Bölüm 15 - Tesadüf mü?

Nora o gece bilgisayarının başında uzun süre oturdu. Önündeki belgeler hâlâ masadaydı. Üniversiteden gelen kayıt. Babası Daniel Carter'ın adı. Ve birkaç saat önce aldığı açıklama.

"Önceki bildirimin yanlış kişiye yönlendirildiği tespit edilmiştir."

Nora bunun basit bir hata olduğuna inanmak istemiyordu. Bilgisayarına tekrar üniversitenin öğrenci sistemini açtı. Kayıt numarasını aradı.

1704.

Sonuç çıkmadı. Farklı biçimlerde denedi. Daniel Carter. Eski iletişim kaydı. Kayıt numarası. Tarih. Hiçbir şey. Sonunda bilgisayarın başından kalktı. Yorgundu. Ama kafasındaki sorular bitmemişti.

Babası neden yıllar sonra üniversite sisteminde görünmüştü?

Eğer bu gerçekten bir hata değilse, kaydı kim oluşturmuştu? Ve daha önemlisi...

Neden şimdi?

Nora tekrar bilgisayarın başına oturdu. Üniversitenin resmi kayıt sayfalarını, eski duyuruları ve ulaşabildiği öğrenci yönetmeliklerini araştırdı. Saatler geçti ama hiçbir cevap bulamadı. Sonunda gözlerini ovuşturdu.

"Yarın," diye mırıldandı kendi kendine. "Yarın doğrudan sorarım."

Daha fazla kurcalamadı. Bilgisayarı kapattı. Siyah zarfı masanın üzerinde bıraktı. Ve o gece uyudu. Nora ertesi sabah normalden erken uyandı. Bugün cuma günüydü. Emmaya kahvaltı sözü vardı. Hafta sonu yaklaşmıştı. Üniversitede dersleri vardı ama akşam için henüz kesin bir planı yoktu. Emma birkaç gündür bir partiden bahsediyordu. Nora henüz gidip gitmeye karar vermemişti. Hazırlandı ve üniversiteye gitti. Kampüse girdiğinde Emma'yı girişte gördü. Emma onu görür görmez el salladı.

"Nora!"

Nora yanına gitti.

"Günaydın."

Emma gülümseyerek sordu:

"Yarın akşam için hâlâ kararsız mısın?"

Nora çantasını düzeltti.

"Partiyi mi diyorsun?"

"Evet."

"Bilmiyorum."

Emma güldü.

"Senin 'bilmiyorum'un genelde 'hayır' demek."

"Bu sefer gerçekten bilmiyorum."

"Tamam. Derslerden sonra tekrar soracağım."

Nora gülümsedi.

"Anlaştık."

Kahvaltı yerine ulaştılar. Bir süre okuldan ve genel konulardan konuştular. Daha sonra toparlanıp birlikte derse girdiler. Nora gün boyunca mümkün olduğunca normal davranmaya çalıştı. Derslere katıldı. Notlarını aldı. Emma ile öğle arasında yemek yedi. Ama aklının bir köşesinde sürekli aynı soru vardı.

Daniel Carter'ın kaydını kim oluşturmuştu?

Dersler bittiğinde Nora çantasını topladı. Emma yanına geldi.

"Benimle geliyor musun?"

Nora başını salladı.

"Bir yere gitmem gerekiyor."

"Nereye?"

"Öğrenci işleri."

Emma şaşırdı.

"Bir sorun mu var?"

Nora birkaç saniye düşündü.

"Babamla ilgili bir kayıt buldum."

Emma'nın yüzündeki ifade değişti.

"Babanla mı?"

"Evet."

"İyi misin?"

"İyiyim. Sadece ne olduğunu öğrenmek istiyorum."

Emma başını salladı.

"Tamam. Sonra konuşuruz."

Nora öğrenci işlerine doğru yürüdü. Kayıt bölümüne geldiğinde sırada birkaç kişi vardı. Sırası geldiğinde görevliye yaklaştı.

"Merhaba. Bir kayıt hakkında bilgi almak istiyorum."

Görevli bilgisayarına baktı.

"Tabii. Hangi kayıt?"

Nora çantasından belgeyi çıkardı.

"Bu kayıt."

Belgeyi uzattı.

Görevli birkaç saniye inceledi.

"Bu kişisel kayıt."

Nora başını salladı.

"Biliyorum."

"Bu nedenle kayıt hakkında size bilgi veremiyoruz."

Nora şaşırdı.

"Benim babam."

Görevli sakin bir şekilde cevap verdi.

"Anlıyorum ama sistemdeki kayıtların tamamına erişim yetkimiz yok."

Nora sesini biraz yükseltti.

"Ben ondan bilgi istemiyorum. Bu kaydı kimin oluşturduğunu soruyorum."

Görevli tekrar ekrana baktı.

"Bu bilgiyi paylaşamam."

Nora sinirlendi.

"Neden?"

