Bölüm 16 - Bir Adım Daha Yakın

Violet, Caitlyn’i yeniden görmek için bahane aramak yerine doğrudan ona mesaj atmaya karar verdi.
Telefonunu eline alıp birkaç saniye düşündükten sonra yazmaya başladı.
Violet: Yarın akşam boş musun?
Caitlyn: Sana bağlı.
Violet: Bu nasıl cevap?
Caitlyn: Beni neden sorduğuna bağlı.
Violet: Seninle vakit geçirmek istiyorum, yeterince açık mı?
Caitlyn’in cevabı birkaç saniye sonra geldi.
Caitlyn: Gayet açık.
Caitlyn: Yarın akşam boşum.
Violet: Güzel, o zaman seni almaya gelirim.
Caitlyn: Nereye gideceğimizi söylemeyecek misin?
Violet: Sürpriz.
Caitlyn: Biraz endişelenmeli miyim?
Violet: Benden mi korkuyorsun?
Caitlyn: Henüz karar vermedim.
Violet gülerek telefonu yatağının üzerine bıraktı.
Caitlyn’le mesajlaşırken zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyordu.
Eskiden birinin kendisinden bu kadar kolay karşılık alması pek mümkün değildi.
Şimdi ise Caitlyn’in bir mesajıyla yüzünde beliren gülümsemeyi saklamak için uğraşmıyordu.

---

Ertesi akşam Violet, Caitlyn’in evinin önüne geldiğinde onu kapıda beklerken buldu.
Caitlyn koyu renk bir pantolon ve sade bir ceket giymişti.
Violet onu görünce kısa bir süre duraksadı.
Caitlyn: Ne oldu?
Violet: Hiç.
Caitlyn: Bana öyle bakmıyordun sanki.
Violet kendinden emin bir gülümsemeyle ona yaklaştı.
Violet: Güzel görünüyorsun, söyleyemez miyim?
Caitlyn’in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
Caitlyn: Söyleyebilirsin.
Violet: O zaman güzel görünüyorsun.
Caitlyn: Teşekkür ederim, sen de.
Violet siyah ceketinin yakasını düzeltti.
Violet: Bunu zaten biliyorum.
Caitlyn gülerek başını iki yana salladı.
Birlikte Violet’in motosikletinin yanına geldiler.
Caitlyn kaskını taktıktan sonra Violet’e baktı.
Caitlyn: Şimdi nereye gidiyoruz?
Violet: Biraz sabret.
Caitlyn: Merak ettiğimi biliyorsun.
Violet: Bilerek söylemiyorum zaten.
Caitlyn ona bakıp gülümsedi.
Caitlyn: Seninle uğraşmak kolay olmayacak.
Violet: Ama sıkıcı da olmayacak.
Caitlyn: O konuda haklısın.
Yol boyunca şehir ışıkları ikisinin yanından akıp giderken Violet, Caitlyn’in kendisine güvenerek motosiklete binmesinden memnun olmuştu.
Bir süre sonra Zaun’un kalabalık sokaklarından uzaklaşıp eski yapıların arasındaki küçük bir meydana ulaştılar.
Violet motosikleti durdurdu ve kaskını çıkardı.
Violet: Geldik.
Caitlyn etrafına baktı.
Burası şehrin gürültüsünden uzak, eski taş duvarların ve loş sokak lambalarının çevrelediği sakin bir yerdi.
Caitlyn: Burayı nereden buldun?
Violet: Yıllar önce keşfettim.
Caitlyn: Sık sık geliyor musun?
Violet: Eskiden daha çok gelirdim.
Caitlyn onun yüzündeki ifadeyi fark etti.
Caitlyn: Burada güzel anıların mı var?
Violet: Birkaç tane.
Caitlyn: Peki kötü anıların?
Violet hafifçe gülümsedi.
Violet: Onları başka bir gün anlatırım.
Caitlyn başını salladı.
Caitlyn: Anlaştık.

