Bölüm 3 - Bir Adım Daha

Violet sahneye çıkmadan önce kulise döndü, fakat Caitlyn’in bakışları hâlâ aklındaydı.
Kendine bunun yalnızca geçici bir merak olduğunu söyleyip bileklerindeki aksesuarları düzeltti.
Sky: Kime bakıp duruyorsun sen?
Violet: Kimseye.
Sky: Tabii, ben de burada kendi kendime konuşuyorum zaten.
Violet gözlerini devirdi.
Violet: İşin yok mu senin?
Sky: Var, seni sinir etmek.
Kate kulisin kapısından başını uzattı.
Kate: İki dakika sonra sahnedesiniz, aşk kuşları.
Violet: Bir daha öyle bir şey söylersen seni sahneden aşağı atarım.
Kate: Beni yakalamak için önce sahneden inmen gerekir.
Sky kahkaha atarken Violet başını iki yana sallayıp sahneye yöneldi.
Müzik başladığında barın içindeki uğultu bir anda kesildi.
Black Rose üyeleri sahneye yerleşirken Violet mikrofonu eline aldı ve kalabalığa kısa bir bakış attı.
Caitlyn masasında doğruldu.
Evelyn: Yine başladı.
Caitlyn: Ne başladı?
Evelyn: Gözlerinle kızı takip etme yarışın.
Caitlyn: Evelyn, susar mısın?
Nova: Bence bu yarışta şimdiden kaybettin.
Caitlyn cevap vermek yerine sahneye döndü.
Violet’in sesi müziğin üzerine yayıldığında Caitlyn, onun sahne dışında konuştuğundan ne kadar farklı olduğunu bir kez daha fark etti.
Sahnede daha özgüvenli, daha cesur ve neredeyse dokunulmaz görünüyordu.
Violet şarkının son bölümünde mikrofonu kendine yaklaştırıp başını hafifçe yana eğdi.
Bakışları kalabalığın arasından geçerek doğrudan Caitlyn’i buldu.
Caitlyn gülümsemesini gizleyemedi.
Violet ise göz kırpıp yeniden performansına döndü.
Nova: Bunu sana yaptığını gördüm.
Caitlyn: Herkese yapmış olabilir.
Evelyn: Tabii, çünkü bütün barın içinde yalnızca senin olduğun masaya bakıyordu.
Caitlyn: İkinizle arkadaşlığımı gözden geçireceğim.
Evelyn yanlarına gelip içeceğini masaya bıraktı.
Evelyn: Violet sahneden indikten sonra onunla konuşabilirsin.
Caitlyn: Konuşmak için bahane aramıyorum.
Evelyn: Ben de sana bahane bul demedim zaten.
Caitlyn dudaklarını birbirine bastırdı ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamadı.

---

Performans bittiğinde Violet, diğer üyelerle birlikte sahneden indi ve kısa süreliğine kulise uğradı.
Üzerindeki ceketi alıp omuzlarına geçirdikten sonra barın içine döndü.
Caitlyn’in masasına yaklaşırken ellerini ceplerine soktu.
Violet: Bu gece de mi buradasınız?
Nova: Bizi özlediğini biliyordum.
Violet: Kendine fazla güveniyorsun.
Nova: Senden öğrendim.
Violet güldü ve bakışlarını Caitlyn’e çevirdi.
Violet: Selam, Caitlyn.
Caitlyn: Selam, Violet.
Violet: Bu kez sahneyi beğendin mi?
Caitlyn: Bu kez mi?
Violet: Önceki günlerde buradaydın, değil mi?
Caitlyn bir an durdu.
Caitlyn: Beni fark ettin mi?
Violet: Seni fark etmemek biraz zor.
Caitlyn’in yanaklarına hafif bir sıcaklık yayıldı.
Evelyn, Nova’ya dirseğiyle dokunup ikisinin de duyabileceği kadar alçak sesle konuştu.
Evelyn: Ben birazdan burada olmayacağım.
Nova: Ben de.
Caitlyn: İkiniz de oturun yerinize.
Violet kahkaha attı.
Violet: Arkadaşların eğlenceliymiş.
Caitlyn: Bazen fazla eğlenceliler.
Violet: Alışıyorsun.
Caitlyn: Sen alıştın mı?
Violet’in gülümsemesi bir anlığına soldu.
Sorunun nedenini tam anlayamamıştı ama Caitlyn’in yalnızca arkadaşlarından bahsetmediğini hissetti.
Violet: Bazı şeylere alışıyorsun, bazılarına değil.
Caitlyn başını hafifçe eğdi.
Caitlyn: Peki, değiştirmek istediğin şeyler?
Violet ona dikkatle baktı.
Dün gece söylediği sözleri hatırlamıştı.
Violet: Sen hep böyle misin?
Caitlyn: Nasıl?
Violet: İnsanların kafasının içine girip onları düşünmeye zorlayan biri.
Caitlyn gülümsedi.
Caitlyn: Yalnızca ilgimi çeken insanlara karşı.
Violet birkaç saniye cevap vermedi.
Bu defa verecek hazır bir cevabı yoktu.
Tam konuşacakken telefonu titredi.
Ekranda Iris’in adı belirdi.
Violet’in yüzündeki ifade değişti.
Caitlyn bunu fark etti ama hiçbir şey sormadı.
Violet: Bir dakika, buna cevap vermem gerekiyor.
Caitlyn: Tabii.
Violet birkaç adım uzaklaşıp aramayı açtı.
Violet: Ne oldu, Iris?
Iris: Nerede olduğunu biliyorum.
Violet kaşlarını çattı.
Violet: Ne demek istiyorsun?
Iris: Yine o bardasın, değil mi?
Violet: Evet, çalışıyorum.
Iris: Benimle buluşmaya vaktin yok ama oradaki insanlarla eğlenmeye vaktin var.
Violet derin bir nefes aldı.
Violet: Iris, şimdi tartışmak istemiyorum.
Iris: Sen hiçbir zaman istemiyorsun zaten.
Violet: Eve gittiğinde konuşuruz.
Iris: Beni gerçekten seviyor musun, Violet?
Soru karşısında Violet sustu.
Telefonun diğer ucunda Iris’in nefes alışını duyabiliyordu.
Violet: Şimdi bunu telefonda konuşmayalım.
Iris: Anladım.
Arama sonlandığında Violet bir süre ekranına baktı.
Sonra telefonu cebine koyup masaya döndü.
Caitlyn ona soru sormadı, yalnızca yanındaki boş sandalyeyi gösterdi.
Caitlyn: İstersen biraz otur.
Violet sandalyeye baktı, ardından Caitlyn’in yüzüne.
Violet: Biraz oturabilirim.
Oturduğunda aralarındaki mesafe çok azdı ama Caitlyn ona dokunmaya çalışmadı.
Violet bunu fark etti.
Nedense bu küçük ayrıntı, beklediğinden daha fazla hoşuna gitmişti.
Caitlyn: Her şeyi anlatmak zorunda değilsin.
Violet: Bunu biliyorum.
Caitlyn: Güzel.
Violet ona dönüp hafifçe gülümsedi.
Violet: Ama belki bir gün anlatırım.
Caitlyn’in yüzüne sıcak bir gülümseme yayıldı.
Caitlyn: Belki bir gün dinlerim.
O an Violet, Iris’le yaptığı konuşmayı düşünmeyi bıraktı.
Çünkü ilk kez uzun zamandır biri ondan bir şey talep etmeden yanında oturuyordu.
Ve Violet, bu hissin kendisine neden bu kadar iyi geldiğini henüz anlamak istemiyordu.