BÖLÜM 30

Sis Dağları’nın zirvelerini yaran o kadim kızıl sis, Vaelen’ın son nefesiyle birlikte tamamen dağılmıştı. Gökyüzü asırlar sonra ilk kez kurşun grisi örtüsünü sıyırmış, derin bir safir maviliğine bürünmüştü. Ancak Kızıl Uçurum’un sessizliği bir zafer sükuneti değil; dünyanın tektonik dengesinin baştan aşağı değiştiğini haber veren o gergin fırtına öncesi sessizliğiydi.

Elira, parçalanmış bazalt tahtın önünde dimdik duruyordu.

Göğsünün tam ortasındaki o kusursuz, çatlağı kapanmış obsidiyen mühür artık tenine yabancı bir nesne gibi değildi; doğrudan kemiklerine, kalbinin her atışına kilitlenmiş bir yaşam çekirdeğiydi. Kızıl Uçurum'un zemininden göğe doğru fışkıran o çürük buharlar tamamen kesilmiş, yerini Elira’nın bastığı her taştan yayılan gümüşi ve mor damarlara bırakmıştı.

Kaelen basamakları ağır ağır tırmandı. Kılıcını kınına sokmuştu ama avuçları hala Ares’in yaydığı o sıcak alevle karıncalanıyordu. Yanındaki altın kadın silüeti, gözlerini Elira’nın göğsündeki o yeni mühürden alamıyordu.

"Hissediyor musun?" diye sordu Kaelen, sesi uçurumun devasa duvarlarında yankılanarak. "Sadece bu dağ değil... Başkent, Kül Vadesi, Aelianus’un kuleleri... Sanki krallığın her karış toprağındaki büyü sana doğru akıyor."

"Büyü akmıyor Kaelen," dedi Elira, başını yavaşça genç prense çevirerek. Zifiri siyah gözlerinin içinde artık sadece karanlık değil; milyarlarca yıldızın doğup battığı kozmik bir derinlik dönüyordu. "Suretler uyanıyor. Yıllardır insanlara sadece birer süs hayvanı, birer dövüş kölesi gibi hizmet eden o ruhlar... ilk kez kendi seslerini duyuyor."

Morvath, Elira’nın sol omuz başında iki ayak üzerinde belirdi. Omuzlarına dökülen kar beyazı saçları rüzgârda dalgalanıyor, mermer beyazı tenindeki o asırlık soğukluk yerini doymuş, mutlak bir dinginliğe bırakıyordu. Dudaklarında ince, ölümcül bir tebessüm belirdi.

"Vaelen görevini tamamladı," dedi Morvath, bakışlarını güneye, krallığın sınırlarını çoktan aşan o meçhul topraklara dikerek. "Ama uyanan sadece bu kıtanın Suretleri değil. Mührün kırıldığını hissettiler Elira. Eski dünyanın yedi kadim hanedanı, okyanusların ötesindeki sürgün büyücüler ve Suretleri tamamen yasaklayan o Demir İmparatorluk... Hepsinin gözleri şu an üzerimizde."

Tam o sırada, uçurumun tepesinden tiz bir çığlık koptu.

Gökyüzünü yararak aşağı süzülen, Aelianus Akademisi’nin en hızlı haberci kuşu olan gümüş tüylü bir fırtına baykuşuydu. Baykuş doğrudan Kaelen’ın koluna indi; gagasında Valerius’un asasının mührünü taşıyan kan kırmızısı bir parşömen vardı.

Kaelen parşömeni açtı. Satırları okudukça kaşları çatıldı, yüzündeki o asil rahatlık bir anda yerini derin bir ciddiyete bıraktı.

"Ne yazıyor?" diye sordu Elira.

Kaelen parşömeni sıktı, başını kaldırdı. "Valerius yazmış. Sen burada taşı birleştirdiğin anda, tüm krallıkta binlerce gencin Sureti aynı anda isyan etmiş. Soyluların zindanlara kilitlediği, dövüştürdüğü veya güçlerini sömürdüğü Suretler sahiplerinin zihin bağlarını koparmış. Başkentte halk ikiye bölündü: Bir kısmı seni bir kurtarıcı ilan edip sokaklara döküldü, Konsey artıkları ise kalan orduyu toplayarak Demir İmparatorluk’tan yardım istemek için sınır kapılarını açtı."

"Demir İmparatorluk mu?" dedi Elira, sesinde tek bir korku kırıntısı bile olmadan.

"Onlar büyüye inanmaz," dedi Kaelen, sesi sertleşerek. "Büyücüleri ve Suretleri birer veba gibi görür, yakaladıkları her Sureti kara demirden kafeslerde boğarlar. Eğer Konsey onlarla anlaştıysa, başkentimize sadece büyücüler değil, Suretleri yok etmek için tasarlanmış devasa bir makine ordusu yürüyecek."

Morvath alaycı bir kahkaha attı. Kanatlarını hafifçe açarak havayı dalgalandırdı. "Demir ve et... Kök Kaynak’ın alevine karşı kılıç sallayacaklarını sanıyorlar."

"Kılıç sallamayacaklar Morvath," dedi Elira, uçurumun kıyısına doğru yürüyerek. Rüzgâr gece mavisi zırhını ve siyah saçlarını savuruyordu. "Onlar bir düzenin çöküşünü izleyecekler."

Elira elini göğsündeki tam mühre koydu. O hareketle birlikte, Sis Dağları’nın tüm zirvelerinden göğe doğru devasa bir mor ve altın ışık dalgası fırladı. Aşağıda, uçurumun derinliklerinde bekleyen ve Elira’nın kudretiyle küle dönmeyen o kadim dağ yaratıkları, birer birer taşların arasından süzülerek Elira’nın arkasında saf tutmaya başladı. Artık çürümüş birer canavar değillerdi; Kök Kaynak’ın aurasıyla arınmış, ilk çağların saf gölge muhafızlarına dönüşmüşlerdi.

Ares’in altın silüeti alev kanatlarını açtı; Kaelen’ın kılıcı gökyüzüne doğru bir güneş gibi parıldadı.

Elira başını göğe kaldırdı.

"Kaelen," dedi Elira, sesi tüm krallıkta yankılanacak bir taht fermanı gibiydi. "Başkente dönüyoruz. Ama bu kez savunmak için değil... Bu dünyadaki her bir Suretin boynundaki son tasmayı da parçalamak için."

Üç gölge ve bir alev fırtınası, Sis Dağları’nın zirvesinden başkente doğru bir meteor gibi fırladı. Yeni savaş başlamıştı ve bu kez sınırları yalnızca krallıklar değil, tüm insanlığın kaderi çizecekti.