Bölüm 5 - Biz Artık Eski Biz Değiliz

Violet sabah uyandığında ilk yaptığı şey telefonunu kontrol etmek oldu.
Iris’ten gelen mesajı görünce dün geceki tartışmayı yeniden hatırladı.
Iris: Saat üçte buluşalım mı?
Violet bir süre ekrana baktıktan sonra cevap verdi.
Violet: Tamam, nerede?
Iris: İlk tanıştığımız kafede.
Violet mesajı okuduğunda içinden bir şeylerin koptuğunu hissetti.
O kafeye en son gittiklerinde saatlerce gülmüş, gelecekleri hakkında konuşmuşlardı.
Şimdi ise aynı yere ayrılık ihtimalini konuşmak için gidecekti.
***
Öğleden sonra Violet, siyah motosikletini kafenin önüne park etti.
Kaskını çıkarıp saçlarını düzeltti ve içeri girdi.
Iris pencere kenarındaki masada oturuyordu.
Violet karşısındaki sandalyeye geçti.
Iris: Geldin.
Violet: Geleceğimi söyledim.
Iris ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
Iris: Son zamanlarda benden uzaklaşıyorsun.
Violet sessizce onu dinledi.
Iris: Eskiden benimle daha fazla vakit geçirirdin, beni merak ederdin, yanımda olmanı istediğimde gelirdin.
Violet: Iris, benim de kendi hayatım var.
Iris: Biliyorum ama bazen hayatında bana yer kalmadığını hissediyorum.
Violet bakışlarını masaya indirdi.
Bu kez Iris’in söylediklerini hemen reddetmek istemiyordu.
Çünkü aralarında bir şeylerin eksildiğini o da hissediyordu.
Violet: Belki de birbirimizden farklı şeyler bekliyoruz.
Iris’in gözleri doldu.
Iris: Beni artık sevmiyor musun?
Violet derin bir nefes aldı.
Violet: Sana yalan söylemek istemiyorum.
Iris: Bu, soruma cevap değil.
Violet: Seni önemsiyorum ama eskisi gibi hissettiğimden emin değilim.
Iris başını öne eğdi.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Violet, Iris’in üzülmesini istemiyordu ama sırf onu incitmemek için ilişkilerini sürdürmenin de ikisine haksızlık olduğunu biliyordu.
Iris: Başka biri mi var?
Violet’in bakışları yeniden Iris’e döndü.
Violet: Hayır.
Iris: Caitlyn mi?
Violet: Hayır, Iris.
Iris: Ama onun yanındayken farklısın.
Violet bir an durdu.
Violet: Caitlyn’le tanışmamız benim kafamı karıştırmış olabilir ama bu, ayrılmamızın sebebi değil.
Iris: O zaman sebep ne?
Violet: Biz.
Iris’in yüzündeki ifade değişti.
Violet: Sürekli tartışıyoruz, birbirimizi anlamaya çalışmak yerine birbirimizi suçluyoruz ve ikimiz de bu ilişkide mutlu değiliz.
Iris: Ben mutlu olmak için seninle daha fazla vakit geçirmek istedim.
Violet: Bunu anlıyorum ama bazen benden istediğin şeyleri yapmaya çalışırken kendimden uzaklaştığımı hissediyorum.
Iris gözlerini sildi.
Iris: Yani bitirmek istiyorsun.
Violet ellerini birbirine kenetledi.
Violet: Evet, Iris.
Bu kelimeyi söylemek sandığından daha zordu.
Ama söyledikten sonra içinde uzun zamandır taşıdığı ağırlığın bir kısmı hafifledi.
Iris: Yedi ayımızı böyle mi bitireceğiz?
Violet: Yaşadığımız hiçbir şeyi unutmayacağım.
Iris: Ama artık benimle olmak istemiyorsun.
Violet cevap vermeden önce bir süre düşündü.
Violet: Sana sırf yalnız kalmamak için sevgilimmişsin gibi davranmak istemiyorum.
Iris başını çevirdi.
