Bölüm 9

Şafağın ilk soğuk ışıkları fildişi kulenin dar kemerli penceresinden içeri süzüldüğünde, Elira çoktan ayaktaydı.
Yıllardır Kül Vadesi’nin çamurlu patikalarında, hor görülmenin ve dışlanmanın gölgesinde uyanan o kırılgan kızdan geriye eser kalmamıştı. Aynanın karşısına geçtiğinde kendi aksine uzun uzun baktı. Zifiri siyah dalgalı saçları omuzlarına ağır bir ipek gibi dökülüyor, derin gözbebeklerinin etrafındaki o koyu lacivert ve mor hareler hafifçe parıldıyordu. Bakışlarında tek bir korku kırıntısı, tek bir tereddüt yoktu; sadece fırtına öncesi o tekinsiz, asil dinginlik vardı.
Valerius’un odaya bıraktırdığı akademi cüppesini kenara itti. Soyluların kibirli altın sırmalarına, süslü pelerinlerine ihtiyacı yoktu. Onların kalıplarına girmeyecekti; o kapıdan içeri kendi kimliğiyle, kendi kökleriyle girecekti.
Üzerine Kül Vadesi’nin pratik, koyu kömür rengi tuniğini giydi. Yıpranmış deri çizmelerinin bağcıklarını sıkıca bağladı, omuzlarına gece mavisi sade pelerinini aldı. Ve son olarak, masanın üzerinde duran babasının yadigârı obsidiyen kolyeyi boynuna astı. Ortasındaki o ince çatlak, sanki iki ayrı dünyayı birbirine bağlayan bir mühür gibi hafifçe parıldadı; tenine değdiği an Elira’nın damarlarında soğuk, kusursuz bir ritim aktı.
Odadaki gölgeler bir anda toparlandı.
Odanın köşesindeki taş sütunun yanında, loşluğu ikiye bölen o silüet belirdi.
Morvath iki ayak üzerinde, mermer kadar pürüzsüz açık teni ve omuzlarına dökülen saf kar beyazı saçlarıyla ayaktaydı. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, sırtını duvara yaslamıştı. Gümüşi gözbebeklerindeki o asırlık vahşi fırtına tamamen durulmuştu; yerini ilk kez derin, büyülenmiş bir hayranlığa bırakmıştı.
Morvath kızın her bir hareketini, saçını geriye atışını, çenesini dikleştirişini pürüzsüz bir dikkatle izliyordu. Çağlar boyunca kralların, kibirli başbüyücülerin ve safkan soyluların ona boyun eğdirmek için kurbanlar verdiği bu kadim varlık; şimdi karşısında kendi kaderine dimdik yürüyen bu fani insan kızının duruşundaki asalete teslim olmuştu. Bu, zoraki bir bağlılık değildi; ruhun ruha duyduğu mutlak bir saygıydı.
Yavaşça duvardan ayrıldı. Ayak sesleri duyulmadan, süzülürcesine Elira’nın arkasına geçti. Aynadaki yansımalarında yan yana durdular: Elira’nın zifiri gecesi ile Morvath’ın ışık saçan kusursuz beyazlığı, tek bir tuvalde tamamlanmış iki parça gibiydi.
Morvath soğuk parmaklarını Elira’nın omzuna hafifçe dokundurdu. Dudaklarında ince, ölümcül derecede zarif bir tebessüm belirdi.
"O amfideki kibirliler," diye fısıldadı adamın pürüzsüz sesi, doğrudan kızın zihninde yankılanarak. "Hâlâ kapının ardında bir köylü bekliyorlar. Kafesinden çıkacak bir canavar arıyorlar."
Elira aynadaki o gümüşi gözlerle göz göze geldi. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı, göğsündeki taşa dokundu.
"Beklesinler," dedi Elira, sesi odayı dolduran sessizliği bir kılıç gibi keserek. "Artık hazırız."
Morvath’ın bedeni o an gümüşi bir ışıltıyla dağıldı; ne bir baskı ne bir ağırlık bırakarak, doğrudan kızın gölgesine ve göğsündeki taşa doğru aktı.
Elira arkasını döndü, odanın kapısını açtı ve Baş Amfi’ye giden mermer merdivenlere doğru ilk adımını attı.