BÖLÜM 25

Kralın uzattığı hanedan kılıcı, şafağın ilk ışıkları altında soğuk bir pırıltıyla asılı duruyordu.

Saray meydanındaki binlerce insan, zırhlı muhafızlar ve diz çökmüş Suretler nefeslerini tutmuştu. Herkes o melez kızın kılıcı kabzasından kavrayıp krallığın yeni hükümdarı olduğunu ilan etmesini bekliyordu. Zira bu topraklarda kural basitti: Güç kimdeyse taht onundu.

Fakat Elira kılıca uzanmadı.

Narin, buğday tenli elini kaldırıp kılıcın parlak çeliğine parmak uçlarıyla hafifçe dokundu. Göğsündeki çatlak taştan sızan minik bir gümüş kıvılcım çeliğin üzerinden aktı ve kraliyet armasıyla birleşti.

"Ben kraliçeniz olmak için gelmedim," dedi Elira. Sesi bir çığlık değildi; ama sarayın devasa mermer sütunlarından ta şehrin kırık kapılarına kadar her kulakta çınladı. "Tahtlar ve taçlar, fanilerin birbirini zincirlemek için uydurduğu metallerden ibarettir. Benim derdim krallığınızla değil, ruhlarımıza vurduğunuz o sahte mühürlerleydi. O mühürler artık kırıldı."

Bakışlarını Kaelen’a çevirdi. Genç prens kılıcını kınına sokmuş, gözlerinde bastıramadığı bir minnet ve sarsılmaz bir bağlılıkla kıza bakıyordu. Kaelen’ın hemen yanında, Ares’in o altın ışıktan dokunmuş kadın silüeti hala nöbet tutar gibi parıldıyordu.

"Taht senin Kaelen," dedi Elira. "Sarayın çürümüş Konseyini temizlemek, halkına bir hükümdar olmak senin görevin. Ama bu toprakların Suretleri... onlar artık ne birer köle ne de sizin süslü silahlarınız. Onlar kendi özgür iradelerinin sahibidir."

Elira arkasını döndü. Yerde baygın yatan Malakor’a ya da zindanlara götürülmeyi bekleyen Engizisyon üyelerine dönüp bakmadı bile.

Fakat tam sarayın basamaklarından aşağı adımını atacağı sırada, göğsündeki çatlak obsidiyen taş delicesine zonklamaya başladı.

Hava bir anda ağırlaştı. Bu kez gelen soğukluk ne Morvath’ın asil gölgelerine ne de Ares’in kavurucu ışığına benziyordu. Yer altından, sarayın yüzlerce metre derinliğindeki kadim temellerden gelen derin, boğuk bir inilti duyuldu. Mermer basamaklar çatladı; yarıklardan kızıl ve çürümüş bir buhar göğe doğru tütmeye başladı.

Morvath bir anda Elira’nın önüne geçti. Mermer beyazı tenindeki damarlar gümüşi bir ışıkla parladı, kar beyazı saçları havaya kalktı. İlk kez adamın yüzünde alaycı bir kibir yoktu; aksine gümüş gözleri öfkeyle ve tekinsiz bir ciddiyetle kısılmıştı.

"Elira," dedi Morvath, sesi zihninde bir uyarı çanı gibi çaldı. "Hissediyor musun?"

Kaelen hızla basamakları indi, altın kız da Morvath’ın yanındaki yerini aldı. "Bu da ne? Malakor'un bahsettiği Gölge Kapısı mı?"

"Hayır," dedi Morvath, bakışlarını güney ufkuna, krallığın sınırlarını aşan Sis Dağları'nın ötesine dikerek. "Kapı sadece bir kilitti. Elira'nın Kök Kaynak olarak yaydığı o ilk uyanış dalgası... sadece Suretleri ayağa kaldırmadı. Bin yıldır yerin yedi kat dibinde unutulan o kadim sürgünleri de uyandırdı."

Elira elini göğsündeki taşa bastırdı. Taşın içindeki çatlak hafifçe genişlemiş gibiydi; damarlarından geçen o yabancı, kadim frekansı iliklerine kadar duyumsadı. Sanki dünyanın diğer ucunda devasa, karanlık gözler tek tek açılıyor; asırlardır süren derin uykularından uyanan varlıklar gökyüzüne bakıyordu.

Başbüyücü Valerius asasına tutunarak yanlarına ulaştı, yaşlı adamın rengi kül gibiydi. "Eski metinler... 'Kök uyandığında, Kök'ü yok etmek isteyen Karanlık Suretler de zincirlerini kırar' derdi. Efsane sandığımız her şey bir bir kapımıza dayanıyor."

Elira başını kaldırdı. Rüzgâr siyah saçlarını savururken zifiri gözlerinde en ufak bir geri adım atma hissi belirmedi. Yıllarca korkuyla yaşamış, sokaklardan saraylara kadar her sınavı kanıyla geçmişti. Şimdi karşısına tüm dünya çıksa bile bir adım bile gerilemeyecekti.

"Uyanırlarsa uyansınlar," dedi Elira, sesi fırtınanın tam ortasındaki o çelik çekirdek gibiydi.

Morvath’a baktı, ardından Kaelen ve altın kıza döndü.

"Onları derin uykularına bu kez bir daha uyanmamak üzere biz gömeceğiz."