BÖLÜM 6 - Annemin Bildiği

Kâğıdı tekrar kutunun içine koydum. Kutuyu kapatırken bir an durdum. Sonra kararımı değiştirdim. Kâğıdı çıkardım ve cebime koydum. Neden sakladığımı bilmiyordum. Belki bir kanıt olduğu için. Belki de bir daha kaybetmek istemediğim için. Ya da sadece içimdeki bir ses, onu kimseye vermemem gerektiğini söylüyordu. Telefonuma baktım. Saat öğlene yaklaşıyordu. Bugün anneme gideceğime söz vermiştim. Üzerimi değiştirip evden çıktım.

Annemin evi benim evimden yaklaşık yarım saat uzaktaydı. Küçük bir apartmanın üçüncü katında, iki odalı bir dairede yaşıyordu. Kapıyı çaldığımda hemen açtı.

"Sonunda."

Gülümsedim.

"Geç kalmadım."

"Yine de bekledim."

İçeri girdim. Mutfaktan yemek kokusu geliyordu.

"Ne yaptın?"

"Senin sevdiğin şey."

Ayakkabılarımı çıkarırken gülümsedim.

"İşte bu yüzden seni seviyorum."

"Yalancı."

Gülerek mutfağa geçtik. Bir süre her şey normaldi. Okuldan konuştuk. Bursumdan. Annemin işinden. Hatta komşusunun yine bütün apartmanı rahatsız eden kedisinden bile. Ama aklımın bir köşesinde sürekli aynı şey vardı.

48-17-09.

Ve UNKNOWN'ın söylediği:

Annem görmesin.

Yemek sırasında annem bana baktı.

"Bir şeyin var."

Çatalımı tabağıma bıraktım.

"Yok."

"Var."

"Yorgunum sadece."

Annem beni birkaç saniye inceledi. Sonra fazla üstelemedi.

"okul nasıl gidiyor"

"İyi."

"Notların?"

"İyi."

"Bursun devam ediyor mu?"

"Evet."

Gülümsedi.

"Seninle gurur duyuyorum."

Başımı eğdim.

"Teşekkür ederim."

Bir süre sessizlik oldu. Sonra farkında olmadan ağzımdan çıktı.

"Anne..."

"Hı?"

"Babamı en son ne zaman gördün?"

Elindeki çatal havada kaldı. Bir saniye. İki saniye. Sonra yavaşça tabağına bıraktı.

"Neden şimdi bunu soruyorsun?"

Omuzlarımı silktim.

"Merak ettim."

Annem gözlerini kaçırdı.

"Çok uzun zaman oldu."

"Ne kadar?"

"Yıllar."

"Biliyorum."

"Öyleyse neden soruyorsun?"

Cevap veremedim. Cebimdeki kâğıdın varlığını hissediyordum. Annem tekrar bana baktı.

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır."

Bu kez söylediğim yalandan ben bile rahatsız oldum. Annem bunu fark etmiş olmalıydı. Ama yine de bir şey söylemedi. Yemekten sonra mutfağı toparlamasına yardım ettim. Tam gitmek üzereyken annem arkamdan seslendi.

"Nora."

Döndüm.

"Efendim?"

"Babanla ilgili bir şey duyarsan..."

Durdu. Sanki devam edip etmemesi gerektiğine karar veremiyordu.

"Ne?"

"Boş ver."

Kaşlarımı çattım.

"Anne, ne diyecektin?"

Başını salladı.

"Hiç."

Sonra gülümsedi. Ama o gülümseme gerçek değildi. Eve dönerken bütün yol boyunca bunu düşündüm. Annem bir şey biliyordu. Bundan emindim. Ama ne olduğunu söylemiyordu. Apartmanıma geldiğimde kapının önünde durdum. Anahtarımı çıkardım. Tam kapıyı açacaktım ki telefonum titredi. UNKNOWN mesajı açtım.

UNKNOWN: Annenle konuştun.

Kaşlarımı çattım.

Nora: Beni izliyor musun?

UNKNOWN: Hayır.

Nora: O zaman nereden biliyorsun?

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

UNKNOWN: Çünkü yüzündeki ifadeyi tahmin edebiliyorum.

Bir an durdum.

Nora: Beni gördün mü?

Cevap gelmedi, tekrar yazdım.

Nora: UNKNOWN?

Bu kez mesaj geldi.

UNKNOWN: Annen sana bir şey söylemedi.

Nora: Nereden biliyorsun?

Uzun bir sessizlik.

Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü söylemeye cesaret edemez.

Kalbim hızlandı.

Nora: Ne biliyor?

Bu kez cevap çok daha kısa geldi.

UNKNOWN: Babanın neden gittiğini.