neden anlatmadın? diye fısıldadı. Neden hepiniz benden bir şeyler sakladınız?

Kimse cevap vermedi.

Telefonu yeniden titredi. Ethan'dan yeni bir mesaj gelmişti.

Ethan: Nora, lütfen benimle konuş. Bir şey olduğunu hissediyorum.

Nora mesajı okudu ama cevap yazmadı. Ona ne söyleyeceğini bilmiyordu. Richard'ın verdiği videoyu anlatırsa Ethan'ın vereceği cevabı duymaktan korkuyordu. Ya her şey bir yalandan ibaretse? Ya Ethan, kendisini korumak için anlattığı geçmişin bazı parçalarını değiştirmişse?

Bir yandan da onun yedi yaşındaki hâlini düşündü. Babasının bir adamı öldürdüğünü gören küçük bir çocuk... O görüntü, Ethan'ın hayatını değiştirmiş olmalıydı. Nora bunu anlayabiliyordu. Ama anlayabilmek, artık güvenebildiği anlamına gelmiyordu.

Saatler geçti. Nora mutfağa gitti, bir bardak su aldı ve masaya döndü. Elleri o kadar titriyordu ki bardağı kavramakta zorlandı. Bir anda parmakları gevşedi. Bardak yere çarpıp parçalandı.

Sesle birlikte Nora irkildi. Birkaç saniye boyunca kırık camlara baktı. Sonra nefesi kesilmeye başladı. Göğsü sıkışıyor, boğazına bir düğüm oturuyordu. Kendini tutmaya çalıştı ama başaramadı. Duvarın dibine çöktü ve ağlamaya başladı.

Uzun zamandır içinde biriktirdiği her şey o gece dışarı çıktı. Babasına duyduğu özlem, annesine karşı hissettiği kırgınlık, Richard'ın yarattığı korku ve Ethan'a karşı beslediği duygular... Hepsi birbirine karıştı. Nora, sevdiği adama güvenmek istiyordu. Onun yanında kendisini ilk kez gerçekten anlaşılmış hissetmişti. Ama şimdi, onun anlattığı her şeyin arkasında başka bir gerçek olabileceğinden şüpheleniyordu.

Gece ilerledi. Nora sonunda kendisini toparlayıp odasına geçti. Yatağın kenarına oturduğunda bilgisayar hâlâ açıktı. Ekranda durdurulmuş video, deponun karanlık görüntüsünü gösteriyordu.

Nora uzun süre ona baktı.

O gece doğru düzgün uyuyamadı.

Sabah olduğunda gözleri şişmiş, başı ağrıyordu. Birkaç saatlik uykunun ardından telefonuna uzandı. Ethan'dan gelen mesajların sayısı artmıştı. Bazılarında yalnızca adını yazmış, bazılarında iyi olup olmadığını sormuştu. Son mesajı ise diğerlerinden farklıydı.

Ethan: Senden bir cevap alamıyorum. Ne olursa olsun, bunu tek başına çözmeye çalışma.

Nora ekranı kapattı.

Artık tek başına karar vermek istemiyordu. Fakat Ethan'la konuşmadan önce ne yapacağını belirlemesi gerekiyordu. Richard'ın sözleri zihninde yankılanıyordu. Babasının nerede olduğunu öğrenmek istiyordu. Richard, Daniel'ın ortaya çıkmasıyla ilgili bir şeyler biliyordu ve Nora'ya bunu açıkça hissettirmişti. Eğer Ethan'a giderse, elindeki videoyu gösterirse ne olacağını bilmiyordu. Ama sessiz kalırsa da gerçekleri öğrenemeyecekti.

Sonunda mesaj ekranını açtı.

Nora: Konuşmamız lazım, Ethan.

Mesaj gönderildi. Nora telefonu masaya bıraktı ve hazırlandı. Üzerine koyu renk bir ceket giydi, saçlarını topladı ve çantasını aldı. Çıkmadan önce bilgisayarın başına gitti. Flaş belleği çıkardı, küçük kutusuna koydu ve çantasının iç cebine yerleştirdi.

Bu kez cevap almadan geri dönmeyecekti.

