Bölüm 16 - Aynı Kapının Ardında

Nora, telefonundaki konum ekranını kapatmadı. Western Sokağı, Bina 17, Daire 4. Adresi birkaç kez okudu; sanki kelimelerden biri değişirse her şey sıradan bir parti davetine dönüşebilirmiş gibi. Emma'nın yanlış adres göndermiş olabileceğini düşündü. Belki aynı numarayı taşıyan başka bir bina vardı. Belki de Bina 17'nin geçmişiyle bu davetin hiçbir ilgisi yoktu. Fakat UNKNOWN'ın cevabı bu ihtimalleri ortadan kaldırmıştı.

Tesadüflere yedi yaşından itibaren inanmayı bıraktım.

Nora yatağının kenarına oturup ona mesaj yazdı. "Yarın orada ne olacak?" Cevap hemen gelmedi. Birkaç dakika sonra ekran aydınlandı. "Bunu sana buradan anlatamam." Nora'nın kaşları çatıldı. "Anlatmak istemiyorsun demek istedin sanırım." UNKNOWN yazıyor işareti gösterdi, kayboldu, yeniden belirdi. Sonunda yalnızca şu mesaj geldi: "Emma'yı suçlama. Davetin nereden geldiğini o da bilmiyor." Nora doğrulup ekrana baktı. "Emma'yı neden konuşuyoruz? Onun bu işle ne ilgisi var?" Bu kez cevap daha kısa sürdü. "Şimdilik hiçbir ilgisi olmayabilir. Bu yüzden onun yanında dikkatli ol ama ona yalan söyleme." Nora telefonu bıraktı. UNKNOWN'ın neyi bildiğini ve neyi yalnızca tahmin ettiğini artık ayırt edemiyordu. Ona güvenmek istemiyordu; fakat her uyarısını da inat uğruna görmezden gelmeyecekti.

Ertesi gün Nora, partiye gitmeden önce annesini aradı. Son günlerde annesiyle yaptığı konuşmalar hep aynı yerde tıkanıyordu: Nora bir soru soruyor, annesi bir süre susuyor ve ardından bilmediğini söylüyordu. Bu kez dolambaçlı konuşmayacaktı.
"Anne, sana bir adres söyleyeceğim. Western Sokağı, Bina 17. Bu yer sana bir şey ifade ediyor mu?"
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. Nora, annesinin nefes alışını duyabiliyordu.
"Nereden duydun o adresi?" diye sordu annesi sonunda.
"Bir arkadaşımın partisinin adresi." Nora duraksadı.
"Ama sen orayı tanıyorsun."
Annesi hemen cevap vermedi. Ardından sesi sertleşti.
"Oraya gitme, Nora."
"Neden?"
"Çünkü orası sıradan bir yer değil."
Nora'nın sabrı tükeniyordu.
"Bunu biliyorum. Bana ne olduğunu anlat."
Annesi derin bir nefes aldı.
"Babanın çalıştığı insanların bazıları oraya giderdi. Baban orada yaşamıyordu, oranın sahibi de değildi. Yalnızca kendisine verilen şeyleri götürüyordu. Bir gün eve geldiğinde çok korkmuştu. Sana yaklaşan biri olursa benden önce ona güvenme, demişti."
Nora'nın eli telefonda sıkılaştı.
"Bana yaklaşan biri mi? Kim?"
"Adını söylemedi."
"Peki neden bana hiç anlatmadın?"
Annesinin sesi titredi.
"Çünkü o zamanlar sen çocuktun. Seni korkutmak istemedim. Sonra da gerçeği bilmenin seni koruyacağına inanmadım."
Nora gözlerini kapattı.
"Beni korumadın, anne. Beni hiçbir şey bilmeden bıraktın."
Annesi itiraz etmedi. Bu sessizlik, Nora'nın duyabileceği en dürüst cevaptı.

Akşam saat sekize doğru Nora hazırlandı. Koyu renk bir pantolon ve sade bir üst giydi; çantasına telefonunu, cüzdanını ve kimliğini koydu. Partiye gitmekten vazgeçebilirdi. Annesinin uyarısı yeterince açıktı. UNKNOWN da oraya gitmesini istemiyordu. Fakat ikisi de ona aynı şeyi söyleyip farklı şeyleri saklıyordu. Nora, gerçeği öğrenmek için başkalarının izin vermesini beklemeyecekti. Yine de tedbirsiz davranmayacaktı: Emma'ya konumu annesine de gönderdiğini söyledi, telefonunun şarjını kontrol etti ve geceyi yalnız geçirmemek için dönüşünü önceden planladı.

