BÖLÜM 35

Toprağın altından gelen ses, bu kez bir makine gürültüsü değildi.

Bu, bir gezegenin ciğerlerinden kopup gelen asırlık, boğuk ve aç bir iniltiydi. Yıkılan Sıfır Çekirdeği Kulesi’nin tam altında, yüzlerce metre genişliğinde devasa bir krater açılmaya başladı. Kraterden fışkıran şey lav ya da duman değildi; saf, bilince sahip, temas ettiği her taş parçasını siyaha dönüştüren kadim bir zift fırtınasıydı.

Başkentin surlarındaki zafer çığlıkları bir anda boğazlarda düğümlendi.

Kraterin merkezinden göğe doğru yükselen o zift sütununun içinden, tarihin bile adını anmaktan korktuğu o varlık belirdi: Karanlık Suretlerin İlk Efendisi: Nihilus.

Nihilus bir insana ya da hayvana benzemiyordu. O, gökyüzünü kaplayan binlerce gölge koldan, her bir kolunun ucunda sönmüş yıldızlar gibi parıldayan kızıl gözlerden ve biçimsiz, devasa bir karanlık girdabından ibaretti. Suretlerin insanlarla bağ kurmasından önceki çağda, bu dünyanın ilk gecesini var eden o mutlak boşluktu. Bin yıldır Sis Dağları’nda Vaelen’ın mührüyle uyutulmuş; ardından Demir İmparatorluk’un negatif enerjisiyle beslenerek son uyanışına ulaşmıştı.

"Sonunda..." diye fısıldadı Nihilus.

Bu fısıltı tek bir dilde duyulmadı; ovadaki her bir askerin, her bir büyücünün ve bizzat Elira’nın kafatasının içinde aynı anda yankılandı.

"Kök Kaynak uyandı... Ve beni besleyecek o kusursuz meyve olgunlaştı."

Nihilus’un göğsünden fırlayan yüzlerce gölge dokunaç, aynı anda tüm ovaya yayıldı. Dokunaçların çarptığı akademi büyücüleri tek bir çığlık bile atamadan ruhlarını yitirerek taş kesildi. Suretler acı içinde kıvranarak efendilerinin göğsünden kopup o zift fırtınasının içine doğru çekilmeye başladı. Nihilus, yaşayan her bir Suretin özünü emerek devasa boyutunu daha da büyütüyordu.

"Geri çekilin!" diye haykırdı Elira, göğe yükselerek.

Genç kız iki elini birden kraterin üzerine doğru uzattı. Kök Kaynak’ın tüm kozmik akıntısını serbest bıraktı; havada devasa bir gümüş ve mor ışık kalkanı örerek Nihilus’un kollarını engellemeye çalıştı. Kalkan ile gölgelerin çarpışması, gökyüzünde nükleer patlamaları andıran şok dalgaları yarattı.

Morvath da Elira’nın yanına geçti. Kar beyazı saçları rüzgârda vahşice savrulurken, altı dev kanadını açıp doğrudan Nihilus’un kalbine doğru gölge bıçakları savurdu. "Senin çağın bin yıl önce bitti, kadim artık!"

"Benim çağım hiçbir zaman bitmedi Morvath!" diye gürledi Nihilus.

Devasa bir gölge kol, havayı yırtarak Morvath’a çarptı. Çarpmanın şiddetiyle Morvath savrularak kraterin kenarındaki kayalıklara çakıldı; mermer beyazı bedeninde derin kara çatlaklar açıldı. Morvath ilk kez acıyla inledi.

Elira’nın dikkati bir anlığına dağıldı. "Morvath!"

O tek saniyelik zaafiyet, Nihilus için yeterliydi.

Nihilus’un göğsündeki devasa kızıl göz açıldı. Gözden çıkan ölümcül, siyah bir ışık huzmesi, doğrudan savunmasız kalan Elira’nın kalbine doğru fırlatıldı. Bu ışık, Kök Kaynak’ı bedenden söküp alacak, Elira’yı anında yok edecek nihai bir ruhi idamdı.

Elira gözlerini açtı. Işığın hızından kaçması imkânsızdı. Kalkanı düşmüştü, enerjisi tükenmişti. Ölümün o dondurucu nefesi tam göğsüne çarpmak üzereydi.

Ve tam o anda, araya altın bir alev girdi.