Gözlerinden yaşlar süzülürken Violet ona uzanmak istedi ama Iris elini hafifçe geri çekti.
Iris: Lütfen şimdi dokunma.
Violet elini geri aldı.
Violet: Tamam.
Bir süre sonra Iris çantasını topladı.
Iris: Umarım bir gün pişman olmazsın.
Violet: Umarım ikimiz de bir gün daha iyi oluruz.
Iris masadan kalkıp kapıya doğru yürüdü.
Violet arkasından bakarken onu durdurmadı.
Yedi ay boyunca hayatının bir parçası olan biri, birkaç adım sonra gözden kaybolmuştu.
Violet uzun süre yerinden kalkamadı.
Üzgündü ama kararının yanlış olduğunu düşünmüyordu.
***
Akşam olduğunda Violet, Black Rose’un prova yaptığı salona girdi.
Sky onu görür görmez müziği kapattı.
Sky: Ne oldu sana?
Violet: Ne olmuş?
Kate: Suratından ayrılık şarkısı yazılacak gibi duruyor.
Violet çantasını kenara bıraktı.
Violet: Iris’le ayrıldık.
Salonda kısa bir sessizlik oluştu.
Luna: İyi misin?
Violet: İyiyim demeyeceğim ama iyileşirim.
Sky yanına gelip omzuna dokunmak için elini kaldırdı, ardından Violet’in fiziksel temastan hoşlanmadığını hatırlayıp vazgeçti.
Sky: Konuşmak istersen buradayız.
Violet başını salladı.
Violet: Biliyorum.
Kate: Bu akşam sahneye çıkmak istemiyorsan programı değiştirebiliriz.
Violet: Hayır, çıkacağım.
Luna: Emin misin?
Violet: Biraz müzik iyi gelir.
Arkadaşları birbirlerine bakıp konuyu uzatmadılar.
Violet onların kendisini zorlamamasına minnettar kaldı.
***
O sırada Caitlyn, Evelyn ve Nova’yla akşam planı yapıyordu.
Luna’dan gelen mesajı görünce telefonu eline aldı.
Luna: Violet ve Iris ayrılmış.
Caitlyn’in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Nova: Ne oldu?
Caitlyn: Violet’le Iris ayrılmış.
Evelyn: Üzüldün mü?
Caitlyn: Violet için üzüldüm.
Nova kaşlarını kaldırdı.
Nova: Yalnızca onun için mi?
Caitlyn ona uyarıcı bir bakış attı.
Caitlyn: Nova.
Nova: Tamam, sustum.
Caitlyn yeniden telefonuna baktı ama Violet’e mesaj atmadı.
Onun şu an zamana ihtiyacı olabileceğini düşündü.
İlk kez Violet’i görmek istemesine rağmen bunu kendisi için ertelemeye karar verdi.
***
Gece, Black Rose sahnesinde ışıklar yandığında Violet mikrofonu eline aldı.
Her zamanki kendinden emin duruşuyla kalabalığa baktı.
Müzik başladığında düşüncelerini geride bırakmaya çalıştı.
Şarkının sonuna doğru gözleri istemsizce Caitlyn’in oturduğu masaya kaydı.
Caitlyn oradaydı.
Bu kez ona uzaktan gülümsemekle yetindi.
Violet de karşılık verdi.
Sahne arkasına döndüğünde Sky yanına yaklaştı.
Sky: Biliyor musun, bir gün birinin yanında kendini sürekli güçlü göstermek zorunda olmadığını anlayacaksın.
Violet: Ben zaten güçlüyüm.
Sky: Biliyorum, salak.
Violet güldü.
Sky: Ama güçlü olmak her şeyi tek başına taşımak demek değil.
Violet cevap vermedi ama arkadaşının sözlerini aklının bir köşesine yazdı.
O gece Iris’le olan ilişkisi sona ermişti.
Caitlyn’le arasında ise henüz adı konulmamış bir şey vardı.
Violet bunun nereye gideceğini bilmiyordu.
Ama ilk kez, öğrenmek istiyordu.