Ethan'ın evine giden yol Nora'ya her zamankinden uzun geldi. Sokakları geçerken telefonuna birkaç kez baktı. Ethan'dan yeni bir mesaj gelmişti.

Ethan: İyi misin, Nora? Çok endişelendim.

Nora mesajı açtı. Uzun süre ekrana baktı. Parmakları klavyenin üzerinde durdu ama hiçbir şey yazmadı. Sonunda telefonu kilitledi ve yürümeye devam etti.

Evin önüne geldiğinde duraksadı. Bahçeye, pencerelere ve giriş kapısına baktı. Daha birkaç gün önce burada oturmuş, Ethan'ın çocukluğunu dinlemişti. Ona inanmak istemişti. Şimdi ise elinde bir video, zihninde onlarca soru ve kalbinde tarif edemediği bir kırgınlık vardı.

Derin bir nefes aldı ve kapıyı çaldı.

Kapı neredeyse anında açıldı.

— Nora!

Ethan'ın yüzünde önce şaşkınlık, ardından rahatlama belirdi. Hiç düşünmeden ona yaklaştı ve sarıldı. Nora kollarını yanında tuttu. Ethan bunu fark edince yavaşça geri çekildi. Gözleri Nora'nın yüzünde dolaştı.

— Ne oldu? İyi misin?

Nora içeri girdi. Ethan kapıyı kapattıktan sonra onun peşinden salona geçti. Nora odanın ortasında durdu ve yüzünü ona çevirdi.

— Bana yalan mı söyledin, Ethan?

Ethan'ın yüzündeki rahatlama bir anda kayboldu.

— Ne? Nora, ne oluyor? Beni korkutma.

— Bana cevap ver.

— Hangi konuda?

Nora çantasını açtı, flaş belleği çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.

— Dün gece Richard Cole evime geldi. Bana bunu verdi.

Ethan'ın bakışları flaş belleğe kilitlendi. Yüzü birkaç saniye içinde değişti. Çenesini sıktı, ardından Nora'ya baktı.

— Videoyu izledin mi?

Nora'nın gözleri doldu.

— Demek biliyordun.

— Hayır. Nora, beni dinle.

— Videoda babam vardı. Elinde silah tutuyordu. Senin baban ona bir adamı öldürmesini söylüyordu. Babam yapmadı. Silahı Richard aldı ve adamı vurdu. Bana anlattığın gece bu muydu?

Ethan bir an konuşamadı.

Nora'nın sesi titremeye başladı.

— Bana yedi yaşındayken babanın bir adamı öldürdüğünü gördüğünü söyledin. Korkup kaçtığını anlattın. Ama kayıtta senin orada olduğuna dair hiçbir şey yok. Ses de yok. Ethan, bana gerçeği mi anlattın?

Ethan iki elini yüzüne götürdü, sonra derin bir nefes aldı.

— Nora, anlattıklarım gerçek. Ben o gece oradaydım. Babamın bir adamı öldürdüğünü gördüm.

— O zaman neden kayıtta sesin yok?

— Bilmiyorum. O görüntüyü daha önce görmedim.

— Ama Richard sana ulaşmaya çalışıyor. Benimle ilgili her şeyi biliyor. Sen de beni koruduğunu söylüyorsun. Artık hanginize inanacağımı bilmiyorum!

Ethan ona doğru bir adım attı ama Nora geri çekildi.

— Lütfen, anlatmama izin ver. Ben babanı arıyordum ama yalnızca dosya için değil. Onu polise teslim etmek istiyordum.

Nora inanamayarak başını salladı.

— Ne saçmalıyorsun sen?

— Babamın Daniel'ı yıllarca yanında tuttuğunu biliyordum. Daniel onun en güvendiği adamlardan biriydi. Ben küçükken bazı konuşmaları duyardım ama ne anlama geldiklerini anlayamazdım. Sonra büyüdükçe babamın işlerini, sakladığı kayıtları ve insanları nasıl kontrol ettiğini öğrendim. Daniel'ın da bu işlerin içinde olduğunu biliyordum.

— Peki o gece ne oldu?

Ethan gözlerini kapattı. Konuşmaya başladığında sesi ağırlaşmıştı.