Emma, binanın girişinde onu görünce sevinçle el salladı.
"Geleceğine gerçekten inanmamıştım!"
Nora arkadaşına sarıldı.
"Ben de son ana kadar emin değildim."
Emma kahkaha attı.
"İçeri girince fikrin değişecek. Müzik güzel, insanlar da fena değil. Bir de ev sahibi biraz tuhaf ama onu herkes tanıyor."
Nora'nın yüzündeki gülümseme hafifçe dondu.
"Ev sahibi kim?"
Emma omuz silkti.
"Bilmiyorum. Organizasyonu yapan biri. Daveti bir arkadaşımın arkadaşı gönderdi."
Nora, Emma'nın yüzünü dikkatle inceledi. Arkadaşı gerçekten hiçbir şey bilmiyor gibiydi.
"Tamam," dedi Nora. "Hadi girelim."

Dairenin kapısından içeri adım attığında ilk fark ettiği şey, beklediği gibi eski ve terk edilmiş bir yer olmadığıydı. İçerisi yenilenmişti; duvarlarda modern tablolar, salonda geniş bir müzik sistemi, mutfakta içeceklerle dolu bir masa vardı. Kalabalık konuşuyor, gülüyor ve dans ediyordu. Yine de binanın havasında tuhaf bir şey vardı. Koridorun sonundaki kapı diğerlerinden farklıydı. Üzerinde yeni bir kilit bulunuyordu ve önünde kimsenin durmasına izin verilmiyordu. Nora etrafı incelerken Emma koluna girdi.
"Hadi, sana arkadaşlarımı tanıştırayım."
Nora onunla salona döndü, birkaç kişiyle tanıştı ve kendisini normal bir partideymiş gibi davranmaya zorladı. Bir süre sonra gerçekten rahatlamaya başladı. Belki de her şey yalnızca geçmişteki bir binaya yüklediği anlamdan ibaretti.

Sonra salonun öbür ucundaki adamı gördü.

Adam kalabalığın içinde duruyor, kimseyle konuşmadan insanları izliyordu. Otuzlarının başlarında görünüyordu; koyu renk gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Nora'ya baktığında gözlerini kaçırmadı. Onu tanıyormuş gibi değil, uzun zamandır beklediği birini sonunda görmüş gibi bakıyordu. Nora birkaç saniye sonra bakışını çevirdi. Adamın yanına gitmek istemiyordu. Fakat mutfağa geçmek için salonu dolaşırken adam önüne çıktı.

"Nora Carter?"

Nora durdu. "Evet. Siz kimsiniz?"

Adam elini uzatmadı. "Babanı tanıyordum."

Nora'nın çevresindeki müzik bir anda uzaklaşmış gibi geldi. "Adınız ne?"

"Adımı bilmen şu anda sana yardımcı olmaz."

Nora'nın yüzü sertleşti. "Benim için neyin yardımcı olacağına siz karar veremezsiniz. Babamı nereden tanıyorsunuz?"

Adam kısa bir süre onu inceledi. "O, burada bulunan insanların çoğundan farklıydı. Kendisine verilen işi yapardı ama neye hizmet ettiğini anlamaya başladığında devam etmek istemedi."

Nora'nın boğazı düğümlendi. "Annem bana yalnızca teslimatlar yaptığını söyledi."

"Doğru. Ama teslim ettiği şeylerin ne olduğunu her zaman bilmiyordu. Sonra bir gün, bilmemesi gereken bir şeyi öğrendi." Adam gözlerini Nora'dan ayırmadı. "Ve seni bu işin dışında tutmak istedi."

Nora bir adım yaklaştı. "Neyi öğrendi?"

Adam cevap vermeden önce çevresine baktı. "Baban yalnızca evrak taşımıyordu. Bazen kayıtlar, bazen de insanlarla ilgili dosyalar götürüyordu. Bu dosyalar, ağın kimleri izlediğini ve kimleri susturmak istediğini gösteriyordu. Baban bir dosyanın içindeki ismi gördüğünde ilk kez emre karşı çıktı."

Nora'nın aklına çocukken gördüğü bilgisayar geldi. Ekrandaki kodlar, babasının yüzündeki korku ve yıllar boyunca hatırlayamadığı ayrıntılar. "Dosyada kimin adı vardı?" diye sordu.

Adamın cevabı gecikmedi.

"Senin."

Nora bir an hiçbir şey söyleyemedi. Sonra başını iki yana salladı. "Hayır. Ben o zaman çocuktum. Babamın işiyle ne ilgim olabilirdi?"

"Senin yaptığın bir şey yüzünden değil. Babanın gördüğü bir şeyi hatırlama ihtimalin yüzünden." Adam sesini alçalttı. "Sen küçükken onun bilgisayarının başına geçtiğin bir günü hatırlıyor musun?"

Nora'nın midesi kasıldı. "Hatırlıyorum."

"Ekranda bir şeyler gördün. Baban bunu sonradan fark etti. O kayıtları silmeye çalıştı ama kimin gördüğünü artık değiştiremezdi. Seni korumak için ağdan ayrılmak istedi. Onlar da bunu kabul etmedi."

Nora'nın gözleri doldu ama ağlamadı. "Peki babama ne oldu?"

