BÖLÜM 29

Bazalt tapınağın zeminindeki çatlaklardan sızan kızıl dumanlar, iki ruhun birbirine yaklaşmasıyla aniden geri çekildi.

Elira taş basamakları tırmandı. Her adımında göğsündeki çatlak taştan taşan mor parıltılar, tahtta oturan adamın tenine sarılmış siyah kristalleri bir bir eritiyordu. Vaelen’ın önünde durduğunda, aralarındaki mesafe sadece bir nefes kadardı. Yıllarca hayalini kurduğu, mezarını bile bilmediği o baba silüeti; şimdi tüm heybeti ve taşıdığı asırlık fedakarlığın hüznüyle karşısındaydı.

"Bizi neden bıraktın?" diye fısıldadı Elira. Sesi bir sitem değil, çocukluğunun o soğuk gecelerinden arta kalan saf bir yaraydı. "Kül Vadesi'nin çamurunda annem her gece ağlarken, ben gölgelerden korkarken neredeydin baba?"

Vaelen zincirlere bağlı olan sağ elini güçlükle kaldırdı. Kristallerin kırılma sesi mağarada yankılandı; titreyen, nasırlı parmaklarını kızının ıslak yanağına dokundurdu. Dokunuşu buz gibiydi ama parmaklarının altındaki o kadim kan, Elira’nın damarlarındaki yangını bir anda yatıştırdı.

"Korktuğun o gölgeler seni yutmasın diye buradaydım Elira," dedi Vaelen, sesi bir dağın iç çekişi gibi derinden geldi. "Kök Kaynak uyandığında tek bir bedene sığmazdı. Eğer seninle kalsaydım, içindeki o kozmik fırtına henüz üç yaşındayken seni de anneni de küle çevirirdi. İnsan kanı... annenin o saf, fani sevgisi seni bu dünyada tutan tek çıpaydı. Seni korumak için gücün yarısını göğsümden söküp bu taşa hapsettim, kendimi de bu uçurumun bekçisi yaptım."

Vaelen başını çevirip basamakların dibinde diz çökmüş olan Morvath’a baktı.

"Eski dostum..." dedi Vaelen.

Morvath başını kaldırdı. Kar beyazı saçları omuzlarına dökülürken, gümüşi gözlerinde çağlar sonra ilk kez bir efendiye değil, bir kadere duyulan mutlak saygı belirdi. "Vaelen... Taşıyıcın artık bir çocuk değil. O, ışığı da gölgeyi de kendi iradesine kattı."

"Görüyorum," dedi Vaelen, gözleri basamakların gerisinde kılıcı alevler saçan Kaelen’a ve onun yanındaki o altın kıza kayarak. "Güneşin ve gecenin aynı anda boyun eğdiği bir hükümdar duruyor karşımda."

Vaelen göğsünü hafifçe ileri doğru itti. Göğüs kafesinin tam ortasındaki o boş, rünlerle çevrili oyuk zifiri bir karanlıkla zonklamaya başladı.

"Vakit kalmadı kızım," dedi Vaelen, bakışlarını Elira’nın gözlerine kenetleyerek. "Uçurumun dibindeki yaratıklar sadece öncülerdi. Mührü bin yıldır ayakta tutan şey benim canımdı. Ama bedenim artık tükendi. Taşın diğer yarısını almalı, Kök Kaynak’ı tamamen birleştirmelisin."

Elira elini boynundaki çatlak kolyeye götürdü. "Eğer taşı birleştirirsem... zincirler kırılır. Sen ölürsün."

"Ben bin yıldır zaten ölüydüm Elira," dedi Vaelen, dudaklarında huzurlu, gururlu bir tebessümle. "Benim görevim seni bu güne hazırlamaktı. Şimdi senin görevin, bu topraklara hak ettiği şafağı getirmek."

Vaelen elini kızının omzuna koydu ve geriye kalan tüm gücüyle bağırdı: "Morvath! Şimdi!"

Morvath devasa siyah kanatlarını açarak havaya fırladı. Aynı anda Kaelen’ın Sureti olan o altın kız da erimiş alevden kanatlarıyla Morvath’ın yanına yükseldi. Gece ve gündüz, tapınağın tavanında devasa bir girdap halinde dönmeye başladı.

Elira boynundaki çatlak kolyeyi çıkardı.

Taş, kendi iradesiyle havaya yükseldi; Vaelen’ın göğsündeki oyuktan fırlayan diğer siyah taş parçasıyla havada çarpıştı. İki parça birbirine kenetlendiği an, asırlardır süren o derin çatlak kapandı.

Tapınağın içinde kıyamet koptu.

Ne siyah ne de altın olan; varoluşun ilk saniyesine ait saf, kör edici kozmik bir mor ve gümüş ışık patladı. Patlamanın şiddetiyle Vaelen’ı tutan tüm kadim zincirler un ufak oldu, bazalt taht paramparça olarak toza dönüştü.

Birleşen kusursuz obsidiyen taş, doğrudan Elira’nın göğsüne doğru süzüldü ve kızın tenine değdiği an etiyle kemiğiyle birleşerek kalbinin tam üzerine mühürlendi.

Elira’nın ayakları yerden kesildi. Saçları yerçekimini yitirmiş gibi havada dalgalandı; gözleri tamamen saf, yıldızlarla dolu bir evren boşluğuna dönüştü. Damarlarından geçen o akıl almaz kudret sadece tapınağı değil, Sis Dağları’nın tüm zirvelerini aynı anda titretti. Uçurumun dibindeki binlerce gölge yaratığı bu saf otorite karşısında tek bir çığlık bile atamadan küle dönüştü.

Işık fırtınası yavaşça dindiğinde, Elira mermer basamaklara geri indi.

Artık gücü taşıyan bir kap değildi; o, bizzat büyünün başlangıcı ve sonuydu.

Önünde, zincirlerinden kurtulmuş olan Vaelen dizlerinin üzerindeydi. Bedeni üzerindeki o siyah kristaller dökülmüş, geriye sadece huzurlu bir tebessümle kızına bakan fani bir baba kalmıştı. Vaelen’ın bedeni yavaş yavaş gümüşi toz zerrelerine ayrılarak havaya karışıyordu.

"Seninle gurur duyuyorum Elira," diye fısıldadı Vaelen, son nefesiyle birlikte rüzgâra karışırken. "Karanlıktan korkma... Çünkü gecenin en koyu anı, şafağın doğduğu yerdir."

Son zerrecikler de Elira’nın saçlarının arasından geçip göğe yükseldiğinde, genç kız gözlerini kapattı. Yanağından tek bir damla yaş süzüldü; fakat yere düştüğü anda o yaş damlası altın bir kıvılcıma dönüştü.

Arkasında duran Kaelen kılıcını indirmiş, büyülenmiş gibi kıza bakıyordu. Morvath ve altın kız ise Elira’nın iki yanında iki sadık hükümdar muhafızı gibi dimdik duruyordu.

Elira arkasını döndü. Zifiri siyah gözleri, artık Sis Dağları’nı da aşarak tüm dünyanın sınırlarına uzanıyordu.

"Hazırlanın," dedi Elira, sesi artık bir insanın değil, yaşayan bir efsanenin sesiydi. "Mühürler kırıldı. Şimdi dünyaya asıl dengenin ne olduğunu öğretme vakti."