— Hatırladığım kadarıyla babam ve Daniel bir plan hazırlamıştı. Bir dosyanın belirli kişilerin eline ulaşması gerekiyordu. O dosyada ağın kuruluşuna, para hareketlerine ve kimlerin bu sistemin içinde olduğuna dair kayıtlar bulunuyordu. Dosya, ağın içindeki güçlü bir grubun eline ulaşacaktı. Ama işler ters gitti. Dosya beklenen kişilere ulaşmadı. Bir kısmı polisin eline geçti, geri kalanı ise ortadan kayboldu. Babam bazı kayıtları değiştirdi ve kendisini olaydan uzak tutmayı başardı. Daniel ise tehlikede olduğunu anlayınca kaçmak zorunda kaldı.

Nora'nın yüzü bembeyazdı.

— Yani babam da sizin bu işlerin içindeydi.

— Evet. Ama sonradan ne yaptığını anladı. Ben onun bütün geçmişini bilmiyorum. Yalnızca bazı kayıtları ve babamın konuşmalarını hatırlıyorum.

— Peki o adamı neden öldürdü?

Ethan'ın bakışları masadaki flaş belleğe döndü.

— Çünkü o adamın elinde babamı ortaya çıkarabilecek bilgiler vardı. Babam, dosyanın içeriğini bilen herkesi susturmak istiyordu. Benim gördüğüm cinayet de bununla bağlantılıydı.

Nora'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.

— Babam bana başka bir şey anlattı. Richard'ın onu o adamı öldürmeye zorladığını söyledi. Ama senin anlattıklarınla onun anlattıkları birbirine uymuyor. Kimin doğru söylediğini nasıl anlayacağım?

Ethan'ın yüzünde acı bir ifade belirdi.

— Bilmiyorum, Nora. Sana yalan söylemeyeceğim. O gece gördüklerimin tamamını hatırlamıyorum. Çok küçüktüm ve korkudan kaçtım. Ama babamın ne yaptığını biliyorum. Onun masum olmadığını biliyorum. Daniel'ın da bu ağda çalıştığını biliyorum. Ve ikisini de durdurmak istiyorum.

Nora başını iki yana salladı.

— Bunu sana nasıl yaptılar? Baban seni o dünyanın içine sokmuş. Benim babam da onun için çalışmış. İkiniz de çocukken bu işlerin içine çekilmişsiniz. Ben de yıllardır hiçbir şey bilmeden yaşadım.

Ethan ona yaklaştı. Bu kez Nora geri çekilmedi ama ona sarılmasına da izin vermedi.

— Sana karşı hissettiklerim gerçek, dedi Ethan. Seni bulduğumda ne olacağını bilmiyordum. Başlangıçta babanın sakladığı şeyin ne olduğunu öğrenmek istiyordum. Ama seni tanıdıkça bunun yalnızca bir dosya olmadığını anladım. Sana yalan söylemek istemedim. Bazı şeyleri anlatmak için doğru zamanı bekledim. Bunun yanlış olduğunu biliyorum.

Nora gözlerini sildi.

— Benden bir şey daha saklıyor musun?

Ethan başını salladı.

— Bildiğim kadarıyla hayır.

Nora'nın içindeki öfke, korku ve kırgınlık birbirine karışmıştı. Onu seviyordu. Bunu inkâr edemiyordu. Fakat artık yalnızca sevgisine dayanarak karar veremezdi. Elindeki kayıt, babasının sözleri ve Richard'ın tehditleri arasında bir seçim yapmak zorunda hissediyordu.

Tam o sırada dışarıdan bir ses duyuldu.

Önce uzaktan gelen sirenlerdi. Sonra sesler yaklaştı. Nora pencereye doğru baktı. Sokakta birkaç polis aracı durmuştu. Kapının önünde hareketlilik vardı.

Ethan da pencereye yaklaştı. Dışarı baktıktan sonra yavaşça Nora'ya döndü.

Yüzündeki ifade değişmişti.

— Ne yaptın, Nora?

Nora'nın dudakları aralandı ama cevap veremedi.

Ethan'ın bakışlarında öfke yoktu. Yalnızca derin bir hayal kırıklığı vardı.