"Yetki sınırları nedeniyle."

"Peki ben nasıl öğrenebilirim?"

"Resmî başvuru yapmanız gerekiyor."

Nora başını salladı.

"Tamam, başvuru yaparım."

Görevli başka bir belge uzattı.

"Formu doldurmanız gerekiyor."

Nora formu aldı.

Ama gitmedi.

Bir süre görevlinin karşısında durdu.

"Babam yıllardır burada kayıtlı değil."

Görevli sessiz kaldı.

Nora devam etti.

"Bu kayıt neden şimdi oluşturuldu?"

"Bu konuda size bilgi veremem."

"Ben onun kızıyım."

"Anlıyorum."

"Ve bilmek istiyorum."

Görevli üzgün bir ifadeyle başını salladı.

"Size gerçekten yardımcı olamam."

Nora sonunda geri çekildi. Formu çantasına koydu. Ama cevap alamamıştı. Ve bu onu daha da şüphelendirmişti. Üniversiteden çıktıktan sonra uzun süre yürüdü. Hava serindi. Ellerini cebine soktu. Aklında tek bir soru vardı.

Babası neden böyle bir kayıt oluşturmuş olabilirdi?

Belki onu gizlice korumaya çalışıyordu. Belki Nora'nın üniversitede olduğunu biliyordu. Belki yıllardır uzaktan hayatını takip ediyordu. Ama başka bir ihtimal daha vardı. Belki de babası yalnızca kendi sesini duyurmaya çalışıyordu. Nora başını eğdi.

"Peki neden şimdi?"

Bu sorunun cevabını bilmiyordu. Ve en kötüsü, babasının gerçekten nerede olduğunu bile bilmiyordu. Eve vardığında doğrudan banyoya gitti. Uzun bir duş aldı. Sıcak su omuzlarından akarken düşünceleri durmadı. Babasının yüzü.

Eski fotoğraflar.

Bina 17.

UNKNOWN.

Üniversitedeki kayıt.

Siyah zarf.

Hepsi birbirine karışıyordu. Duştan çıktığında saçlarını havluyla kurulamaya başladı. Tam saç kurutma makinesini çalıştıracağı sırada telefonu titredi. Ekrana baktı.

UNKNOWN

Nora mesajı açtı.

UNKNOWN: "Yarınki partide dikkat et."

Nora'nın eli havada kaldı.

Parti.

Nora daha gidip gitmeye karar vermemişti.

Hatta Emma dışında kimseye bahsetmemişti.

Hemen cevap yazdı.

Nora: "Hangi parti?"

Cevap gecikmedi.

UNKNOWN: "Yarın akşamki."

Nora'nın kaşları çatıldı.

Nora: "Ben daha gitmeye karar vermedim."

Birkaç saniye sonra:

UNKNOWN: "Biliyorum."

Nora'nın yüzündeki ifade değişti.

Nora: "O zaman nereden biliyorsun?"

Cevap gelmedi. Nora bir süre bekledi. Sonra telefonunu masaya bıraktı. Tam saçlarını kurutmaya başlayacaktı ki telefon çaldı. Bu kez Emma arıyordu. Nora telefonu açtı.

"Efendim?"

Emma'nın sesi neşeliydi.

"Sonunda seni ikna edebildim mi? Yarın akşam geliyorsun, değil mi?"

Nora tereddüt etti. UNKNOWN'ın mesajı aklına geldi.

Sonra:

"Evet, geliyorum."

Emma sevinçle güldü.

"Sonunda!"

Nora da gülümsedi.

Emma devam etti:

"Sana konumu mesaj olarak yollayacağım. Çok eğleneceğiz."

"Tamam."

Telefon kapandı.

Birkaç saniye sonra Nora'nın telefonuna konum geldi. Nora bildirime dokundu. Konumu açtığında yüzündeki ifade tamamen değişti.

Ekranda yazan adres:

Western Sokağı
Bina 17
Daire 4

Nora uzun süre hareket etmedi. Bu bir şaka olmalıydı. Başka açıklaması yoktu.

Bina 17.

Aynı bina.

Aynı yer.

Aynı isim.

Nora hemen UNKNOWN'ın konuşma ekranını açtı. Eski mesajlara baktı.

Sonra yazdı:

Nora: "Bu bir tesadüf olma olasılığı yüzde kaç?"

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

Nora'nın gözleri ekranda dondu.

UNKNOWN: "Tesadüflere yedi yaşından itibaren inanmayı bıraktım."

Nora'nın kalbi hızlandı.

Bir süre hiçbir şey yazamadı.

Sonra sadece ekrana baktı.

Çünkü ilk kez UNKNOWN'ın verdiği bir cevabın, kendi hayatındaki bir olayla bu kadar doğrudan birleştiğini hissediyordu.

Ve yarın akşam...

Nora'nın gitmeye karar verdiği parti, yıllardır cevap aradığı Bina 17'de yapılacaktı.