BÖLÜM 34

Sıfır Çekirdeği Kulesi, yaklaşan iki tanrısal felaketin karşısında son savunma sistemlerini devreye soktu.

Kulenin etrafındaki onlarca mekanik top aynı anda ateşlendi; havaya saf şok dalgaları ve çelik ağlar fırlatıldı. Fakat Elira’nın önünde hiçbir şey duramıyordu. Genç kız tek bir el hareketiyle fırlatılan tüm çelik gülleleri havada yakaladı, onları gerisin geriye Demir İmparatorluk’un kendi kuşatma makinelerine fırlatarak devasa patlamalar yarattı.

Morvath gökyüzünden bir meteor gibi indi.

Altı kanadını kapatıp kulenin savunma duvarına çarptığı anda, yüzlerce tonluk çelik zırh bir kâğıt gibi içe doğru göçtü. Morvath mermer beyazı yumruğunu kulenin ana taşıyıcı sütununa indirdi; vurduğu noktadan yayılan zifiri karanlık, metali saniyeler içinde paslandırıp çürüterek un ufak etti.

"Kaelen, çekirdeği yok et!" diye bağırdı Elira.

Kaelen ve altın kızı, Morvath’ın açtığı o devasa gedikten içeri daldılar. Kulenin tepesindeki platformda General Klaus tek başına bekliyordu. Göğsündeki mekanik reaktör aşırı yüklemeyle kırmızı kırmızı parlıyor, iki elindeki devasa çelik kılıçlarla Kaelen’a doğru atılıyordu.

"Siz birer anomalisiniz!" diye kükredi Klaus, kılıcını savurarak. "Evrim demirdedir! İnsan zayıftır!"

Kaelen genç bir hükümdarın sarsılmaz asaletiyle darbeyi karşıladı. Kılıçların çarpışmasından çıkan kıvılcımlar kulenin tepesini aydınlattı. "İnsan zayıf olabilir Klaus... Ama sevgi ve inanç, senin o soğuk demirinden bin kat daha serttir!"

Kaelen geriye doğru bir adım attı, altın kızıyla zihnini tamamen birleştirdi. Ares’in kanatları Kaelen’ın sırtında parıldadı; genç prens tüm bedenini saf bir güneş ışığına dönüştürerek ileri fırladı. Kılıcının tek bir darbesi, Klaus’un mekanik kılıçlarını ikiye böldü ve doğrudan arkasındaki o devasa Sıfır Çekirdeği kristalinin tam merkezine saplandı.

"Hayır!" diye bağırdı Klaus.

Kristal çatırdadı. İçine hapsedilen tüm negatif enerji, Kaelen’ın altın ateşiyle çarpıştığı anda beyaz bir alev topuna dönüştü.

"Geri çekilin!" diye haykırdı Kaelen.

Elira gökyüzünden süzülerek kulenin tepesine indi. Elini Kaelen’ın omzuna koydu; Morvath da kanatlarıyla ikisini sarıp sarmaladı. Kristal patladığı anda ortaya çıkan kör edici şok dalgası, yürüyen dev kaleyi ortadan ikiye yardı.

Kule büyük bir gürültüyle ovaya devrildi.

Çekirdeğin yok olmasıyla birlikte, Demir İmparatorluk’un geriye kalan tüm mekanik ordusu güç kaynaklarını yitirdi. Yüz binlerce zırhlı asker, tanklar, yürüyen kuleler... hepsi oldukları yerde donup kaldı; eklemlerinden son buharlar tüterek çamurlu toprağa yığıldılar.

Savaş alanı ölümcül bir sessizliğe gömüldü.

Başkentin surlarından kopan zafer çığlıkları ovaya kadar ulaşıyordu. Valerius ve büyücüler, surların üzerinden bu akıl almaz zaferi gözyaşları içinde izliyorlardı. Demir İmparatorluk çökmüştü.

Kaelen nefes nefese yıkıntıların üzerinde durdu. Kılıcını kınına soktu, yüzündeki ter ve isi silerek Elira’ya döndü. Dudaklarında yorgun ama dünyanın en güzel tebessümü belirdi.

"Başardık Elira," dedi Kaelen, sesi titreyerek. "Bitti."

Fakat Elira gülümseyemedi.

Genç kızın göğsündeki şeffaf mühür, az önce çöken kalenin altındaki toprağa doğru delicesine zonklamaya başlamıştı. Bakışları ovadaki yıkıntıların ardına, yerin binlerce metre altına kilitlendi.

Morvath da gülümsemiyordu. Altı kanadı huzursuzca kıpırdadı; gümüşi gözleri kısıldı.

"Bitmedi Kaelen," dedi Elira, sesi fırtınanın en karanlık anı kadar soğuktu. "Demir İmparatorluk sadece bir perdeydi. O çekirdeğin patlaması... yerin altındaki o asıl dehşetin son kilidini kırdı."