BÖLÜM 7 - Neden Gitti?

Telefonu elimde tutarken uzun süre hareket edemedim.

Babanın neden gittiğini.

Annem bunu bilmiyordu. En azından bana yıllardır böyle hissettirmişti. Babam bizi terk etmişti. Benim bildiğim tek şey buydu. Nedenini hiçbir zaman tam olarak sormamıştım. Belki de cevabı duymaktan korktuğum için. Ama şimdi bir yabancı bana annemin bildiğini söylüyordu. Ve garip olan... Ona inanıyordum.

Nora: Annem sana hiçbir şey söylemedi.

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

UNKNOWN: Biliyorum.

Nora: O zaman nereden biliyorsun?

Bu kez cevap gecikti.

UNKNOWN: Çünkü bazı şeyleri onun söylemesine gerek yok.

Kaşlarımı çattım.

Nora: Bu ne demek?

UNKNOWN: Annenin yüzüne bakmış olsaydın anlardın.

İçim ürperdi. Beni gerçekten görmüş olabilir miydi? Apartmanın girişine baktım. Kimse yoktu.

Nora: Beni gördün mü?

UNKNOWN: Hayır.

Nora: Yalan söylüyorsun.

UNKNOWN: Bazen seni görmem gerekmiyor, Nora.

Bu cümle hoşuma gitmemişti. Telefonu cebime koydum ve eve girdim. Kapıyı kilitledikten sonra doğrudan masaya geçtim. Çantamdan küçük kâğıdı çıkardım.

48-17-09.

Masaya bıraktım. Sonra bilgisayarımı açtım. Numarayı aratmayı düşündüm. Ama UNKNOWN'ın sözleri aklıma geldi.

Onu bilen tek kişi sen değilsin.

Yine de dayanamadım. İnternette numarayı arattım. Hiçbir şey çıkmadı. Tekrar denedim. Yine hiçbir şey. Numarayı farklı şekillerde yazdım. Sonuç yoktu. Tam bilgisayarı kapatacakken yeni bir mesaj geldi.

UNKNOWN: Arama yapma.

Donup kaldım.

Nora: Nereden biliyorsun?

Cevap:

UNKNOWN: Çünkü bunu yapacağını biliyordum.

Nora: Beni tanıdığını söyleyip duruyorsun.

UNKNOWN: Tanıyorum.

Nora: O zaman bana bir şey söyle.

Bir süre düşündüm. Sonra yazdım.

Nora: Babam neden gitti?

Uzun bir sessizlik oldu. Ekrandaki üç nokta belirdi. Sonra kayboldu. Tekrar belirdi. Sonunda cevap geldi.

UNKNOWN: Baban gitmedi.

Kalbim hızlandı.

Nora: Ne?

UNKNOWN: En azından senin düşündüğün gibi değil.

Sandalyeden kalktım.

Nora: O zaman nereye gitti?

Cevap gelmedi.

Nora: UNKNOWN?

Birkaç saniye sonra:

UNKNOWN: Bunu sana benim söylemem doğru olmaz.

Sinirlendim.

Nora: Neden? Çünkü onu koruyorsun?

Cevap:

UNKNOWN: Hayır.

Nora: O zaman neden?

Uzun bir sessizlik. Sonunda:

UNKNOWN: Çünkü babanın hikâyesinin sonunu bilmiyorsun.

Ekrana baktım.

Nora: Ne demek bu?

Cevap gelmedi.

Bir dakika sonra telefonum titredi. Bu kez mesaj UNKNOWN'dan değildi. Bilinmeyen bir numara. Mesajı açtım. Sadece tek bir cümle vardı.

Babanı gerçekten bulmak istiyorsan, 48-17-09'u unut.

Mesajın altında bir konum vardı. Şehrin diğer tarafında. Ve hemen ardından ikinci bir mesaj geldi.

Yalnız gel.