BÖLÜM 5 - Geçmişten Kalan

Sabah olduğunda hâlâ uyumamıştım. Perdelerin arasından giren güneş gözlerimi acıtıyordu. Yatağın kenarında oturmuş, telefon ekranına bakıyordum. UNKNOWN'ın son mesajı hâlâ oradaydı.

O numarayı kimseye söyleme.

Telefonu kapattım. Sonra tekrar açtım. Mesajı tekrar okudum. Bunun normal olmadığını biliyordum. Normal bir insanın hayatına bir yabancı girip babasıyla ilgili şeyler söylemezdi. Normal bir insan, yıllar önce gördüğün bir numarayı bilmezdi. Ve normal bir insan, seni takip eden biri olduğunu söyleyip sonra evinin önüne insan göndermezdi. Ama benim asıl takıldığım şey başkaydı.

48-17-09.

O numara gerçekten geçmişimde bir yere aitti. Sadece nereden hatırladığımı bulamıyordum. Ayağa kalkıp dolabın önüne gittim. Alt çekmeceyi açtım. Eski eşyalarımı karıştırmaya başladım. Çocukluk fotoğrafları. Eski okul defterleri. Bir iki oyuncak. Annemin yıllar önce sakladığı birkaç küçük eşya. Bunların hiçbirinin ne işe yaradığını bilmiyordum. Ama bir şeyi arıyordum. Ne olduğunu bile bilmeden. Çekmecenin en arkasında küçük bir kutu buldum. Kutuyu çıkardım. Üzerinde eski bir çıkartma vardı.

Nora — 10 yaş

Gülümsedim. Kutuyu açtığımda çocukluğumdan kalan birkaç şey çıktı. Bir bileklik. Eski bir toka. Bir sinema bileti. Ve küçük, katlanmış bir kâğıt. Kâğıdı açtım. Üzerinde çocukça yazılmış birkaç sayı vardı. Bir kısmı silinmişti. Ama son üç grup hâlâ okunuyordu.

48-17-09

Nefesim kesildi. Kâğıdı elimden düşürdüm. Hayır. Bu olamazdı. Numara sadece babamın bilgisayarında gördüğüm bir şey değildi. Ben onu bir yere yazmıştım. Çocukken. Neden yazdığımı hatırlamıyordum. Kâğıdı tekrar elime aldım. Telefonumu çıkardım. UNKNOWN'ın sohbetini açtım. Uzun süre yazmadım. Sonunda:

Nora: Bu numarayı çocukken yazmışım.

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

UNKNOWN: Nereye?

Nora: Eski bir kâğıda.

UNKNOWN: Kâğıt hâlâ sende mi?

Nora: Evet.

Bu kez cevap hemen gelmedi. Sonunda:

UNKNOWN: Sakla.

Nora: Neden?

UNKNOWN: Çünkü onu bulduysan, birileri de bulabilir.

Kaşlarımı çattım.

Nora: Sen zaten bu numaranın ne olduğunu biliyorsun.

UNKNOWN: Evet.

Nora: O zaman söyle.

Birkaç saniye geçti.

UNKNOWN: Şu an sana vereceğim cevap, asıl sorunun önüne geçer.

Ne demek istediğini anlamadım.

Nora: Yani?

UNKNOWN: Önce ne olduğunu değil, neden sende olduğunu anlamalısın.

Ekrana bakakaldım.

Nora: Bunu sen biliyor musun?

Bir süre cevap gelmedi.

Sonra:

UNKNOWN: Tahmin ediyorum.

Kaşlarımı çattım.

Nora: Demek sen de bilmiyorsun.

UNKNOWN: Her şeyi bildiğimi hiç söylemedim.

Bu cevap beklemediğim kadar dürüsttü. İlk kez onun da bilmediği şeyler olabileceğini düşündüm. Belki de gerçekten beni kullanmaya çalışmıyordu. Belki o da bir şeylerin peşindeydi.

Nora: Peki neden bana yardım ediyorsun?

Uzun bir sessizlik oldu. Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü senin bu işin içinde olman gerekmiyordu.

Kalbim hızlandı.

Nora: Ama artık içindeyim.

Cevap gelmedi. Birkaç saniye sonra telefonum tekrar titredi.

UNKNOWN: Evet.

Tek kelime. Ama bu kez başka bir şey hissettirdi. Sanki o da bunun olmasını istememişti. Sanki işler onun kontrolünden çıkıyordu. Sonra yeni bir mesaj geldi.

UNKNOWN: O kâğıdı annen görmesin.

Gülümsemem kayboldu.

Nora: Annemin bununla ne ilgisi var?

Cevap gelmedi. Tekrar yazdım.

Nora: Annem bir şey biliyor mu?

Uzun süre hiçbir şey olmadı. Sonunda:

UNKNOWN: Bilmiyorum.

Ekrana baktım. İlk kez UNKNOWN'ın cevabından gerçekten emin olmadığını hissediyordum.

Ve nedense bu, bana verdiği bütün cevaplardan daha fazla korku verdi.