BÖLÜM 13

Akademinin taş kulesindeki odada rüzgârın sesi pencereleri dövüyordu.

Elira, ahşap masanın ucuna oturmuş, parmaklarını boynundaki çatlak obsidiyen kolyenin keskin kıvrımlarında gezdiriyordu. Kaelen’ın amfideki sözleri zihninde yankılanıp duruyordu:

Kül Vadesi’nin çamurlu sokaklarında büyürken öğrendiği ilk kural, soyluların asla bedelsiz el uzatmayacağıydı. Bir parça kuru ekmek için bile köylüleri günlerce tarlalarda çalıştıran o saraylı kanı, şimdi bir meleze koruma vadediyordu. Fakat Kaelen’ın gözlerinde gördüğü şey basit bir kibir ya da tuzak değildi; o altın kartalın dehşetinden beslenen, gerçeğe aç saf bir merak ve yaklaşan fırtınanın farkında olan bir stratejistin kaygısıydı.

"Bir altın kafes teklif etti sana."

Odanın loş köşesindeki gölgeler ağır ağır toplandı. Duman kıvrımları dağıldığında, mermer kadar beyaz teni ve kar rengi saçlarıyla Morvath belirdi. Taş duvara yaslanmış, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Gümüşi gözleri, Elira’nın yüzündeki düşünceli ifadeyi inceliyordu.

"Kafes olduğunu nereden biliyorsun?" diye sordu Elira, başını kaldırmadan. "Konsey'in ordusu kapıya dayanırsa Valerius tek başına bizi koruyamaz. Annem hâlâ Kül Vadesi'nde, savunmasız. Kaelen'ın arkasındaki hanedan gücü, Konsey'in elini kolunu bağlayabilir."

Morvath yavaş, sessiz adımlarla masaya doğru yaklaştı. Her adımında odadaki meşalenin alevi hafifçe geri çekiliyor, gölgesi duvarda devasa bir yırtıcı kuş gibi kımıldıyordu. Masanın kenarına, tam Elira’nın karşısına ellerini dayadı.

"O çocuk güneşe tapıyor, Elira," dedi Morvath, sesi buz gibi bir nehir yatağı kadar pürüzsüzdü. "Güneşin soyundan gelenler karanlığı kalkan yapamaz; sadece onu anlamaya çalışırken yanarlar. Sana kalkan olmak istemiyor; seni çözmek, o kartalının önünde neden diz çöktüğünü kendi aklına sığdırmak istiyor."

"Bunu biliyorum," dedi Elira, zifiri siyah gözlerini Morvath’ın gümüşi bakışlarına dikerek. "Fakat zayıf tarafı da bu. Merakı. Eğer Konsey bize saldırmak için bir ferman çıkarırsa, yanımızda akademinin veliahtının durması bize zaman kazandırır. Senin kim olduğunu öğrenmek istiyor."

Morvath’ın dudaklarında alaycı, ince bir tebessüm belirdi. "Öğrenirse kaldırabilecek mi sanıyorsun? Gökyüzünün asıl sahibinin kim olduğunu, kanatlarımın altındaki o kadim anlaşmayı anladığında o çocuk arkasına bakmadan kaçar mı, yoksa kılıcını kalbine mi saplar?"

"Ben kaçmasına da saplamasına da izin vermem," dedi Elira, sesindeki kararlılık odayı dolduran soğukluğu bile bastırarak. "Artık kurban değiliz Morvath. Bunu amfide gösterdik. Eğer Kaelen bizimle yürümek istiyorsa, şartları o değil biz koyarız. Kalkanını kullanırız; ama dizginleri asla ona vermeyiz."

Morvath kızın yüzüne uzun uzun baktı. Gözlerindeki o kadim fırtına bir anlığına yerini derin bir memnuniyete bıraktı. Soğuk, mermer parmaklarını uzatıp Elira’nın masadaki elinin üzerine koydu. Dokunuşu teni donduracak kadar serindi ama aralarındaki bağ sayesinde Elira sadece sarsılmaz bir güç hissetti.

"O halde onunla oyna," diye fısıldadı Morvath, gözleri bir avcının dikkatiyle parıldayarak. "Altın tüylü kartalın efendisi kendi gölgesinden korkana kadar ona istediği kadar yaklaş. Ama unutma... Işık ne kadar parlarsa, arkasında bıraktığı gölge o kadar ölümcül olur."

Morvath gümüşi tozlara ayrılarak Elira’nın çatlak taşına geri çekildiğinde, Elira ayağa kalktı. Kararını vermişti. Kaelen’ın uzattığı eli geri çevirmeyecekti; ama o eli, kendi savaşının kılıcı yapacaktı.