---

Meydandaki eski taş basamaklara oturup bir süre şehrin ışıklarını izlediler.
Violet normalde sessizliği doldurmak için çaba harcamazdı ama Caitlyn’in yanında sessiz kalmak da artık rahatsız edici gelmiyordu.
Caitlyn: Sana bir şey soracağım.
Violet: Bugün kaçıncı soru bu?
Caitlyn: Saymayı bıraktım.
Violet: Sor bakalım.
Caitlyn: İnsanların sana yaklaşmasına neden bu kadar zor izin veriyorsun?
Violet’in gülümsemesi biraz azaldı.
Bu soruyla daha önce de karşılaşmıştı ama Caitlyn’in bunu soruşunda meraktan başka bir şey olmadığını biliyordu.
Violet: İnsanlar bazen seni tanıdıklarını düşündüklerinde senden bir şeyler beklemeye başlıyor.
Caitlyn: Ne gibi?
Violet: Nasıl davranman gerektiğini, ne hissetmen gerektiğini, onlar için neleri değiştirmen gerektiğini.
Caitlyn sessizce dinledi.
Violet: Bir süre sonra kendin olmaktan çok, onların istediği kişi olmaya çalışıyorsun.
Caitlyn: Peki ya senden değişmeni istemeyen biri olursa?
Violet ona döndü.
Violet: O zaman ona alışmam gerekir.
Caitlyn: Bu kadar mı zor?
Violet: Sandığından daha zor.
Caitlyn bir süre düşündükten sonra hafifçe gülümsedi.
Caitlyn: O zaman acele etmeyiz.
Violet’in bakışları onun yüzünde durdu.
Violet: Her şeyi bu kadar kolay söylemeyi nereden öğrendin?
Caitlyn: Kolay olduğunu söylemedim.
Violet cevap vermedi.
Caitlyn’in sözleri hoşuna gitmişti ama bunu açıkça söylemek yerine başını hafifçe ona çevirdi.
Violet: Bazen seni çözmekte zorlanıyorum.
Caitlyn: Güzel, demek yalnızca ben senin hakkında merak ettiklerimle uğraşmıyorum.
Violet gülümsedi.
Violet: Kendini fazla kaptırma.
Caitlyn: Henüz kaptırdığımı söylemedim.
Violet: Ama söyleyebilirdin.
Caitlyn ona baktı.
Caitlyn: İstesem söylerdim.
Violet birkaç saniye sessiz kaldı.
Bu kez hazır bir cevap bulamamıştı.
Caitlyn bunu fark etse de konuyu uzatmadı.
Onun yerine ayağa kalkıp meydana doğru birkaç adım attı.
Caitlyn: Burayı benimle paylaştığın için teşekkür ederim.
Violet de ayağa kalktı.
Violet: Daha önce kimseyi buraya getirmedim.
Caitlyn ona döndü.
Caitlyn: Gerçekten mi?
Violet: Evet.
Caitlyn’in yüzündeki gülümseme bu kez daha sakindi.
Caitlyn: O zaman bunu benimle paylaşman benim için önemli.
Violet bakışlarını kısa bir anlığına kaçırdı.
Violet: Öyle olmasını istedim.
Bu sözleri söyledikten sonra kendisi bile ne kadar açık konuştuğunu fark etmişti.
Caitlyn ise yalnızca gülümsedi.
Caitlyn: İyi ki istemişsin.

---

Gece ilerlediğinde Violet, Caitlyn’i evine geri götürdü.
Motosikletten indiklerinde Caitlyn kaskını çıkarıp ona uzattı.
Caitlyn: Bu akşam için teşekkür ederim.
Violet: Ben teşekkür etmeliyim, benimle geldiğin için.
Caitlyn: Bir dahaki sefere nereye gideceğimizi ben seçebilir miyim?
Violet: Şimdiden mi plan yapıyorsun?
Caitlyn: Sen yapabiliyorsan ben de yapabilirim.
Violet gülümseyerek başını salladı.
Violet: Tamam, sıradaki buluşma senin seçimin.
Caitlyn: Anlaştık.
Bir süre daha kapının önünde durdular.
Violet gitmesi gerektiğini biliyordu ama konuşmayı bitirmek için acele etmiyordu.
Caitlyn: Eve gidince haber verir misin?
Violet: Merak mı edeceksin?
Caitlyn: Evet.
Violet’in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
Violet: Peki, haber veririm.
Caitlyn kapıya yöneldi ama içeri girmeden önce bir kez daha arkasına döndü.
Caitlyn: İyi geceler, Violet.
Violet: İyi geceler, Caitlyn.
Violet motosikletine bindiğinde Caitlyn’in hâlâ kapının önünde olduğunu gördü.
Ona son bir kez gülümsedikten sonra yola çıktı.
Eve vardığında söz verdiği gibi mesaj attı.
Violet: Eve geldim.
Caitlyn: Güzel, iyi geceler.
Violet: İyi geceler.
Telefonunu bıraktıktan sonra Violet bir süre tavana baktı.
Caitlyn’le geçirdiği akşamın her ayrıntısını hatırlıyordu.
Ona geçmişinden küçük bir parçayı göstermiş, karşılığında hiçbir baskıyla karşılaşmamıştı.
Belki de birine yaklaşmak, bütün kapıları bir anda açmak değildi.
Bazen yalnızca bir kapıyı aralamak ve karşısındaki kişinin orada kalmayı seçip seçmediğini görmek yeterliydi.
Violet gözlerini kapatırken bir sonraki buluşmayı düşündü.
Bu kez planı Caitlyn yapacaktı.
Ve Violet, onun kendisini nereye götüreceğini gerçekten merak ediyordu.