— Bana sorsaydın, dedi. Sana cevap verirdim.

Nora'nın gözlerinden yaşlar akmaya başladı.

— Ben artık buna dayanamadım, Ethan. Şüphelerle, cinayetlerle, herkesin benden bir şey saklamasıyla yaşamaktan yoruldum. Ne yapacağımı bilmiyordum.

Ethan başını eğdi. Birkaç saniye sonra kapının arkasından sert sesler duyuldu.

— Polis! Kapıyı açın!

Nora kıpırdayamadı.

Ethan ona son kez baktı.

— Beni hapse atacak kişi ben değilim, Nora. Bunu biliyorsun. Benim peşimi bırakmayacaklar. Senin de bırakmayacaklar.

Kapı açıldı. Polisler içeri girdi. Ethan ellerini kaldırdı ve hiçbir direnç göstermeden yere yatırıldı. Bileklerine kelepçe takılırken başını çevirdi. Gözleri Nora'nın gözlerini buldu.

Nora olduğu yerde duruyordu. Onun kendisine baktığını görüyordu ama karşılık verecek gücü yoktu. Kalbi göğsünde acıyla sıkışıyordu. Ethan'ın yüzünde kendisine duyduğu öfke değil, ona inanmış olmanın ve o inancın kırılmasının acısı vardı.

Polisler Ethan'ı ayağa kaldırıp kapıya doğru götürdüler.

Nora bir adım atmak istedi. Onu durdurmak, her şeyi açıklamak, özür dilemek istedi. Fakat ayakları yerinden kıpırdamadı.

Ethan kapının önünde son kez arkasına döndü.

Hiçbir şey söylemedi.

Nora da söyleyemedi.

Kapı kapandı.

Evin içi yeniden sessizliğe gömüldü.

Nora'nın telefonu titredi. Ekranda yeni bir mesaj belirdi.

UNKNOWN: Aferin, evlat.

Nora mesaja baktı. Birkaç saniye boyunca ekranın ışığı yüzüne vurdu. Ardından telefonu kilitledi.

Richard.

Her şeyi planlayan, kendisini Ethan'a karşı kullanan ve sonunda oğlunu polise teslim ettiren adam.

Nora'nın dizleri titredi. Yavaşça kapıya yürüdü ve dışarı çıktı. Polis araçlarının uzaklaşan sesleri hâlâ duyuluyordu. Soğuk hava yüzüne çarptığında derin bir nefes almaya çalıştı ama göğsündeki sıkışma geçmedi.

Sevdiği adamı kendi elleriyle teslim etmişti.

Belki Ethan bazı gerçekleri saklamıştı. Belki babası da yıllarca yalan söylemişti. Ama Nora'nın artık emin olduğu tek bir şey vardı: Richard Cole, insanların korkularını ve sevdikleri kişileri kullanarak istediğini elde ediyordu.

Ve Nora, onun oyununda kendi rolünü oynamıştı.

Telefonunu yeniden açtı. Ethan'ın sohbet ekranına girdi. Son mesajları hâlâ oradaydı. İyi olup olmadığını soran, kendisiyle konuşmasını isteyen, yalnız kalmamasını söyleyen mesajlar...

Nora'nın parmakları klavyenin üzerinde durdu. Ona yazmak istedi. Özür dilerim. Sana inanmak istedim. Seni seviyorum.

Hiçbirini gönderemedi.

Ekranı kapattı ve yürümeye devam etti. Gözlerinden yaşlar süzülüyor, her adımda kalbindeki boşluk biraz daha büyüyordu.

Sonra durdu.

Gözlerini kapatıp Ethan'ın yüzünü hatırladı. Ona ilk kez adını söylediği anı, evinin kapısında kendisine gülümsemesini, elini tutuşunu ve ona gerçeği anlatmaya çalışırken gözlerinde beliren kırgınlığı...

Nora dudaklarını araladı. Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.

— Özür dilerim, sevgilim.

Ama Ethan artık onu duyamazdı.

Ve Nora ilk kez, gerçeği öğrenmek uğruna kaybettiği şeyin, gerçeğin kendisinden bile daha ağır olabileceğini anladı.

SON