Adam başını eğdi. "Bunu bilmiyorum. En son onu gördüğümde, elinde bir dosya vardı ve buradan ayrılmaya hazırlanıyordu. Sonrasında ortadan kayboldu. Sana onun öldüğünü söyleyemem. Bunu söylemek için bir kanıtım yok."

Bu, Nora'nın günlerdir duyduğu ilk dürüst cevap olabilirdi. Babasının nerede olduğunu hâlâ bilmiyordu; fakat en azından biri ona kesin olmayan bir şeyi gerçekmiş gibi sunmamıştı.

"Peki siz neden bana bunları anlatıyorsunuz?" diye sordu Nora.

Adam cevap vermek üzereyken arkasından bir ses geldi.

"Çünkü anlatması gereken kişi o değil."

Nora o sesi tanıyordu. Birkaç kez mesajlarını okumuş, her cevabında daha fazla şüpheye kapılmıştı. Fakat sesini ilk kez yüz yüze duyuyordu. Arkasını döndüğünde birkaç adım ötede duran adama baktı. Koyu renk ceket giymişti; yüzünde ne öfke ne de şaşkınlık vardı. Sadece Nora'yı inceliyordu.

Nora'nın kalbi hızlandı.

"Sen kimsin?"

Adam gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.

"Bunu sana anlatmak zorunda olduğumu biliyorum."

Nora'nın sesi sertleşti. "Hayır. Bana kim olduğumu bildiğini, babamı tanıdığını ve beni koruduğunu söyleyen bir yabancısın. Artık adını duymak istiyorum."

Adam kısa bir sessizliğin ardından konuştu.

"Adım Ethan Cole."

Nora birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

UNKNOWN'ın gerçek adı Ethan Cole'du.

Ethan, Nora'nın yüzündeki değişimi gördü ama ona yaklaşmadı. "Sana daha önce söylemeliydim."

Nora acı bir gülümsemeyle başını salladı. "Daha önce mi? Seninle konuştuğum bütün o zaman boyunca bunu sakladın. Bana babamı tanıdığını söyledin. Beni takip edenleri takip ettiğini söyledin. Ama kendin hakkında tek bir doğru şey söylemedin."

Ethan itiraz etmedi. "Haklısın."

Bu cevap Nora'yı daha da öfkelendirdi. "Bunu kabul etmen hiçbir şeyi düzeltmiyor."

"Biliyorum."

"Öyleyse neden buradasın?"

Ethan bir an çevresindeki kalabalığa baktı. "Çünkü buraya gelmeni engelleyemedim. Ama bu kez sana yalan söyleyerek göndermeye çalışmayacağım. Babanın ortadan kaybolmasında benim de payım olan şeyler var. Hepsini anlatacağım. Fakat önce buradan çıkmalıyız."

Nora geri çekildi. "Hayır. Bu kez seninle hiçbir yere gelmiyorum. Bana burada anlatacaksın."

Ethan'ın yüzündeki sakinlik ilk kez bozuldu. Gözleri koridorun sonundaki kilitli kapıya kaydı. Nora da onun bakışını takip etti. Kapının altından ince bir ışık sızıyordu. Birkaç saniye sonra içeriden bir ses duyuldu; ardından metal bir şey yere düştü.

Ethan, Nora'ya döndü.

"Babanın dosyası orada."

Nora'nın öfkesi bir anlığına yerini şaşkınlığa bıraktı. "Az önce o dosyayı gördüğünü söyleyen adam, babamın elinde olduğunu söyledi. Şimdi de dosyanın burada olduğunu söylüyorsun. Hanginiz doğruyu söylüyor?"

"İkimiz de bazı şeyleri biliyoruz. Ama hiç kimse hikâyenin tamamını bilmiyor."

"Sen biliyor musun?"

Ethan cevap vermedi.

Bu sessizlik, Nora'nın ona yeniden güvenmesini sağlamadı. Tam tersine, yıllardır duyduğu yarım cevapların başka bir yüzle karşısında durduğunu hissettirdi.

Koridorun sonundaki kapı yeniden ses çıkardı. Bu kez içeriden birinin konuştuğu duyuldu.

Ethan alçak sesle, "Nora, bu gece sana anlatacağım şeyler hoşuna gitmeyecek. Benden nefret etmen için sebeplerin de olacak. Ama babanın neden kaybolduğunu öğrenmek istiyorsan, o kapının arkasındaki dosyayı görmen gerekiyor."

Nora ona uzun uzun baktı.

"Bir şartla," dedi.

Ethan bekledi.

"Bundan sonra bana tek bir yalan daha söylersen, ne olursa olsun seni bir daha dinlemeyeceğim."

Ethan başını salladı.

"Anlaştık."

Nora koridorun sonundaki kapıya baktı ve ilk adımını attı. Bu kez peşinden gittiği şey bilinmeyen bir mesaj ya da ekranda beliren bir kod değildi. Karşısında duran, kendisine yalan söylemiş gerçek bir insandı.

Ve Nora, onunla yüzleşmeden bu binadan ayrılmayacaktı.